Παρασκευή 27 Οκτωβρίου 2023

The Station




The gloomy mist shrouded the Bramley train station as the clock on the platform's faded sign relentlessly ticked away the hours. A lone figure stood beneath the dimly lit canopy, staring off into the obsidian night, their thoughts a tempest of introspection. The cold wind rustled through the skeletal trees nearby, casting eerie, elongated shadows on the platform.

This figure was Martin Hughes, a man whose life had recently become a dissonant symphony of misfortunes and existential contemplations. He had come to the station not out of a desire to escape his tumultuous thoughts but to meet an old friend. They had arranged to meet here, in this desolate corner of Leeds, for reasons he couldn't quite articulate.

As Martin stood there, he began to notice something peculiar. The shadows that danced upon the platform's ground seemed to have taken on a life of their own. Bright, unblinking eyes appeared within these shadows, reminiscent of the uncanny visuals from The Cure's "Boys Don't Cry" music video. They stared at him, unrelenting and inscrutable.

Unease coiled within Martin's chest as he watched the eyes with a mounting sense of dread. He knew it couldn't be real; such a phenomenon defied the laws of nature. He blinked hard, rubbed his eyes, and even pinched himself to ensure he wasn't losing his grip on reality. But the eyes persisted, watching him like ethereal sentinels from the abyss.

In the midst of this nightmarish spectacle, Martin felt a creeping sense of insignificance wash over him, reminiscent of Lovecraft's cosmic horror. He was but a fleeting, inconsequential speck in a universe far more vast and unknowable than he had ever imagined. The eyes were a reminder of his own vulnerability in the face of incomprehensible forces.

The distant rumble of an approaching train finally snapped Martin from his trance. As the train pulled into the station, its harsh, white lights shattered the illusion of the shadowy eyes, and they vanished into the dark corners of the platform. Martin's old friend stepped off the train, greeted him warmly, and inquired about his well-being.

Still shaken by what he had witnessed, Martin hesitated to share his experience. He had a gnawing feeling that some truths were better left unspoken, hidden away in the depths of his mind. Instead, he simply smiled, shook his friend's hand, and boarded the train, eager to escape the enigmatic terrors that lurked in the depths of his own consciousness.

As the train pulled away from the Bramley station, Martin looked out the window at the desolate platform, wondering if the shadows with bright eyes had truly been a manifestation of his own inner turmoil or something far more ancient and unknowable. In that moment, he couldn't help but feel a profound sense of dread, as if the cosmos itself had whispered secrets too terrible to comprehend.

This is a tribute piece to two great influences of mine. Edgar Allan Poe and H.P. Lovecraft. 

Παρασκευή 16 Απριλίου 2021

Ο Δαίμων

Ήχος για ατμόσφαιρα: https://www.youtube.com/watch?v=Z65rDDrXfjY
Διαβάζεται καλύτερα μετά την δύση του ηλίου, κάπου μοναχικά και σκοτεινά...


~


Περίπου 3 το πρωί, σε κάποια μικρή και ήσυχη πόλη της Βόρειας Ελλάδας…


Καθώς περπατούσα στον δρόμο και πήρα την στροφή στην οδό του σπιτιού μου, γέλια ανθρώπων να ακούγονται στον ορίζοντα εκεί κοντά στο Odeon, ξεκίνησα να κατηφορίζω συνειδητοποιώ ότι κάπου στα 100 μέτρα οι λάμπες είχαν χαλάσει. Αστυνομικές κορδέλες να κλείνουν τον δρόμο στο σημείο που φαίνεται σκοτεινό. Δεν υπάρχει λάμπα για δεκάδες μέτρα παρακάτω αλλά υπάρχει ένας κάθετος δρόμος που μπορώ να πάρω για να συνεχίσω στην ευθεία μου. Το σπίτι είναι κοντά, και όλο πλησιάζω. Μετά από μερικά βήματα πλέον δεν ακούγεται τίποτα. Μια νεκρική σιγή έχει απλωθεί παντού. Καθώς πλησιάζω στο σκοτεινό σημείο συνειδητοποιώ ότι σαν να κάθεται κάποιος εκεί σχεδόν κάτω από την λάμπα που είναι στο πολύ μικρό σχεδόν ανύπαρκτο πεζοδρόμιο, στην δεξιά πλευρά του δρόμου. Για μια στιγμή σαστίζω αλλά προχωρώ. Μπορεί να είναι κανένας γείτονας που βγήκε στα σκαλιά του να καπνισει?! Το μέρος μυρίζει περίεργα, μια σιδερένια/αλκαλική μυρωδιά και καθώς προχωρώ μοιάζει όντος με σκηνή δολοφονίας. Όπως στις ταινίες. Πέφτει λίγο φως στην σιλουέτα και ξαφνικά δεν μπορώ να πιστέψω τι βλέπω! Ο νους αργεί να επεξεργαστεί το θέαμα. Βλέπω κάτι που φοράει στολή αστυνομικού, όπως στις ταινίες! Αλλά δεν είναι άνθρωπος. Ή μπορεί να ήταν άνθρωπος. Νιώθω ένα αόματο πρόσωπο να μου χαμογελά καθώς παρατηρώ αυτό που θα ήταν το κεφάλι και τα άκρα του. Συνειδητοποιώ ότι τα μέλη του είναι όντως σάρκα. Αλλά διπλωμένη και κάπως ραμένη ή κολλημένη σάρκα έτσι ώστε να σχηματίζει μια γιγάντια πάνινη κούκλα. Σαν αυτές που έπαιζαν τις αλλοτινές εποχές τα παιδιά. Δεν υπάρχουν κουμπιά για μάτια, ούτε λωρίδες για μαλλιά. Δεν υπάρχουν ραφές κατά μήκος, μόνο διπλωμένη προς τα μέσα σάρκα. Σάρκα καθαρή και ροδαλή, διπλωμένη επιμελώς σαν να διπλώνει κανείς προς τα μέσας το δέρμα ενός ακρωτηριασμού. Και το μυαλό αρχίζει να σκέφτεται το πως κατάφερε κάποιος να κάνει κάτι τέτοιο. Έχω σαστίσει, αργεί το μυαλό μου να καταλάβει τι βλέπει! Αλλά δεν αρκεί αυτό…

Καθώς τα μάτια μου ορθάνοιχτα προσπαθούν να φάνε τις λεπτομέρειες της σκηνής σαστίζω ξανά καθώς αναγνωρίζω μια δεύτερη σιλουέτα! Περίπου ένα μέτρο μακριά στο βάθος από την γκροτέσκα δερμάτινη κούκλα υπάρχει το γδαρμένο σώμα ενός ψηλού άνδρα. Το πρόσωπο ανέκφραστο...σοβαρό. Οι κόγχες των ματιών αδειανές. Καθιστός και αυτός στα σκαλιά μιας μικρής μονής πόρτας. Τα χέρια ακουμπισμένα στα γόνατα και κατάμαυρος από το πηγμένο αίμα. 


Δεν αντέχω άλλο να κοιτώ. Στρέφομαι και παίρνω τον δρόμο να παρακάμψω την σκηνή. Μικρό δρομάκι, μετά λίγο μεγαλύτερο. Μετά ξανά πίσω και στον δρόμο του σπιτιού. Δεν κοιτώ πίσω. Δεν αντέχω. Στις σκέψεις μου τριγυρίζει ένα ερώτημα. Αυτός που έφτιαξε και έστησε την αποτρόπαια αυτή σκηνή θα έπρεπε να είναι πάρα πολύ γρήγορος. Για να γδάρει το θύμα και καθώς το δέρμα το ίδιο είναι ακόμα ζωντανό κάπως να γεμίσει την ανθρώπινη κούκλα και το δέρμα να επουλωθεί ώστε να σχηματίσει το κλείσιμο στα άκρα που θυμίζει την άκρη από χωριάτικο λουκάνικο. Η ταχύτητα, μένει για λίγο στην μνήμη. Είναι η εντύπωση. Αυτός ο δολοφόνος είναι γρήγορος σαν δαίμονας.


Καθώς είμαι χαμένος στις σκέψεις μου συνειδητοποιώ πως είμαι ήδη μέσα στο σπίτι. Έχω μόλις διαβεί την πόρτα. Είμαι ακόμα σε σοκ και δεν καταλαβαίνω να υπάρχει κάτι περίεργο σε ότι βλέπω τριγύρω μου. Ο νους προσπαθεί να χωρέσει και να βάλει σε μια λογική σειρά την σκηνή. Δεν υπάρχει πρόθεση να καλέσω κανέναν. Πάω να τσεκάρω τους γονείς μιας και ακούγεται κάτι σαν χαμηλή συζήτηση στο βάθος του σπιτιού. Καθώς βαδίζω γρήγορα ρίχνω μια ματιά στο κοφίνι/συρτάρι που φαίνεται να είναι κοντά στην πόρτα. Σαν μέρος από μια συρταριέρα ξύλινη από το πάτωμα μέχρι την οροφή. Όλα είναι παράξενα, όλα είναι σουρεαλ και νιώθω ο μόνος κανονικός σε αυτό το κακό όνειρο.


Κοιτάζω ελαφρώς το κοφίνι/συρτάρι και βλέπω την σκιά ενός κουλουαρισμένου ανθρώπου μέσα. Το φως δεν με βοηθάει να αναγνωρίσω ποιος είναι μέσα. Ίσως είναι η αδερφή μου, ίσως κάποιος ξένος. Δεν ξέρω, δεν έχω χρόνο. Κάνω μερικά βήματα στον διάδρομο του σπιτιού με το σχεδόν αθόρυβο βάδισμα μου και φτάνω εκεί που ακούω τους γονείς μου. Έχουν και αυτοί τα δικά τους συρταρωτά κοφίνια κρεβάτια. Και αυτά βρίσκονται λίγο πιο ψηλά από το πάτωμα σε παρόμοιο έπιπλο από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι. Είναι πιο συρμένα έξω και τους ακούω να συζητάνε ότι άκουσαν κάποιον να μπαίνει από την πόρτα και ότι κάποιος είναι στο σπίτι. Αναγνωρίζω την ταραχή στην φωνή τους. Είναι και οι δύο παγωμένοι σαν τους λαγούς μπροστά στα φώτα του αυτοκινήτου και συζητούν χωρίς να με έχουν αντιληφθεί μιας και εγώ στέκω βουβός παραδίπλα στην γωνία του διαδρόμου που οδηγεί στο “δωμάτιο” τους. Τους ακούω να λένε ότι μπορεί να γύρισε η αδελφή μου από έξω. Και αυτό με βάζει σε σκέψεις. Αν η αδελφή μου είναι και αυτή έξω… τότε ποιός κοιμάται στο άλλο συρτάρι? Κάνω να στραφώ προς τα εκεί και μια σκέψη αναπηδά από το μυαλό μου. Νιώθω την όραση μου να θολώνει….πρέπει να είναι ο “δαίμονας”! Είναι εδώ! Μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Και στην συνειδητοποίηση αυτή νιώθω να θολώνω περισσότερο. Νιώθω ότι θολώνει η ύπαρξη μου όχι μόνο τα μάτια μου. Είμαι εγώ ο δαίμων?


Τα μάτια ανοιγοκλείνουν καθώς ο νους προσπαθεί να επεξεργαστεί την συνειδητοποίηση αυτή. Όμως πλέον δεν είμαι εκεί…


Πολλά μίλια μακριά σε κάποια ξένη χώρα ξυπνάω ζεστός στα σκεπάσματα μου και οι σκιες στο δωμάτιο κάνουν τα πάντα να μοιάζουν ασπρόμαυρα. Πρέπει να ήταν κάποιο κακό όνειρο. Ίσως έφαγα κάτι βλαβερό. Κάτι παχύ ή πολύ ζάχαρη σήμερα. Καθώς το μυαλό προσπαθεί να τοποθετήσει τα κομμάτια του παζλ αυτού κοιτάζω το αριστερό μου χέρι και καθησυχάζομαι για λίγο καθώς όλα μοιάζουν κανονικά. Δεν υπάρχει δαίμονας τελικά, ήταν όλα μια φαντασία. Γυρίζω ελαφρώς το βλέμμα μου προς τα δεξιά και βλέπω σαστισμένος το δεξί μου χέρι… σχεδόν κατάμαυρο από το χρώμα του πηγμένου αίματος στο σκοτάδι. Κοιτάζω αργά προς τα δάχτυλα μου. Τρία από αυτά είναι διπλωμένα στο σημείο του ορθόδοξου σταυρού. Ανάμεσα τους κρατημένη σφιχτά αναγνωρίζω την λάμα από ξυράφι…. Και αναρωτιέμαι είμαι εγώ ο δαίμων? 




Extras

https://www.youtube.com/watch?v=RpzzFuo8C1w


Δευτέρα 9 Μαΐου 2016

Wolf, turtle and now crow...

From the early days of my childhood until around my 23rd year I felt the animal of guidance was the wolf for me. I still recall from my memory when I first saw the picture of this creature in a children's book. It felt so familiar, somehow I knew its existence forever. As a teenager I fantasized myself running among the trees with my long hair and transforming into a wolf. A big grey wolf. A wolf noble, a hunter and nature's balance keeper. Social and true to the pack. Fury and fluff. A rough side to help one survive and a soft side to help one communicate and bond with feelings and emotions. I searched for my pack but finally the wondering gave me some good seasons but at the end I was alone searching again...



There was a blank period with the fading wolf, especially my military days when I wished for a wolf chain breaker. I was and still am nobody's dog...

Then came another dream. A dream of ancestors and ruins with pillars, down the side of a mountain in a gorge. I saw my venerable, long dead, grandfather pointing me to a sea turtle swimming calmly through the serene waters of an ocean. Paradox as in every dream was the moment I stood upon a river and I decided to slow my pase when like a kind tutor the ghost of my grandfather remind me of the characteristics I had inherited and all the good things he have taught me. Then I decided there was a time for hard work but without pressure as success isn't permanent but good habits are. Like the turtle was set to live a thousand years as time is relevant too. Turtle was the stability in a very chaotic, from every aspect, period in my life. Hardened into the defensive cell with again a soft inner core I was able to deflect misfortune and continue to grow under pressure. Turtle was the escape from the static waters of life. 



Third phase, started I believe a few days now as I see crows everywhere and every time they do the same. They fly and sit in the lampposts on my left. This isn't the romantic crow of the past. This crow is the bird of the seer. The bird of the prophecy the bird of wisdom and intelligence. We might cheat a bit, play the trickster, the great joke. As life progresses and those who fear not death can get the benefits of this perspective. Crows, birds of Odin, Huginn and Muninn also know as thought and memory. In a crazy world that has forgotten to look deep inside may I be the wandering man with the stories to tell... my soul is old after all.



First I run hungry towards life, then I swim the slow flows and now I fly above, seeing things others cannot...

Πέμπτη 21 Μαΐου 2015

Οι 15 Ιδιότητες της "Ζωντανής" Δομής


Η εικόνα αυτή είναι πολύ ενδιαφέρουσα γιατί την βρήκα σε ένα βιβλίο που συνδίαζε την Αρχιτεκτονική των κτηρίων, με την κατασκευή καλού κώδικα και προγραμμάτων. Βέβαια αν κάτσει κανείς και το φιλοσοφίσει το θέμα περισσότερο τότε θα μπορεί να βρει αυτές τις δεκαπέντε δομές χρήσιμες και για κάτι άλλο... Σωστά μαντέψατε! Για την δόμηση του χαρακτήρα του.

The 7 Secrets of Success

1. Passion
2. Focus
3. Persistance
4. Mastery
5. Connections
6. Initiative
7. Luck

Τρίτη 19 Μαΐου 2015

Κομμάτια

Ήρθες αργά μέσα στην νύχτα και χτύπησες την πόρτα μου, μια βροχερή βραδιά. Πάνε βδομάδες που είχες χωρίσει και κάθε χώρος ήταν για σένα ένα μεγάλο δωμάτιο. Δεν χωρούσες πουθενά. Ήθελες να ξεφύγεις. Ένιωθες ότι οι φίλες σου δεν ήταν αρκετές για να ακούσουν την κραυγή στα λόγια σου. Είχες κουραστεί από την επιφανειακή συμπεριφορά κάποιον ανθρώπων, για ακόμα μια φορά.

Δεν σε περίμενα. Είχαμε καιρό να μιλήσουμε και πίστεψα ότι με ξέχασες. Ήσουν ένας εφηβικούς μου έρωτας. Κάθε φορά που σου ζητούσα να είμαστε μαζί πάντα κάποιος άλλος με είχε προλάβει. Έτσι τα χρόνια χάραξαν στον γέρικο κορμό μου το όνομα σου και η αγάπη μου για σένα έγινε απλά ένα κομμάτι μου που απλά έμεινε και αφότου έπαψα τις προσπάθειες μου. Τα χρόνια μεταξύ μας αρκετά όμως αυτή η επικοινωνία μας ήταν το πιο μαγικό στοιχείο απ' όλα και η προσοχή μου το πιο μεγάλο δώρο.

Άνοιξα την πόρτα μου στις 3:08 εκείνο το πρωί Παρασκευής και σε κοίταξα να στάζεις. Τα χέρια σου τυλιγμένα γύρω σου σε μια πρόχειρη προσπάθεια να αγγαλιάσεις τα συντρίμμια σου. Είχες το βλέμμα χαμηλά και το σήκωσες... τα χείλη σου άνοιξαν αλλά δεν βγήκε από φωνή μέσα τους. Δεν φημιζώσουν για την διαχυτικότητα σου. Δεν είπα τίποτα. Παραμέρισα και σε έβαλα μέσα στο σπιτικό. Ήταν ένα μικρό και ζεστό διαμέρισμα γεμάτο από διάσπαρτα αντικείμενα ιστορίας που ήξερες ότι μου αρέσουν. Ένα μουσείο αλλοτινών ζωών και αναμνήσεων. Η συλλογή μου. Σου έστρωσα να κοιμηθείς, να ξεκουραστείς από τα ανομολόγητα βάσανα σου. Ο ύπνος δεν ερχόταν και έτσι έκατσα μαζί σου, δεν ήθελες να μιλήσεις κι εγώ έφυγα να κοιμηθώ μερικές ώρες πριν χαράξει και πάω στην δουλειά.

Το πρωί σε βρήκα να κοιμάσαι. Σε σκέπασα στοργικά και σου ετοίμασα κάτι να φας. Σαν να ήμουν εγώ ο πατέρας που δεν γνώρισες ποτέ. Κι εγώ διόρθωνα τα λάθη ενός άπιστου άντρα που σας άφησε όπως κάποτε μου είχες πει για κάποια "μικρούλα". Αλλά ήξερες πάντα ότι η αγάπη μου όρια δεν γνωρίζει και τα βαθιά νερά της είναι θεραπευτικά. Ήμουν εκεί για σένα, ακριβώς όπως είχα υποσχεθεί κάποιο βράδυ με φεγγάρι κρατώντας γερά το χέρι σου... Έφυγα αργοπορημένος και έτρεξα να πιάσω το λεοφορείο.

Αργά το απόγευμα γύσισα πίσω και σε βρήκα εκεί να σκαλίζεις παλιά βινύλια, δίσκους που ξέθαβα σε παλαιοπωλεία. Ένας ακόμα τρόπος να κρατάω αναμνήσεις ζωντανές. Κάτσαμε και μιλήσαμε για ώρες. Μου είπες πως ένιωθες και πως η προηγούμενη κατάσταση σε είχε κάνει να χάσεις τόσα κομμάτια του εαυτού του. Η αγάπη σε έκαψε και δεν ήθελες να ερωτευτείς ποτέ ξανά αλλά ήσουν δυχασμένη γιατί αγάπη ήταν αυτό που πραγματικά λαχταρούσες. Σε άκουγα χωρίς να σε διακόπτω και μόνο τα μάτια και η σιωπή μου αρκούσαν για να νιώσεις πως σε καταλάβαινα. Με είχες μάθει άλλωστε στα τόσα χρόνια που μοιραζόμασταν περιόδους φιλίας και διάφορες περιέπετειες που ο δρόμος της ζωής μας έφερνε.

Έβαλα ένα τραγούδι που ήξερα ότι είναι από τα αγαπημένα σου...


Και ο λόγος μου φλογερός, με την φωνή μου να είναι βαριά, σου μίλησα για ελπίδα και την δύναμη της στιγμής. Σου είπα για τα μαθήματα που οι επιλογές σου είχαν να σου διδάξουν και εσύ όπως πάντα με άκουγες. Σεβόσουν την γνώμη μου γιατί ήξερες ότι φοβόμουν να στην δώσω. Ήξερες ότι ήθελα μόνο αυτό που θα ήταν καλό για σένα άσχετα αν μπορεί να μην ήταν η δική μου ευτυχία αυτή που έπρεπε να φροντήσω. Ήξερες ότι εσύ ήσουν το μοντέλο για τις αναζητήσεις μου τις σκοτεινές νύχτες σε ψυχρά δωμάτια με ξένα κορμιά. Την τρυφερότητα σου δεν μπορούσα να την βρω πουθενά.

Και ξαφνικά ξεσπας σε κλάματα, λέγοντας πόσο ανόητη ήσουν να εμπιστευτείς για ακόμα μια φορά κάποιον που φαινόταν σκάρτος από την αρχή... Τα χέρια μου σαν φτερούγες πουλιού γύρω σου αργά τυλίχτηκαν και μια ζεστασιά απλώθηκε στο κορμή σου και άγγιξε την πληγωμένη σου καρδιά. Και τότε έκανες το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να με κάνει να τρέμω σαν φύλλο. Τα χείλη σου άγγιξαν το ανοιχτό μου στόμα σε μια απότομη κίνηση σαν να ήθελες να σωπάσω και να μην ακούσεις τίποτε άλλο. Έλεγες κάποτε ο ήχος της φωνής μου και οι χαζές χειρονομίες που κάνω όταν μιλάω για θέμα που μου άρεσαν ήταν αυτά που λάτρευες... όμως δεν περίμενα ποτέ πως τα χείλη σου θα είχαν γεύση από βύσσινο και το ελαφρώς στραβό τους σχήμα θα άφηνε αποτύπωμα στις αισθήσεις μου.

Κάναμε μια παύση καθώς η αμηχανία μου σε άφησε να αναρωτιέσαι... "Δεν σου άρεσε?" με ρώτησες. Σήκωσα τα μάτια μου από το πάτωμα και κοίταξα τα χείλη σου. Η σαστημάρα έγινε ένας μικρός ήλιος και το γνωστό μου χαμόγελο έλαμψε για χάρη σου. Μια ζωϊκή ορμή αναδήθηκε από τις καταπιεσμένες μου ελπίδες... τα δάχτυλα μου κύλησαν στον λαιμό και τα μάγουλα σου καθώς με τα δακρυσμένα μάτια έγερνες προς τα πίσω, μια μικρή ελεύθερη πτώση. Ένα "leap of faith" μέχρι τα χέρια μου να σε πιάσουν ξανά και απαλά να σε αφήσουν στα μαλακά μαξιλάρια εκείνου του κατακόκκινου καναπέ που είχαμε διαλέξει μαζί κάποτε σε κάτι IKEA. Τα χέρια σου στην πλάτη μου κι εσύ κλαις. Δεν ξέρω αν είναι από θλίψη ή από χαρά. Μου είπες ότι ήθελες να μείνεις μόνη και ότι αυτό που έκανες ήταν λάθος. Σε άφησα και πήγα να περπατήσω. Γύρισα μετά από μερικές ώρες για να κοιμηθώ. Ήσουν ξαπλωμένη και ήξερα ότι έγραφες κάτι στο κινητό σου. Δεν ήθελα να γινω αδιάκριτος αλλά μέσα μου έλπιζα να μην το έστελνες σε λάθος άτομο.

Έστρωσα και ξάπλωσα. Με πήρε ο ύπνος για τα καλά. Τι ώρα να ήταν άραγε όταν ήρθες και σύρθηκες δίπλα μου κάτω από τα σκεπάσματα και έγειρες δίπλα μου; Δεν γύρισα αλλά είμαι σίγουρος πως κατάλαβες το χαμόγελο μου και μπόρεσες να φανταστείς την μισοκοιμησμένη μου "μουτσούνα" όπως έλεγες. Σε ένιωσα να ανασαίνεις αργά χωρίς ταραχή. Ο ύπνος σου εκείνη την νύχτα δεν είχε εφιάλτες, του έδιωχνα εγώ. Σηκωθήκαμε το πρωί φάγαμε μαζί πρωινό και με ευχαρίστησες για την φιλοξενία. Δεν έδειξα τίποτα ερωτικό αν και υπήρχε μέσα μου πόθος για σένα. Δεν ήθελα να σε μπερδέψω. Είχα μια ελπίδα ότι κάποτε θα καταλήγαμε μαζί, ίσως να γερνούσαμε μαζί. Επέμεινες ότι έπρεπε να φύγεις. Σου πρότεινα να κάτσεις μερικές μέρες, αλλά προτίμησες την μοναξιά για να σκεφτείς και να "λύσεις" τα προβλήματα σου.

Έζησα με την ελπίδα δεν με πείραζε πια. Μου έφταναν κι αυτές οι στιγμές. Έφευγες για να γυρνάς κι εγώ για να σε αναζητώ τριγύρω. Δύο χαμένες ψυχές στον λαβύρινθο της αγάπης και του φόβου και της απώλειας. Με είδες να δακρίζω λίγο καθώς περνούσες γοργά την πόρτα και λες "Χαμογέλα μου! Δεν φεύγω για πάντα! Θα ξανάρθω!". Κούνησα το χέρι μου αλλά... Που να 'ξερες όμως ότι εγώ δεν θα ήμουν εκεί την επόμενη φορά...


#Η ζωή είναι μικρή και πολλές φορές δεν τολάμε όσο πρέπει, γιατί η νιότη φαντάζει αιωνιότητα. Φοβόμαστε να αγαπήσουμε αυτό που βλέπουμε μέσα σε αυτούς που μας ταιριάζουν. Νομίζουμε δεν μας αξίζει και αναζητούμε εναλλακτικές σε τρίτους. Αυτούς που έπρεπε να ερωτευτούμε τους κάνουμε φίλους και καμιά φορά τους χάνουμε, γιατί η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια και οι καταστάσεις αλλάζουν.




Κυριακή 10 Μαΐου 2015

Antichamber Quotes & Life Lessons

Every journey is a series of choices. The first is to begin the journey.

Patience has its own rewards.

Taking the first step can be harder than the rest of the challenge.

Many small obstacles can make for one large problem.

Some choices leave us running around a lot without really getting anywhere.

Live on your own watch, not on someone elses.

Failing to succeed does not mean failing to progress.

Some paths are clearer than others.

Some paths are straight forward.

A choice may be as simple as going left or going right.

The choice doesn’t matter if the outcome is the same.

If you don’t like where you’ve ended up, try doing something else.

When you return to where you’ve been, things aren’t always as remembered.

We fall down when there is nothing there to support us.

Building a bridge can get you over a problem.

Some hurdles are too high to jump over.

Life is full of ups and downs.

Connecting the pieces can solve a puzzle.

Life has a way of pushing us in the right direction.

The end may come before we were ready to get there.

Life isn’t about getting to the end.

It’s harder to progress if you’re leaving things behind.

The further we get, the less help we need.

Moving forward may require making the most of what you’ve got.

Some tasks require a lot of care and observation.

Taking one path often means missing out on another.

A path may not be right or wrong. It may just be different.

Look a little harder and you will find a way forward.

Venturing into the unknown can lead to great rewards.

If you’re only focusing on right now, you won’t have enough for later.

A dead end will only stop you if you don’t try to move through it.

Going a certain way may require building your own path.

There’s nothing wrong with taking shortcuts.

We often fall into things when we least expect.

What looks out of reach may only be a few steps away.

There are multiple ways to approach a situation.

When you’ve hit rock bottom, the only way is up.

Some outcomes are more favorable than others.

How we perceive a problem can change every time we see it.

The solution to a problem may just require a more through look at it.

Rushing through a problem won’t always give the right results.

Moving through a problem slower may help find the solution.

If you never stop trying, you will get there eventually.

Raw persistence may be the only option other than giving up entirely.

Some problems just come down to size.

A problem may only be difficult when you are missing the right tools.

What we’ve done before may impact what we can do next.

If you aren’t paying attention, you will miss everything around you.

Some choices can leave us running around in circles.

Splitting a problem up may help you find the answer.

What appears impossible may have a very simple answer.

If you lose sight of what’s important, it may not be there when you need it.

Too much curiosity can get the best of us.

Signs may be helping you more than you realize.

Understanding a problem requires filling in the pieces.

Small steps can take you great distances.

The path of least resistance is a valid option.

No matter how high you climb, there’s always more to achieve.

Falling down teaches us how to get up and try again.

The world rarely changes when we watch to see it happen.

Half way through is half way finished.

The problem may not be where you’re going, but how to get there.

New skills enable further progress.

Mastering a skill requires practice.

A little kind direction can get obstaces out of your way.

Solving a problem may require approaching it form a different angle.

Try hard enough and you will get to where you want to be.

Some doors will close unless we hold them open.

When you absorb your surroundings, you may notice things that you didn’t see before.

Dig a little deeper and you may find something new.

Attention to detail can lead to very rewarding outcomes.

Solving a problem may require using abilities that we didn’t realize we had.

Old skills are useful even after we have learned new ones.

The right answers may also be the most obvious ones.

Some obstacles are more stubborn then others.

Some things don’t have a deeper meaning.

The right decisions at the right time will get you where you want to go.

Some choices are only useful when we make them early.

With forethought, things have a way of just working themselves out.

Some challenges are far harder than they first appear.

To get past a problem, you may just need to keep pushing through it.

Getting to a solution requires cutting out what doesn’t work.

The further we explore, the more connected everything becomes.

A window of opportunity can lead to new places if you are willing to take a closer look.

The world looks different on the other side.

When you have enough resources, you can start growing more.

You can grow a garden anywhere.

The best solutions may still be the most primitive ones.

If you lead the way, others will follow.

Straightforward problems can often require roundabout solutions.

If you are missing information, it’s easy to be mislead.

When you look beyond the surface, there may be more to find.

Sometimes we only have just enough to get by.

When what you have is not enough, find ways to turn it into more.

Getting where we want may require jumping through some hoops.

Throwing yourself into things can take you to new heights.

Similar problems can have entirely different solutions.

Some events happen whether we want them to or not.

Old solutions can apply to new problems.

The consequences of one choice can cut us off from making others.

At times we need to view the world from someone else’s perspective.

Sometimes you need to be carried.

There comes a time when you can work your way through anything.

With more experience, previous challenges aren’t so difficult.

There’s no need to take apart what already works.

A few steps backwards may keep you moving forwards.

Obscure problems may require unusual solutions.

Getting to the end requires tying off the loose ends.

The world is always finding new ways to surprise us.

Sometimes we do things just to go along for the ride.

The more we complete, the harder it gets to find what we missed.

Some challenges exist just to test how much we know.

You can’t do everything yourself.

The world is full of secrets waiting to be uncovered.

Peeking behind the curtains lets us see how everything works.

Some problems can’t be solved until you’re more experienced.

We move on when there is nothing left to learn.

Complicated problems are easier when solved one step at a time.

We can appreciate the entire journey by looking back at how far we have come.

Every journey comes to an end.

Σάββατο 9 Μαΐου 2015

Η κατάρα του Μπετονιού

Θεσσαλονίκη, 9 Μαϊου 2015

Τέσσερις φίλοι αποφασίζουν να επιστρέψουν στην Ξάνθη μετά από ένα γαμάτο live Blind Guardian...

Mέσα στην πόλη ακόμα οι τέσσερις θυμούνται και χαζογελούν (που να 'ξεραν) με την περιπέτεια που είχαν φίλοι τους μερικές μέρες πριν, πηγαίνοντας σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, όπου όταν πήραν τον δρόμο της επιστροφής σχεδόν έμειναν από βενζίνη. Επίσης μιας και το θέμα ήταν θα live κορόιδεψαν την εμφάνιση του τραγουδιστή των Avatar που έπεινε μπύρα από ένα μπιτόνι πετρελαίου πριν μερικά χρόνια... και κάπως έτσι έπεσε πάνω τους η κατάρα του μπετονιού!



Βγαίνοντας από την πόλη λένε να βάλουν βενζίνη αλλά για να μην βγουν πολύ εκτός δρόμου λένε ότι μπορεί να βρουν και κάνα βενζινάδικο με πιο φτηνή τιμή προς τα έξω. Η γκαντεμιά της βραδιάς έχει ήδη αρχίσει με κάτι πολύ απλό. Όλα τα φανάρια που έβρισκαν ήταν κόκκινα, ή μάλλον καλύτερα γινόταν κόκκινα όταν τα έφταναν. Μήπως ήταν αυτό ένα σημαδί?

Καθώς η αναζήτηση για βενζινάδικο είχε από ώρα ξεκινήσει, αποφάσισαν να δοκιμάσουν την τύχη τους στην πρώτη πινακίδα που βρήκαν για έξοδο από την Εγνατία στα Λαγκαδίκια και στο χωριό "Προφήτης". Έτσι ο Νικ aka "GPS" που καθοδηγούσε τον άλλο οδηγό Νικ aka "The Driver" είπε το εξής μετά από μια πινακίδα που έλεγε ότι υπάρχει βενζινάδικο στα 500m: "Φαντάζεστε να δούμε στα 500 μέτρα πινακίδα που να λέει βενζινάδικο στα 3 χιλιόμετρα!"... και έτσι κι έγινε! Φτάνει το αμάξι μετά από πολλές στοφές στους creepy και άδειους επαρχειακούς δρόμους που μόνο αλεπούδες! περνάνε τα βράδια σε ένα αρχαίο βενζινάδικο και λίγα μέτρα μετά από την είσοδο του υπάρχει όντως η περίφημη πινακίδα της προφητίας! Βενζινάδικο στα 3 χιλιόμετρα! Αναστροφή και πίσω.

Γελάει η παρέα και λένε εντάξει δεν μπορεί το επόμενο θα είναι ανοιχτό. Το ταξίδι συνεχίζει και ο επόμενος κοντινός προορισμός είναι η Ασπροβάλτα. Εν το μεταξύ δεν υπάρχει ψυχή στους δρόμους και το σκηνικό άνετα θα μπορούσε να είναι ταινία τρόπου τους Stephen King. Ασπροβάλτα λοιπόν και αφού είχαν δοκιμάσει το διαδίκτυο και κάθε εφαρμογή που σχετιζόταν με βενζινάδικα στο Android. Τίποτα. Τιμές βρήκαν αλλά κανένα που να διανυτερεύει εκεί κοντά. Βγαίνουν και Ασπροβάλτα τίποτα. Οπότε ξανά στον δρόμο.

Ν.Κερδύλια ο επόμενος προορισμός και καθώς συζητάνε λένε σιγά μην είναι ανοικτό και το επόμενο και μόλις το περνάνε βλέπουν φώτα! Δεν μπορεί τόση ατυχία; Δεν υπήρχε επιστροφή πια. Έπρεπε να βάλουν της ελπίδες τους και να προχωρίσουν. Πέρασαν και τα κερδύλια. Μπήκαν μέσα στην μικρή πεδιάδα στο πλάι του Παγγαίου όπου και εκεί ένας αυτόματος πωλητής πήγε να τους φάει λεφτά μιας και το στόμιο του ήταν ένα απίθμενο κενό και το σύστημα δεν λειτουργούσε. Για μια στιγμή οι παρέα σκέφτηκε να παρατήσει αυτό τον άθλο και να καβαλήσει ένα διερχόμενο λεωφορίο με προορισμό την Κομοτηνή αλλά τελικά συνέχισαν μέχρι την Καβάλα.

Όπου φυσικά και εκεί μετά από 10 βενζινάδικα δεν βρήκαν κανένα ανοικτό και ένα που είχε μόνο αυτόματο πωλητή δεν έπρνε τα χρήματα! Φυσικά όμως ο ιδιοκτήτης είχε φροντήσει για την διασκέδαση των φίλων... ηχεία με τέρμα λαϊκά στις 4:30 το πρωί. Βενζίνα... πουθενά. Η αποστολή έμοιαζε με Mission Impossible καθώς κρύος ιδρώτας περιέλουζε τον οδηγό που προσπαθούσε να τα καταφέρει ώστε να φτάσουν μέχρι τον Νομό Ξάνθης όπου εκεί σίγουρα θα έβισκε τουλάχιστον 2-3 ανοιχτά επί 24 ώρου βάσης βενζινάδικα. Κάπου εκεί ήταν που ένα από τα άλλα παιδιά ονόματι Χριστόφορος ανέφερε την ιστορία του Αγίου Χριστοφόρου προστάτη των οδηγών. Έτσι ακόμα κι εγώ ο άθεος χρονικογράφος αυτού του κοσμοιστορικού συμβάντος πίστεψα ότι μια ανώτερη δύναμη τσούλησε το αμάξι αυτό στην ασφάλεια του καταραμένου Νομού. Κατάρα με κατάρα μάλλον αλληλοεξουδετερώνονται.

Επιτέλους Βανιάνο και Πετροχώρι σωθήκαμε! Το "Las Viadas" είναι ανοικτό. Το αμάξι τρώει κυριολεκτικά τις τελευταίες σταγώνες βενζίνης και το αμάξι ίσα που μπαίνει μέσα στον σταθμό. Refuel and ready to go! Η κατάρα έσπασε μετά από πολλά βενζινάδικα και τον τρόμο στον δρόμο. Ερημιές και κιτρινοπά φώτα άρχισαν να χάνοντε καθώς μπροστά τους είδαν την "Mordor"(ονομασία της Ξάνθης από τους ντόπιους γιατί το ρολόι και ο καιρός θυμίζουν LOTR) να ορθώνεται.

P.S. Το GPS έδειχνε "Όλο ευθεία"! :P

THE END




Τρίτη 5 Μαΐου 2015

1000 Tries, 1000 Failures

Στον κόσμο φαντάζω σταθερός, σαν γίγαντας πέτρινος, μα ο χαρακτήρας μου αυτός με λάθη και αποκλίσεις είναι πραγματικά φτιαγμένος. Αλλά έχω και αυτό το ηφαιστικό πράγμα μέσα μου που σκάει ανα περιόδους και έτσι στις κοιλάδες μου τίποτα δεν φυτρώνει από την καυτή λάβα που ξεχύνεται με μπόλικο συναίσθημα και δική της λογική. Αποτυχίες και δοκιμές, ξανά και ...ξανά και ... ξανά.

Δευτέρα 13 Απριλίου 2015

Οι βασικές μου αξίες

Πρόσφατα διάβαζα ένα άρθρο το οποίο ανήκει στην κατηγορία των "self-help", το οποίο με έβαλε σε σκέψεις για τον βασικό πυρήνα των αξιών μου. Έτσι έκατσα μια ολόκληρη μέρα να το σκεφτώ καλα. Το αποτέλεσμα ή μάλλον το απόσταγμα αυτής της διαδικασίας είναι το εξής. Πέντε είναι οι αξίες μου αυτές και σχηματίζουν ένα τετράγωνο, ένα διαμάντι.

1. Ελευθερία: Η δυνατότητα μου ως άτομο να μπορώ να κινούμε, να πράτω και να συμπεριφέρομαι όπως θέλω. Η αξία αυτή είναι η πρώτη και βασικότερη μιας και ποτέ δεν την παραβιάζω. Αν κάτι μου στερεί αυτή την ευκολία δεν το αποδέχομαι 99% των περιπτώσεων. Η ελευθερία περιέχει μέσα της την γενική ατομικότητα και την δυνατότητα του ατόμου να εξερευνεί και να εξελίσσεται από μόνο του.

2. Οικογένεια: Η αξία που φροντίζει για μας όταν είμαστε μικροί και αδύναμοι και είναι αυτή που μας διδάσκει την αυτοθυσία και φροντίδα των άλλων. Είναι η αξία του συλλογικού, του χώρου της ηρεμίας και της χαράς αλλά και ο τρόπος κληροδότησης των κόπων της ζωής.

3. Επιβίωση: Κάτω από την νοητή γραμμή αυτών των δύο αξιών του ιδίου επιπέδου υπάρχει η ανάγκη για επιβίωση που ενώνει το άτομο και το σύνολο. Είναι η αξία που μας επιτρέπει να παραβούμε τους κανόνες στις πιο δύσκολες στιγμές για να ζήσουμε και να αφήσουμε την κληρονομία μας. Είναι ο τρόπος με τον οποίο προχωράμε στο πιο αντίξωο περιβάλλον.

4. Δύναμη: Σε κάθε μορφή, χρήμα, εξουσία, έλεγχος όχι για την κατάκτηση του κόσμου αλλά για την σταθεροποίηση του περιβάλλοντος ώστε να υπάρχει ανάπτυξη. Η εξασφάλιση της ζωτικής ενέργειας για να αντέξει κανείς μια μέρα, μια δεκαετία... Η αξία αυτή τοποθετείται πάνω απ' όλες τις άλλες και σχηματίζει αυτό το διαμάντι, σαν την κορυφή του καρρώ των χαρτιών.

Η πέμπτη αξία είναι μυστική, όπως το ίδιο το μυστικό της ζωής.

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2015

Συνδέοντας την Αγάπη με την Δοτικότητα



"The degree of loving is measured by the degree of giving."
- Edwin Louis Cole


Αυτή η υπέροχη φράση συνοψίζει το κριτήριο που μαθαίνουμε όλοι στη ζωή μας κυρίως μέσα από εμπειρίες. Άλλοτε καλές και άλλοτε όχι και τόσο καλές. Η δυνατότητα μας να δίνουμε είναι αυτή που μας καθιστά σημαντικούς στις ζωές των άλλων και ιδίως αυτών που αγαπάμε. Αυτή είναι η μια πλευρά. Όμως πέρα από μια χειρονομία να μοιραστούμε το απόθεμα της πληρότητα μας με τους άλλους, η δοτικότητα, είναι και το φίλτρο μέσα από το οποίο μπορούμε να αποφύγουμε μεγάλες απογοητεύσεις.

Πως λοιπόν μπορούμε να κρατήσουμε ένα υπολογισμό ποσοτικό για αυτά που δίνουμε και αυτά που μας δίνουν; Η απάντηση είναι απλή. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την μνήμη μας και την κανονική αλλά και την συναισθηματική μιας και πολλές φορές μπορεί οι άλλοι να μας προσφέρουν αλλά εμείς να είμαστε σε άλλο μήκος κύματος, ή απλά σε μια κατάσταση που δεν μπορεί να λάβει και να χρησιμοποιήσει αυτό το δώρο. Δεν είναι κάτι κακό αυτό, είναι απολύτος φυσιολογικό μιας και όλοι περνάμε διαφορετικές ψυχολογικές φάσεις και ταυτιζόμαστε διαφορετικά κάθε φορά.

Το πρόβλημα της δοτικότητας εμφανίζεται κυρίως σε μια ομάδα ανθρώπων. Αυτούς που για κάποιο λόγο νιώθουν ένα συναισθηματικό κενό. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι ακόμα και όταν βρίσκονται σε ένα ευνοηικό περιβάλλον ανάμεσα σε άτομα που μπορούν να προσφέρουν αγάπη, επικοινωνία κ.α. δεν είναι δυνατόν να τα λάβουν και να τα εσωτερικεύσουν. Έτσι η μόνη λύση είναι να προσπαθήσουν συνειδητά έστω και με μεγάλη προσπάθεια και έστω και για μικρό χρονικό διάστημα πέρα από τις ατομικές τους ελλείψεις να δώσουν κάτι στους άλλους. Με τον τρόπο αυτόν μπορούν με την θέληση τους και αφού πρώτα γνωρίζουν πιο είναι το πρόβλημα τους να αυτοεκπαιδευτούν ώστε να είναι πιο δεκτικοί στα πράγματα, συναισθήματα που μοιράζονται οι άλλοι μαζί τους. Αυτό είναι ένα μικρό βήμα προς μια πιο ευτυχισμένη ζωή.

Άρα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι για να λάβει κανείς αγάπη και συναισθήματα πρέπει πρώτα να μάθει να τα δίνει και αυτός να τα προσφέρει και να τα μοιράζει. Η εσωτερική αυθονία, αυτό το αόρατο κέρας της αμάλθειας είναι η πηγή που πρέπει κάποιος να γευτεί για να μάθει να αναγνωρίζει τα συναισθήματα.

Υπάρχει μια σχετική θεωρία - παράδειγμα που συμπληρώνει όλα τα παραπάνω. Είναι η θεωρία των δοχείων που αναβλύζουν. Κάθε άνθρωπος διαθέτει διαφορετικό μέγεθος δοχείου και διαφορετικά γεμίζει αυτό ανάλογα με την συναισθηματική κατάσταση του καθενός. Έτσι βλέπουμε πολλές φορές ζευγάρια να έχουν πρόβλημα δοτικότητας γιατί κάποιος μπορεί να δώσει περισσότερα απ' ότι ο άλλος μπορεί να δεχτεί. Σε αυτή την περίπτωση το άτομο με το μεγαλύτερο "δοχείο" για να μην υπερχειλήσει πρέπει να βρει τρόπο και να δίνει περισσότερα σε φίλους και οικογένεια για να έχει ισορροπία. Το άτομο με το μικρό δοχείο δεν θα πρέπει να αγχώνεται να ανταποδώσει περισσότερα απ' όσα μπορεί γιατί αυτό θα το αφήσει άδειο. Για ακόμα μια φορά συναντάμε το θέμα της ισορροπίας και το πόσο καταλυτικό ρόλο παίζει στο συναισθηματικό τομέα του ανθρώπου. Έτσι η επικοινωνία και η κατανόηση "Τι δοχείο, μπορεί να είναι ο σύντροφος μου;" μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους σε πιο απλές και πιο ευτυχισμένες στιγμές στην καθημερινότητα.

Όλοι χρειαζόμαστε να δίνουμε και να πέρνουμε κάτι ώστε να μην μείνουμε άδειοι ή να βρεθούμε σε εκρηκτικές καταστάσεις που έχουμε τόσο πολύ να δώσουμε που πνίγουμε τους άλλους. Ο δρόμος της αυτογνωσίας μπορεί να οδηγήσει σε πιο υγειής καταστάσεις. Μην φοβάστε να δίνεται γιατί και το δικό σας δοχείο θα γεμίσει ξανά είτε με βοήθεια είτε από μόνο του.

Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2014

Πολεμιστές και Ποιητές


Κάποιοι είναι Ποιητες και καποιοι Πολεμιστες... Η Γυναίκα ψάχνει και τα δυο... Ενα σκληρό πολεμιστή με ευαίσθητη ψυχη αν θες...
Έναν που θα πολεμήσει μέχρι τελικής πτώσης για να την προστατέψει και έναν που θα τη στείλει στα ουράνια με λέξεις πλεγμένες σαν απο Αγγέλους.. Καθε Ποιητής ειναι Πολεμιστής και καθε Πολεμιστής ειναι Ποιητής. Το μόνο που εχει σημασια ειναι πως το βλέπει Αυτή... Οι άθλοι του Πολεμιστή είναι ποιήματα... Το ότι απαρνείται τη σωματική του ακεραιότητα για Αυτήν είναι ποίημα αυταπάρνησης και ωδή στην αγάπη από μόνο του... Η ζωη του Πολεμιστή είναι ένα άγραφο ζωντανό ποίημα που ο ίδιος "γράφει" με τις πράξεις του.. Ο Ποιητής είναι ο γενναίος Πολεμιστής με όπλο του την πένα... Γράφει τον πόνο και τη χαρά της ζωής... Πολεμά για την Αγάπη και τον Έρωτα... Δεν ενδίδει ποτέ στη μιζέρια της ζωης... Οσες φορές και αν πέσει θα σηκωθεί πιο δυνατός για να Την υμνήσει... Σε κάθε Ποιητή υπάρχει ένας Πολεμιστής και σε κάθε Πολεμιστή υπάρχει ένας Ποιητής... Όλοι τους χρειάζονται, όμως, μέσα τους θάρρος για να κρατάν στα χέρια τους την καρδιά της Γυναίκας... Είτε είναι τα τραχία, από τις μάχες, χέρια του Πολεμιστή είτε είναι τα ακούραστα δημιουργικά χέρια του Ποιητή...


~ Άψυχος ~

Παρασκευή 22 Αυγούστου 2014

Man in Pain

Γύρισε μόνος του και αυτό το βράδυ. Άλλη μια νύχτα χωρίς ουσιαστικό νόημα. Μπύρες, ποτά, μουσική. Υποτιθέμενη χαρά. Άνθρωποι τριγύρω, απόμακροι, μοιάζουν τόσο ρηχοί, συζητώντας ξανά και ξανά τα ίδια εγωκεντρικά βαρετά πράγματα. Μικροπροβλήματα που από την υπερ ανάλυση χάνουν κάθε δίδαγμα που μπορεί να είχαν. Δεν υπάρχει σύνδεση, δεν υπάρχει επικοινωνία.  Ένας ατέρμων κύκλος προσπάθειας και πίκρας. Στο ένα χέρι η αναζήτηση συντροφιάς και στο άλλο στιβαγμένες αποτυχημένες απόπειρες.

Μπήκε ξανά σιγά σιγά στο αποπνικτικό δωμάτιο των παιδικών του χρόνων. 3μ x 2μ. Ένα μεγάλο κουτί, ένα τσιμεντένιο φέρετρο, γεμάτο όμως με βιβλία, επιτραπέζια και αγαλματάκια άλλων πολιτισμών. Ταξίδευε ο νους του συχνά στα μέρη που δεν μπορούσε ακόμα να πάει. Μια συλλογή σπαθιών να θυμίζει την δίκοπη τέχνη των παλαιών ανθρώπων. Να θυμίζει κάποιες ξεχασμένες αξίες που πάσχιζε να μην χάσει σε αυτόν τον νέο κόσμο.

Έκατσε στο μικρό του γραφείο και άνοιξε την οθόνη του Η/Υ. Άνοιξε το Blog του, όπου γράφει κάποιες από τις χιλιάδες σκέψεις του και χάθηκε σε εικόνες τόσο διαφορετικές από το περιβάλλον του. Πολλοί δεν πιστεύουν στην έμφυτη ικανότητα του για φαντασία σε αυτή την ηλικία. Ήταν μεγάλος πια. Κρυφά λένε ότι παίρνει κάποιο ναρκωτικό και αναρωτιούνται γιατί να συμπεριφέρεται έτσι παράξενα ώρες ώρες. Αλλά έχουν ξεχάσει οι άνθρωποι πως είναι να είσαι πραγματικά ελεύθερος και ο κόσμος να φαντάζει νέος. Ο πειραματισμός να είναι επιλογή και η ελευθερία να δαμάζει και να καλπάζει σε κάθε έκφραση ζωής. Ήχοι, εικόνες να είναι ερεθίσματα κάθε στιγμή, παντού.

Απλά οι κερέες τους αποσυντονίστηκαν και ξέχασαν να ζούν. Ξεθωριάζουν σιγά σιγά οι σκιες τους και τα παραμύθια φαντάζουν πια πολύ αθώα και ξένα. Χωρίς δημιουργικότητα, σε μια ζωή γεμάτη θάνατο, χωρίς αναγέννηση, σε μια ζωή γεμάτη λήθη.



Σκοτάδι και αυγή τα χρώματα του, απλώνει αργά και απαλά σαν χάδια στον καμβά του. Ονειρεύεται εκείνη που κρατάει το μυστικό για το άλλο το μισό. Αυτό που λείπει, ίσως γι΄αυτό και η λύπη. Μορφάζει από πόνο πριν ο ύπνος τον πάρει, γίνεται μικρός και χάνεται στο μαξιλάρι. Παίζει πια παρέα με τον φίλο του Μορφέα, πλάθει όνειρα, γεύεται τα σύννεφα και μοιράζει ότι έχει απομείνει μέσα του σε όποιον βρει μπροστά του. Μέσα από το κενό και μέσα από το τίποτα γεμίζει ξανά η καρδιά του.

Παράξενος ο δρόμος των αντιθέσεων μα τόσο τόσο αληθινός.

Τρίτη 19 Αυγούστου 2014

Το μήνυμα

Καλοκαίρι σε κάποια καυτή αμμουδιά ενός ελληνικού νησιού. Μια όμορφη ξεκούραστη μέρα για όλους με μπάνια και καλή παρέα. Η ώρα είχε περάσει και η φωτιά κόντευε να σβήσει ο ήλιος θα ανέτειλε σε λίγο. Όλοι ετοιμαζόντας να φύγουν, ένα ζευγάρι αποφάσισε να κάτσει και να δει την ανατολή της νέας μέρας. Λίγα εκατοστά από εκεί που έκατσαν, πριν ο ήλιος φανεί, κάτι φάνηκε να εξέχει από την άμμο. Ένας από τους δυο πήγε και το μάζεψε. Ήταν ένα γυάλινο μπουκάλι με ένα μήνυμα μέσα σου. Άνοιξαν το καπάκι και ξεδίπλωσαν το χαρτί...



"Αγαπητέ άνθρωπε,

αγαπητέ ξένε που διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, θέλω να σε ευχαριστήσω και ας μην σε ξέρω για την λύτρωση που μου φέρνεις μέσα από αυτό το χαρτί. Απόψε θα είσαι εσύ ο έμπιστος φίλος μου. Αυτό που κρατάς στα χέρια σου είναι οι σκέψεις μου μια Αυγουστιάτικη νύχτα που η καρδιά μου παραλίγο να εκραγεί. Είμαι διακοπές σε ένα νησί μετά από καιρό και ξεκουράζομαι με φίλους, τριγυρνάμε, γνωρίζουμε κόσμο και περνάμε καλά. Μια μέρα εμφανίζεται μια κοπέλα. Μια ομορφία που εντυπώθηκε μέσα μου για πάντα θαρρώ. Την βλέπω παντού, όπου και αν πάμε. Τυχαίο δεν ξέρω. Σαν κάποιο κρυφό μήνυμα να μου στέλνει το σύμπαν. Σε ένα εστιατόριο που τρώγαμε εμείς εμφανίστηκε και αυτη με την συνοδεία της. Έριχνα κλεφτές ματιές και δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από τα λακάκια που έκαναν τα μάγουλα της όταν χαμογελούσε και την τρομερή γαλήνη που είχαν τα μάτια της. 'Ελαμπε. Δεν είχα πια όρεξη για τροφή. Αυτή ήταν το νέκταρ και η αμβροσία. Έπρεπε να γευτώ την γλυκιά γεύση αυτών των χειλιών. Να γλύψω, να δαγκώσω και να καταπιώ αυτή την γλυκιά σάρκα.

Λίγες μέρες μετά γνωριστήκαμε σε κάποια κοινή παρέα. Την μέρα της Πανσελήνου 19 Ιουλίου. Θέε μου πόσο τυχαιρός νιώθω γι' αυτό το δώρο. Περάσαμε τα επόμενα δύο βράδια μιλώντας με ένταση και πάθος. Είχαμε κοινά, αλλά αυτό δεν ήταν το νόημα. Οι συζητήσεις ήταν τόσο μαγικές. Φλέρτ σαν φωτιά έπεφτε από τον ξάστερο ουρανό σε κάθε μας λέξη σε κάθε μας ματιά. Ήξερε πολλά πράγματα, διάβαζε ότι βιβλίο έπεφτε στα χέρια της. ήταν απλά καταπληκτική. Απορώ πως και δεν συναντήθηκαν ποτέ οι δρόμοι μας νωρίτερα. Κατάφερε να κάνει το μυαλό μου 1000 στροφές. Με τρέλαινε. Αυτή  ήταν η μία και μοναδική είμαι σίγουρος πια.

Χτες το βράδυ μετά από ένα νυχτερινό μπάνιο καθώς καθόμασταν σε στην αμμουδιά μόνοι της μίλησα για αυτά που έκαιγαν την καρδιά μου. Άνοιξα την πύλη των συναισθημάτων μου και την προσκάλεσα. Με κοίταξε με συμπάθεια και φάνηκε να κοκκινίζει. Σίγουρα τις είχαν πει πολλοί τέτοια λόγια αλλά ποτέ κανείς με τέτοιο πάθος με τέτοια ζέστη. Αν και γεμάτος ανασφάλεια και αμφιβολία όποια αντίδραση και να είδα νομίζω είναι θετική. Χωριστήκαμε με ένα απλό φιλί και μια αγκαλιά, γιατί με σταμάτησε και είπε να μην βιάζομαι. Αλλά φίλε δεν αντέχω, θέλω απλά να χαιδέψω τα καστανόξανθα μαλλιά της, να περιδιαβώ με τα δάχτυλα μου τους ώμους και τα μακρυά χέρια της. Να αγγίξω απαλά με τα χέρια μου την μέση της και να χορέψω μαζί της. Ναι να χορέψω, εγώ που ποτέ δεν ήθελα που ποτέ δεν μου άρεσε ο χορός τώρα θέλω να βρω κάθε τρόπο να εκφραστώ. Γι' αυτό τον λόγο τώρα γράφω αυτό το γράμμα το οποίο θα πετάξω στην θάλασσα με τελετουργικό τρόπο. Έχω τόσα πολλά συναισθήματα μέσα μου, μα τόσα πολλά.

Ετοιμάζομαι να την συναντήσω τώρα. Μου είπε πως θέλει να μιλήσουμε. Ακούστηκε σοβαρή μέσα μου παλεύουν η αμφιβολία και ο πόθος. Θα κάνω τα πάντα για να καταφέρω να κερδίσω μια θέση στην καρδιά της. Τα πάντα. Δεν έχω νιώσει ποτέ πριν τόσο δυνατή παρόρμιση. Το ένστικτο μου σαν πυξίδα χωρίς προσανατολισμό. Θα τα ρισκάρω όλα.

Αντίο και καλή τύχη!

Β. Κ"

Το γράμμα φαινόταν παλιό. Στην πραγματικότητα σχεδόν όλο ήταν γραμμένο στην καθαρεύουσα. Κιτρινισμένη η σελίδα. Λίγο παράξενο για να είναι ψεύτικο. Το ζευγάρι γεμάτο απορία ήθελε κατά κάποιο τρόπο να μάθει το τι έγινε μετά σε αυτή την ιστορία. Το μυστηριώδες γράμμα τους είχε ανοίξει την όρεξη για έρευνα. Το πρώτα πράγμα που σκέφτηκαν ήταν να δουν ποια χρονιά ήταν η πανσέληνος που συναντήθηκαν οι δύο νέοι του γράμματος. Όμως έμελε η αναζήτηση τους να τελειώσει όσο ξαφνικά άρχισε... η Πανσέληνος εκείνη ήταν δυστυχώς το 1940...


Σάββατο 9 Αυγούστου 2014

Soul Seeker

Eyes are the mirror of the soul, so they say...

Once I had the privilege to meet the son of Varg. Golden eyed, tall and dark haired. Young but also wise. Aged by experience unmatched with his time on earth. His piercing gaze and his deep voice full of power. Passing the heart and reaching the soul. He know the secrets hidden but never spoke of them. He can attune to the emotions of the moment. Can drive every difficult situation to a safe harbour but also can ride your life like a chariot in the wilds, rushing you to explore the new. The observer with the ability to restore the balance. 

He is a visitor on critical times. At good times he disappears. They say there is a prophecy on him by some blind elder but no one really knows who he is. Intimidating his appearance is but have no fear. Surrender and you will granted everything. Resist and loose "Eden" again. As the universe so does he work like polar opposites. A pendulum guided by the internal flame of life. 

His example lives and guides those who do not believe in Gods, for he is no god but merely a shadow of our own existence. An image of wisdom and mortal strength. Lucky will be those who meet him and like a friend they greet him.

For he is none, for he is many, a faceless soul with a mirror face...

Ο κώδικας των Σιθ

"Peace is a lie, there is only passion.
Through passion, I gain strength.
Through strength, I gain power.
Through power, I gain victory.
Through victory, my chains are broken.
The Force shall free me."



Μπορεί να γνωρίζουμε τους Sith σαν κακά όντα στη σειρά Star Wars αλλά ο κώδικας τους στον δικό μας κόσμο είναι πιο ρεαλιστικός παρά ποτέ.

Η ειρήνη είναι ένα ψέμα σε ένα κόσμο που η καθημερινή του κατάσταση είναι ένας αγώνας για επιβίωση και ένας αόρατος οικονομικός πόλεμος που έχει αγκαλίασει τον πλανήτη τα τελευταία 100 χρόνια. Το πάθος μας για ζωή είναι το πρώτο και πραγματικό πάθος κάθε ανθρώπου.

Το πάθος λειτουργεί σαν καύσιμο και μας δίνει δύναμη να συνεχίζουμε και να προσπαθούμε μέρα και νύχτα για να έχουμε καλύτερη ζωή.

Μαζί με τις αποτυχίες αυτής της προσπάθειας έρχονται και οι επιτυχίες που μας ανεβάζουν και καθρεφτίζουν το τι είμαστε και τι μας αξίζει.

Μέσα από όλη αυτή την διαδικασία μαθαίνουμε τα όρια μας. Όρια που μπορούν να μεγαλώσουν και να μικρύνουν. Η επέκταση των ορίων σπάει τους περιορισμούς μας και μας οδηγεί στην ελευθερία!


Πέμπτη 7 Αυγούστου 2014

Εσωτερικά Ταξίδια - Μέρος 1ο



Αδειανό δωμάτιο. Τέσσερις τοίχοι κάποτε βαμμένοι λευκοί που τώρα έχουν μαυρίσει λίγο θαρρείς και κάποια φωτιά ζέσταινε αυτό το μέρος λίγο καιρό πριν. Πουθενά όμως εστία. Ούτε παράθυρα. Τουλάχιστον όχι αληθινά. Υπάρχει ένα παράθυρο αλλά είναι ζωγραφιστώ με νερομπογιές και παστελ. Αποχρώσεις παιδικής ηλικίας που ξεθώριασαν με τα χρόνια. Πόρτα μονάχα μια. Πίσω σου...




Βουνό.  Το έδαφος μοιάζει με τσιμέντο σμιλεμένο και βαμμένο ώστε να έχει την όψη του βράχου. Νιώθω το ψέμμα στον άερα. Σύννεφα κινούντε μα στην μύτη μου ο αέρας παραμένει σταματημένος και αποπνηκτικός. Απεραντοσύνη τριγύρω μα η αίσθηση είναι ίδια με το δωμάτιο πριν. Στα βόρεια κάτω στους πρόποδες χάρτινα δέντρα βαμμένα και αυτά σαν έλατα. Πικνά και αναδύουν την ξερή μυρωδιά που βρίσκει κανείς όταν γεύεται το καινούριο του βιβλίο την πρώτη μέρα.




Ανατολή. Έρημος σε ένα μέρος όπου ο ορίζοντας και ο ουρανός δεν είναι μπλε αλλά έχει αποχρώσεις ροζ. Διάσπαρτα δέντρα. Ένα ανα ορίζοντα ανα κατεύθυνση. Δηλαδή εδώ που στέκομαι βλέπω άλλα τέσσερα σε κάθε κατεύθυνση αλλά δεν δείχνει η πυξίδα μου τίποτα. Παράξενα τα δέντρα με κορμό ελιάς αλλά κλαδιά ίσια ανεπτυγμένα στον ουρανό. Τα φύλλα τους κοντά και κιτρινοπά σχεδόν φωσφοριζέ. Περπάτησα σε αρκετούς ορίζοντες και πιστεύω ότι δεν υπάρχει πραγματικό μονοπάτι σε αυτό το τακτοποιημένο καρτεσιανό σύστημα. Η έρημος θα κερδίζει πάντα τον τίτλο της απειρότητας.




Νότος. Σίδερα παντού. Παλιά αυτοκίνητα και πάπιες. Σιωπηλές και απόμακρες, ίπτανται πέντα εκατοστά πάνω από το έδαφος. Ακίνητες δίχως μάτια. Δεν δίνουν σημασία σε τίποτα. Δεν πετούν δεν τρώνε. Μετακινούντε αργά μαρμαρωμένες χωρίς να χτυπάνε στα κουφάρια παλιών πλοίων και αεροπλάνων σε αυτό τον δαιδαλωδη λαβύρινθο με το τούβλινο πάτωμα. Τούβλα τοποθετημένα, φυτεμένα με τις τρύπες σε ένα έδαφος που δεν φαίνεται πια.  Σημαίες πόνου τοποθετημένες στις γονίες του λαβυρίνθου. Η εικόνα στο πανί άηχη κραυγή. Άλλες με δάκρυα άλλες με χέρια για καλύτερη ένταση. Τίποτα δεν ακούγεται εδώ. Δεν υπάρχουν μυρωδιές επίσης. Τελευταία στροφή προς τα δεξιά και ίσια μπροστά η έξοδος.




Μπλε. Δύση μέσα σε μια ανάποδη θάλασσα. Όπου η βαρύτητα ανεβοκατεβάζει το νερό μέχρι το κεφάλι μας από πάνω προς τα κάτω χωρίς να στάζει. Χώμα υγρό και καφέ σαν του γόνιμου δάσους. Σπηλιές διάσπαρτες μέσα στο νερό πάνω μας αυτόνομες και δύσκολο να σκαρφαλώσει κανείς. Ψάρια πουθενά, φύκια πουθενά. Απέραντος υγρός ουρανός σε μια γη που δεν ποτίστηκε ακόμα αρκετά και δεν φύτρωσε ζωή από τα υλικά της. Σύντομα υποθέτω. Περπατάμε αμίλητοι προς τον επόμενο ορίζοντα και όταν τον πλησιάζουμε γίνεται πιο φωτεινός και όλα αρχίζουν να χάνονται μέσα στο ενοχλητικό αστραυτερό λευκό της πύρινης σφαίρας. Φτάνουμε στην τρύπα που φωτίζει τα πάντα και πηδάμε μέσα δίχως δεύτερη σκέψη.




Σάββατο 2 Αυγούστου 2014

Καλοκαιρινή Νύχτα

Ζεστές καρδιές σε ένα κρύο καλοκαίρι. 

Κάτσαμε παρέα στο γνωστό μπαρ και οι ματιές μας έκρυβαν αυτό που πραγματικά θέλαμε και αναζητούσαμε καιρό τώρα. Μιλήσαμε λίγο για τον καιρό και είπαμε χαζομάρες. Σε φλέρταρα, μια από τις σπάνιες φορές που το κάνω, μα εσύ δεν αντέδρασες. Θεώρησες ότι αστειευόμουν. Μα ξέρεις πως η δύναμη μου είναι να μιλάω μέσα απο την καρδιά. Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Ο λόγος μου κυλάει στις φλέβες και φτάνει τα σκοτεινά σου σημεία. Ήξερα ότι ήσουν θλιμμένη και είχες πολλά στο κεφάλι σου αν και ήθελες να φαίνεσαι ανέμελη. Μα εγώ πάντα ξέρω, πάντα νιώθω και διαισθάνομαι το βάθος των συναισθημάτων σου. Από την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα είδα μια μοναδικότητα πάνω σου. Ποτέ δεν το παραδέχτηκες και δεν πειράζει.

Αλλάξαμε συζήτηση, ήρθαν και τα παιδιά. Χορέψαμε σε λατινικούς ρυθμούς και σε παρακμιακά 90s. Αφεθήκαμε στον ρυθμό της στιγμής και όταν η αυλέα άρχισε να πέφτει περπατήσαμε μέχρι το ποτάμι συζητώντας για αυτά που αφήσαμε πριν. 

Σε αγκάλιασα και σε ένιωσα να τρέμεις καθώς μου έλεγες πως θα ήθελες κάποια πράγματα να είναι. Γκρίνιαζες για τις φίλες σου και καταράστηκες την μοναξιά. Γρήγορα όμως επέστρεψε η λογική μέσα σου και μου είπες να διαγράψω όσα είπες, είχες υποχρεώσεις και τα όνειρα που κάποιες φορές αντί για κίνητρο γίνονται βάρος. Σου είπα την θεωρία της Αυγής και σε πότησα ελπίδα. Ήσουν αλλού. Την πιο ακατάλληλη στιγμή προσπάθησα να σε φιλήσω και γύρισες το κεφάλι σου. Χαμογέλασες μηχανικά αλλά στα μάτια σου είδα πως δεν ήσουν παρόν. Κάπου μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος μάλλον. Λάθος μου. Έπρεπε να ξέρω αλλά έπρεπε επίσης να δοκιμάσω να σε τραβήξω σε μια δίνη συναισθημάτων που θα μπορούσε να φέρει μια παράξενη ισορροπία. Αν όχι, τότε σίγουρα θα μπορούσε να γεμήσει λίγο τις συναισθηματικές μας μπαταρίες. Σεβάστηκα την στάση σου και συνεχίσαμε την συζήτηση. 

Κάποια στιγμή κατάλαβες τι πήγαινα να κάνω και προσπάθησες λίγο να επαναφέρεις τα πράγματα σε ομαλά επίπεδα αλλά ο συγχρονισμός είχε χαθεί. Περπατήσαμε κάνοντας κύκλους σε μια πόλη που δεν είναι ξύπνια ποτέ, μονάχα ονειροπολεί όλη μέρα στα 1000 τις χρώματα. Σε άφησα στην γωνία να πάρεις ταξί για το σπίτι, ένιωθα άδειος, εξαντλημένος. Προσπάθησα να ποντάρω την τελευταία ρανίδα όρεξης και ενέργειας εκείνη την νύχτα. Έπρεπε να επιστρέψω στο δωμάτιο μου. Δεν ήθελες να φύγω γιατί άργησες μα κατάλαβες ποιο ήταν το νόημα απ' όλα αυτά. Σε καλημέρισα ευγενικά και είπαμε το κλασσικό "θα τα πούμε". Το πότε δεν το ορίσαμε και ίσως καλύτερα έτσι. 


Κρύο καλοκαίρι, Ζεστές Καρδιές, όμως η μια χώρια από την άλλη...

Παρακολουθώντας την Αγάπη

Τι είναι αγάπη; Έχουν αναρωτηθεί όλοι σε κάποια φάση της ζωής τους. Ίσως περισσότερο όταν ήταν μικροί απ' ότι όταν μεγάλωσαν. Όλοι μπορούν να δώσουν έναν δικό τους ορισμό είτε να σου πουν ότι αγάπη υπάρχει, ότι τη μισούν ή ότι είναι ένα ψέμα.

Τίποτα απ' όλα αυτά δεν έχει νόημα αν δεν έχεις ζήσει αυτή την εμπειρία και αν δεν έχεις φτιάξει μόνος σου τον ορισμό της.

Για μερικούς από εμάς η αγάπη είναι ένα χρώμα με πολλές αποχρώσεις. Φιλικές, ερωτικές, ανάμικτες, οικογενειακές και άλλοι συνδιασμοί είναι πιθανοί με τη δική τους ένταση ο κάθε ένας. Άλλοι ξεθωριάζουν νωρίς, άλλοι ίσως κρατήσουν και για πάντα. Κανείς πραγματικά δεν ξέρει. Γι΄αυτό θαύμασε και εκτίμησε αυτό το αριστούργημα της φυσικής τέχνης σήμερα και απόψε. Γιατί ακόμα και η αυγή είναι μπορεί να το ξεθωριάσει.

Αλλά ας βουτίξουμε και λίγο πιο βαθιά...

Ήταν άλλο ένα βαρετό βράδυ όταν σε είδα ξανά στο ίδιο μέρος που αποπειράθηκα να σε γνωρίσω αλλά η προσπάθεια μου απέτυχε τότε. Όμως μάθε τόσο τα κύματα της μοίρας σε βγάζουν στην επιφάνεια και τα κάρβουνα μου ποτέ δεν σβήνουν. Το πρόσωπο σου τόσο γνώριμα ψυχρό ώρες ώρες.



Αλλά όταν ο μύες των χειλιών σου συσπώνται και σκάνε το χαμόγελο, κύματα ευχαρίστησης φτάχνουν μέχρι και στα δικά μου λιμάνια. Παράξενο, μα πόσο παράξενο να μην τολμάω να έρθω πιο κοντά στη ζεστασία σου. Δειλιάζω γιατί ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι ποθώ κάτι τόσο απλό τόσο πολύ. Στέκω μαγεμένος. Ρίχνω κλεφτές ματιές και δεν θέλω να με δεις. Ντύνομαι τις σκιες. Η αγάπη μπορεί να γεννηθεί και από τον φόβο. Δεν έσκασε ακόμα το μπουμπούκι του ερωτισμού. Φαίνεται άχρηστο τώρα που απλά θέλω να επεξεργαστώ με κάθε αίσθηση την μορφή σου. Να αγγίξω το δέρμα στα μάγουλα σου, να μυρίσω τα μαλλιά σου και να καθρεφτιστώ στα γενναία μάτια σου.

Περπατάς ανέμελα και ανεβαίνεις τα βουνά όταν εγώ ξεκουράζομαι. Δεν υπάρχει συγχρονισμός. Αλλά ποτέ δεν θα μάθεις πόσο σε πόθησα. Να βρω ένα έρισμα να είμαι κοντά. Συνήθησα σαν μοναχικός λύκος να παραμονεύω. Δεν δαγκώνω αλλά εσύ δεν το ξέρεις. Κρίνεις με ότι βλέπεις. Και αυτό που βλέπεις είναι απλά μια προβιά,  μια φορεσιά. Ίσως τις νύχτες με πανσέληνο να γίνομαι άνθρωπος και να αφήνομαι στην πίεση του φεγγαριού, να καθοδηγήσει τα βήματα μου στην πόλη των ανθρώπων...






Τρίτη 29 Ιουλίου 2014

Κομμάτια Ψυχεδέλειας

Λένε πως στα μάτια μας καθρεφτίζεται η ψυχή μας. Τι γίνεται όμως όταν το βλέμμα βλέπει πέρα από τον άνθρωπο πάνω από το κεφάλι, την αύρα, και την ίδια την οντότητα της ύπαρξης;



Οι περισσότεροι ανάμεσα μας πιστεύουν ότι για να αποκτήσει κανείς ψυχεδελικές ή "spiritual" εμπειρίες πρέπει να πάρει κάποια ουσία, κάτι τέτοιο δεν είναι πάντα απαραίτητο. Μπορεί να είναι μια αυθόρμητη και αυθαίρετη εμπειρία της στιγμής ανεπτυγμένη από έναν ήχο ή μια εικόνα. Υποθέτω πως δεν είμαι ο μοναδικός άνθρωπος με φλογερή φαντασία που χορεύει σαν φωτιά τα βράδια και με βομβαρδίζει τυχαία με εικόνες...

Μου συνέβαινε συχνά παλαιότερα αλλά πλέον με βρίσκει αυτή η φώτιση πιο σπάνια και νιώθοντας την ανάγκη να καταγράψω αυτή την εμπειρία δημιουργώ αυτό το άρθρο σαν ένα μνημείο σε ότι υπήρξε, στην ίδια την αντίληψη. Ατομική και συλλογική.

Καθόμαι σε ένα παγκάκι και το μυαλό μου δεν εστιάζει σε αυτό που τα μάτια μου βλέπουν. Νιώθω ότι η όραση μου πηγάζει από το πίσω μέρος του κεφαλιού μου και ότι σαν χωνί ανοίγει μια τεράστια κλίση εμπρός μου που μου επιτρέπει να μεγαλώσω την φυσική μου όραση και να πιάσω να συνδέσω πληροφορία τριγύρω μου που πριν ηθελιμένα αγνωούσα για την δική μου προσωπική ηρεμία του νου.

Χρώματα αλλάζουν στην νέα όραση και γεγονότα περνούν. Τα δέντρα τριγύρω τα νιώθω σαν ένα αόρατο δίκτυο σαν να ξέρουν το ένα την θέση των άλλων. Πέτρα και ξύλο ντύνει επιφάνειες που τις βλέπω με το άγγιγμα. Η αντίληψη με παίρνει από το χέρι και με κάνει να νιώσω άνετα σε μια τεράστια χωρική οντότητα. Ελέγχω την πληροφορία, ξεχωρίζω ήχους σε μεγαλύτερη απόσταση και διαιθάνομαι κάθε άνθρωπο που βρίσκεται κοντά. Μπορώ σχεδόν να τους μετρήσω αριθμητικά και να πιάσω κάτι από την διάθεση τους. Έχω ήδη αρχίσει να νιώθω στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου δύο πόλους να σχηματίζονται και η ύπαρξη τους δίνει άλλη διάσταση στο κρανίο.

Γέρνω το κεφάλι γύρω και ταξιδεύω, λύσεις από προβλήματα εμφανίζονται και ότι άγχος μπορεί να υπήρχε μέσα μου με εγκαταλείπει για να πάρει την θέση του ένα Ζεν. Μια παθητική χαλαρώτητα, με μια απόχρωση εντροπίας. Τα κόκκαλα γίνονται πυλώνες του οικοδομήματος και η σάρκα είναι Γιαπωνέζικοι χάρτινοι τοίχοι. Απαλοί στο άγγιγμα και όχι συμπαγής. Δεν υπάρχει θέληση, δεν υπάρχει νευρική ενέργεια, δεν υπάρχει τίποτα. Αναπνέω...

Void, κενό, ολότητα. Μια αντίληψη εαυτού από έξω προς τα μέσα. Μια θεραπευτική κατάσταση. Ίσως μια φυσική αυτο-ρύθμιση.

Ο χρόνος παγώνει και τα λεπτά γίνονται πιο αργά. Σαν να χύνονται αφήνοντας απόηχους και γραμμές στον χώρο που υπήρξαν. Για λίγο. Ίσως για πάντα λίγο. Ξαφνικά πάλι πίσω γείωση σε έναν πιο κανονικό ρυθμό σκέψεις. Τα πράγματα ξεθωριάζουν, η χημεία του εγκεφάλου στα ίδια επίπεδα και η ζωή συνεχίζεται, μέχρι το επόμενο απροσδόκητο ταξίδι...