Κομμάτια

Ήρθες αργά μέσα στην νύχτα και χτύπησες την πόρτα μου, μια βροχερή βραδιά. Πάνε βδομάδες που είχες χωρίσει και κάθε χώρος ήταν για σένα ένα μεγάλο δωμάτιο. Δεν χωρούσες πουθενά. Ήθελες να ξεφύγεις. Ένιωθες ότι οι φίλες σου δεν ήταν αρκετές για να ακούσουν την κραυγή στα λόγια σου. Είχες κουραστεί από την επιφανειακή συμπεριφορά κάποιον ανθρώπων, για ακόμα μια φορά.

Δεν σε περίμενα. Είχαμε καιρό να μιλήσουμε και πίστεψα ότι με ξέχασες. Ήσουν ένας εφηβικούς μου έρωτας. Κάθε φορά που σου ζητούσα να είμαστε μαζί πάντα κάποιος άλλος με είχε προλάβει. Έτσι τα χρόνια χάραξαν στον γέρικο κορμό μου το όνομα σου και η αγάπη μου για σένα έγινε απλά ένα κομμάτι μου που απλά έμεινε και αφότου έπαψα τις προσπάθειες μου. Τα χρόνια μεταξύ μας αρκετά όμως αυτή η επικοινωνία μας ήταν το πιο μαγικό στοιχείο απ' όλα και η προσοχή μου το πιο μεγάλο δώρο.

Άνοιξα την πόρτα μου στις 3:08 εκείνο το πρωί Παρασκευής και σε κοίταξα να στάζεις. Τα χέρια σου τυλιγμένα γύρω σου σε μια πρόχειρη προσπάθεια να αγγαλιάσεις τα συντρίμμια σου. Είχες το βλέμμα χαμηλά και το σήκωσες... τα χείλη σου άνοιξαν αλλά δεν βγήκε από φωνή μέσα τους. Δεν φημιζώσουν για την διαχυτικότητα σου. Δεν είπα τίποτα. Παραμέρισα και σε έβαλα μέσα στο σπιτικό. Ήταν ένα μικρό και ζεστό διαμέρισμα γεμάτο από διάσπαρτα αντικείμενα ιστορίας που ήξερες ότι μου αρέσουν. Ένα μουσείο αλλοτινών ζωών και αναμνήσεων. Η συλλογή μου. Σου έστρωσα να κοιμηθείς, να ξεκουραστείς από τα ανομολόγητα βάσανα σου. Ο ύπνος δεν ερχόταν και έτσι έκατσα μαζί σου, δεν ήθελες να μιλήσεις κι εγώ έφυγα να κοιμηθώ μερικές ώρες πριν χαράξει και πάω στην δουλειά.

Το πρωί σε βρήκα να κοιμάσαι. Σε σκέπασα στοργικά και σου ετοίμασα κάτι να φας. Σαν να ήμουν εγώ ο πατέρας που δεν γνώρισες ποτέ. Κι εγώ διόρθωνα τα λάθη ενός άπιστου άντρα που σας άφησε όπως κάποτε μου είχες πει για κάποια "μικρούλα". Αλλά ήξερες πάντα ότι η αγάπη μου όρια δεν γνωρίζει και τα βαθιά νερά της είναι θεραπευτικά. Ήμουν εκεί για σένα, ακριβώς όπως είχα υποσχεθεί κάποιο βράδυ με φεγγάρι κρατώντας γερά το χέρι σου... Έφυγα αργοπορημένος και έτρεξα να πιάσω το λεοφορείο.

Αργά το απόγευμα γύσισα πίσω και σε βρήκα εκεί να σκαλίζεις παλιά βινύλια, δίσκους που ξέθαβα σε παλαιοπωλεία. Ένας ακόμα τρόπος να κρατάω αναμνήσεις ζωντανές. Κάτσαμε και μιλήσαμε για ώρες. Μου είπες πως ένιωθες και πως η προηγούμενη κατάσταση σε είχε κάνει να χάσεις τόσα κομμάτια του εαυτού του. Η αγάπη σε έκαψε και δεν ήθελες να ερωτευτείς ποτέ ξανά αλλά ήσουν δυχασμένη γιατί αγάπη ήταν αυτό που πραγματικά λαχταρούσες. Σε άκουγα χωρίς να σε διακόπτω και μόνο τα μάτια και η σιωπή μου αρκούσαν για να νιώσεις πως σε καταλάβαινα. Με είχες μάθει άλλωστε στα τόσα χρόνια που μοιραζόμασταν περιόδους φιλίας και διάφορες περιέπετειες που ο δρόμος της ζωής μας έφερνε.

Έβαλα ένα τραγούδι που ήξερα ότι είναι από τα αγαπημένα σου...


Και ο λόγος μου φλογερός, με την φωνή μου να είναι βαριά, σου μίλησα για ελπίδα και την δύναμη της στιγμής. Σου είπα για τα μαθήματα που οι επιλογές σου είχαν να σου διδάξουν και εσύ όπως πάντα με άκουγες. Σεβόσουν την γνώμη μου γιατί ήξερες ότι φοβόμουν να στην δώσω. Ήξερες ότι ήθελα μόνο αυτό που θα ήταν καλό για σένα άσχετα αν μπορεί να μην ήταν η δική μου ευτυχία αυτή που έπρεπε να φροντήσω. Ήξερες ότι εσύ ήσουν το μοντέλο για τις αναζητήσεις μου τις σκοτεινές νύχτες σε ψυχρά δωμάτια με ξένα κορμιά. Την τρυφερότητα σου δεν μπορούσα να την βρω πουθενά.

Και ξαφνικά ξεσπας σε κλάματα, λέγοντας πόσο ανόητη ήσουν να εμπιστευτείς για ακόμα μια φορά κάποιον που φαινόταν σκάρτος από την αρχή... Τα χέρια μου σαν φτερούγες πουλιού γύρω σου αργά τυλίχτηκαν και μια ζεστασιά απλώθηκε στο κορμή σου και άγγιξε την πληγωμένη σου καρδιά. Και τότε έκανες το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να με κάνει να τρέμω σαν φύλλο. Τα χείλη σου άγγιξαν το ανοιχτό μου στόμα σε μια απότομη κίνηση σαν να ήθελες να σωπάσω και να μην ακούσεις τίποτε άλλο. Έλεγες κάποτε ο ήχος της φωνής μου και οι χαζές χειρονομίες που κάνω όταν μιλάω για θέμα που μου άρεσαν ήταν αυτά που λάτρευες... όμως δεν περίμενα ποτέ πως τα χείλη σου θα είχαν γεύση από βύσσινο και το ελαφρώς στραβό τους σχήμα θα άφηνε αποτύπωμα στις αισθήσεις μου.

Κάναμε μια παύση καθώς η αμηχανία μου σε άφησε να αναρωτιέσαι... "Δεν σου άρεσε?" με ρώτησες. Σήκωσα τα μάτια μου από το πάτωμα και κοίταξα τα χείλη σου. Η σαστημάρα έγινε ένας μικρός ήλιος και το γνωστό μου χαμόγελο έλαμψε για χάρη σου. Μια ζωϊκή ορμή αναδήθηκε από τις καταπιεσμένες μου ελπίδες... τα δάχτυλα μου κύλησαν στον λαιμό και τα μάγουλα σου καθώς με τα δακρυσμένα μάτια έγερνες προς τα πίσω, μια μικρή ελεύθερη πτώση. Ένα "leap of faith" μέχρι τα χέρια μου να σε πιάσουν ξανά και απαλά να σε αφήσουν στα μαλακά μαξιλάρια εκείνου του κατακόκκινου καναπέ που είχαμε διαλέξει μαζί κάποτε σε κάτι IKEA. Τα χέρια σου στην πλάτη μου κι εσύ κλαις. Δεν ξέρω αν είναι από θλίψη ή από χαρά. Μου είπες ότι ήθελες να μείνεις μόνη και ότι αυτό που έκανες ήταν λάθος. Σε άφησα και πήγα να περπατήσω. Γύρισα μετά από μερικές ώρες για να κοιμηθώ. Ήσουν ξαπλωμένη και ήξερα ότι έγραφες κάτι στο κινητό σου. Δεν ήθελα να γινω αδιάκριτος αλλά μέσα μου έλπιζα να μην το έστελνες σε λάθος άτομο.

Έστρωσα και ξάπλωσα. Με πήρε ο ύπνος για τα καλά. Τι ώρα να ήταν άραγε όταν ήρθες και σύρθηκες δίπλα μου κάτω από τα σκεπάσματα και έγειρες δίπλα μου; Δεν γύρισα αλλά είμαι σίγουρος πως κατάλαβες το χαμόγελο μου και μπόρεσες να φανταστείς την μισοκοιμησμένη μου "μουτσούνα" όπως έλεγες. Σε ένιωσα να ανασαίνεις αργά χωρίς ταραχή. Ο ύπνος σου εκείνη την νύχτα δεν είχε εφιάλτες, του έδιωχνα εγώ. Σηκωθήκαμε το πρωί φάγαμε μαζί πρωινό και με ευχαρίστησες για την φιλοξενία. Δεν έδειξα τίποτα ερωτικό αν και υπήρχε μέσα μου πόθος για σένα. Δεν ήθελα να σε μπερδέψω. Είχα μια ελπίδα ότι κάποτε θα καταλήγαμε μαζί, ίσως να γερνούσαμε μαζί. Επέμεινες ότι έπρεπε να φύγεις. Σου πρότεινα να κάτσεις μερικές μέρες, αλλά προτίμησες την μοναξιά για να σκεφτείς και να "λύσεις" τα προβλήματα σου.

Έζησα με την ελπίδα δεν με πείραζε πια. Μου έφταναν κι αυτές οι στιγμές. Έφευγες για να γυρνάς κι εγώ για να σε αναζητώ τριγύρω. Δύο χαμένες ψυχές στον λαβύρινθο της αγάπης και του φόβου και της απώλειας. Με είδες να δακρίζω λίγο καθώς περνούσες γοργά την πόρτα και λες "Χαμογέλα μου! Δεν φεύγω για πάντα! Θα ξανάρθω!". Κούνησα το χέρι μου αλλά... Που να 'ξερες όμως ότι εγώ δεν θα ήμουν εκεί την επόμενη φορά...


#Η ζωή είναι μικρή και πολλές φορές δεν τολάμε όσο πρέπει, γιατί η νιότη φαντάζει αιωνιότητα. Φοβόμαστε να αγαπήσουμε αυτό που βλέπουμε μέσα σε αυτούς που μας ταιριάζουν. Νομίζουμε δεν μας αξίζει και αναζητούμε εναλλακτικές σε τρίτους. Αυτούς που έπρεπε να ερωτευτούμε τους κάνουμε φίλους και καμιά φορά τους χάνουμε, γιατί η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια και οι καταστάσεις αλλάζουν.

Συνδέοντας την Αγάπη με την Δοτικότητα

"The degree of loving is measured by the degree of giving."

- Edwin Louis Cole

Αυτή η υπέροχη φράση συνοψίζει το κριτήριο που μαθαίνουμε όλοι στη ζωή μας κυρίως μέσα από εμπειρίες. Άλλοτε καλές και άλλοτε όχι και τόσο καλές. Η δυνατότητα μας να δίνουμε είναι αυτή που μας καθιστά σημαντικούς στις ζωές των άλλων και ιδίως αυτών που αγαπάμε. Αυτή είναι η μια πλευρά. Όμως πέρα από μια χειρονομία να μοιραστούμε το απόθεμα της πληρότητα μας με τους άλλους, η δοτικότητα, είναι και το φίλτρο μέσα από το οποίο μπορούμε να αποφύγουμε μεγάλες απογοητεύσεις.

Πως λοιπόν μπορούμε να κρατήσουμε ένα υπολογισμό ποσοτικό για αυτά που δίνουμε και αυτά που μας δίνουν; Η απάντηση είναι απλή. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την μνήμη μας και την κανονική αλλά και την συναισθηματική μιας και πολλές φορές μπορεί οι άλλοι να μας προσφέρουν αλλά εμείς να είμαστε σε άλλο μήκος κύματος, ή απλά σε μια κατάσταση που δεν μπορεί να λάβει και να χρησιμοποιήσει αυτό το δώρο. Δεν είναι κάτι κακό αυτό, είναι απολύτος φυσιολογικό μιας και όλοι περνάμε διαφορετικές ψυχολογικές φάσεις και ταυτιζόμαστε διαφορετικά κάθε φορά.

Το πρόβλημα της δοτικότητας εμφανίζεται κυρίως σε μια ομάδα ανθρώπων. Αυτούς που για κάποιο λόγο νιώθουν ένα συναισθηματικό κενό. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι ακόμα και όταν βρίσκονται σε ένα ευνοηικό περιβάλλον ανάμεσα σε άτομα που μπορούν να προσφέρουν αγάπη, επικοινωνία κ.α. δεν είναι δυνατόν να τα λάβουν και να τα εσωτερικεύσουν. Έτσι η μόνη λύση είναι να προσπαθήσουν συνειδητά έστω και με μεγάλη προσπάθεια και έστω και για μικρό χρονικό διάστημα πέρα από τις ατομικές τους ελλείψεις να δώσουν κάτι στους άλλους. Με τον τρόπο αυτόν μπορούν με την θέληση τους και αφού πρώτα γνωρίζουν πιο είναι το πρόβλημα τους να αυτοεκπαιδευτούν ώστε να είναι πιο δεκτικοί στα πράγματα, συναισθήματα που μοιράζονται οι άλλοι μαζί τους. Αυτό είναι ένα μικρό βήμα προς μια πιο ευτυχισμένη ζωή.

Άρα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι για να λάβει κανείς αγάπη και συναισθήματα πρέπει πρώτα να μάθει να τα δίνει και αυτός να τα προσφέρει και να τα μοιράζει. Η εσωτερική αυθονία, αυτό το αόρατο κέρας της αμάλθειας είναι η πηγή που πρέπει κάποιος να γευτεί για να μάθει να αναγνωρίζει τα συναισθήματα.

Υπάρχει μια σχετική θεωρία - παράδειγμα που συμπληρώνει όλα τα παραπάνω. Είναι η θεωρία των δοχείων που αναβλύζουν. Κάθε άνθρωπος διαθέτει διαφορετικό μέγεθος δοχείου και διαφορετικά γεμίζει αυτό ανάλογα με την συναισθηματική κατάσταση του καθενός. Έτσι βλέπουμε πολλές φορές ζευγάρια να έχουν πρόβλημα δοτικότητας γιατί κάποιος μπορεί να δώσει περισσότερα απ' ότι ο άλλος μπορεί να δεχτεί. Σε αυτή την περίπτωση το άτομο με το μεγαλύτερο "δοχείο" για να μην υπερχειλήσει πρέπει να βρει τρόπο και να δίνει περισσότερα σε φίλους και οικογένεια για να έχει ισορροπία. Το άτομο με το μικρό δοχείο δεν θα πρέπει να αγχώνεται να ανταποδώσει περισσότερα απ' όσα μπορεί γιατί αυτό θα το αφήσει άδειο. Για ακόμα μια φορά συναντάμε το θέμα της ισορροπίας και το πόσο καταλυτικό ρόλο παίζει στο συναισθηματικό τομέα του ανθρώπου. Έτσι η επικοινωνία και η κατανόηση "Τι δοχείο, μπορεί να είναι ο σύντροφος μου;" μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους σε πιο απλές και πιο ευτυχισμένες στιγμές στην καθημερινότητα.

Όλοι χρειαζόμαστε να δίνουμε και να πέρνουμε κάτι ώστε να μην μείνουμε άδειοι ή να βρεθούμε σε εκρηκτικές καταστάσεις που έχουμε τόσο πολύ να δώσουμε που πνίγουμε τους άλλους. Ο δρόμος της αυτογνωσίας μπορεί να οδηγήσει σε πιο υγειής καταστάσεις. Μην φοβάστε να δίνεται γιατί και το δικό σας δοχείο θα γεμίσει ξανά είτε με βοήθεια είτε από μόνο του.

Πολεμιστές και Ποιητές

Κάποιοι είναι Ποιητες και καποιοι Πολεμιστες... Η Γυναίκα ψάχνει και τα δυο... Ενα σκληρό πολεμιστή με ευαίσθητη ψυχη αν θες...
Έναν που θα πολεμήσει μέχρι τελικής πτώσης για να την προστατέψει και έναν που θα τη στείλει στα ουράνια με λέξεις πλεγμένες σαν απο Αγγέλους.. Καθε Ποιητής ειναι Πολεμιστής και καθε Πολεμιστής ειναι Ποιητής. Το μόνο που εχει σημασια ειναι πως το βλέπει Αυτή... Οι άθλοι του Πολεμιστή είναι ποιήματα... Το ότι απαρνείται τη σωματική του ακεραιότητα για Αυτήν είναι ποίημα αυταπάρνησης και ωδή στην αγάπη από μόνο του... Η ζωη του Πολεμιστή είναι ένα άγραφο ζωντανό ποίημα που ο ίδιος "γράφει" με τις πράξεις του.. Ο Ποιητής είναι ο γενναίος Πολεμιστής με όπλο του την πένα... Γράφει τον πόνο και τη χαρά της ζωής... Πολεμά για την Αγάπη και τον Έρωτα... Δεν ενδίδει ποτέ στη μιζέρια της ζωης... Οσες φορές και αν πέσει θα σηκωθεί πιο δυνατός για να Την υμνήσει... Σε κάθε Ποιητή υπάρχει ένας Πολεμιστής και σε κάθε Πολεμιστή υπάρχει ένας Ποιητής... Όλοι τους χρειάζονται, όμως, μέσα τους θάρρος για να κρατάν στα χέρια τους την καρδιά της Γυναίκας... Είτε είναι τα τραχία, από τις μάχες, χέρια του Πολεμιστή είτε είναι τα ακούραστα δημιουργικά χέρια του Ποιητή...

~ Άψυχος ~

Το μήνυμα

Καλοκαίρι σε κάποια καυτή αμμουδιά ενός ελληνικού νησιού. Μια όμορφη ξεκούραστη μέρα για όλους με μπάνια και καλή παρέα. Η ώρα είχε περάσει και η φωτιά κόντευε να σβήσει ο ήλιος θα ανέτειλε σε λίγο. Όλοι ετοιμαζόντας να φύγουν, ένα ζευγάρι αποφάσισε να κάτσει και να δει την ανατολή της νέας μέρας. Λίγα εκατοστά από εκεί που έκατσαν, πριν ο ήλιος φανεί, κάτι φάνηκε να εξέχει από την άμμο. Ένας από τους δυο πήγε και το μάζεψε. Ήταν ένα γυάλινο μπουκάλι με ένα μήνυμα μέσα σου. Άνοιξαν το καπάκι και ξεδίπλωσαν το χαρτί...

"Αγαπητέ άνθρωπε,

αγαπητέ ξένε που διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, θέλω να σε ευχαριστήσω και ας μην σε ξέρω για την λύτρωση που μου φέρνεις μέσα από αυτό το χαρτί. Απόψε θα είσαι εσύ ο έμπιστος φίλος μου. Αυτό που κρατάς στα χέρια σου είναι οι σκέψεις μου μια Αυγουστιάτικη νύχτα που η καρδιά μου παραλίγο να εκραγεί. Είμαι διακοπές σε ένα νησί μετά από καιρό και ξεκουράζομαι με φίλους, τριγυρνάμε, γνωρίζουμε κόσμο και περνάμε καλά. Μια μέρα εμφανίζεται μια κοπέλα. Μια ομορφία που εντυπώθηκε μέσα μου για πάντα θαρρώ. Την βλέπω παντού, όπου και αν πάμε. Τυχαίο δεν ξέρω. Σαν κάποιο κρυφό μήνυμα να μου στέλνει το σύμπαν. Σε ένα εστιατόριο που τρώγαμε εμείς εμφανίστηκε και αυτη με την συνοδεία της. Έριχνα κλεφτές ματιές και δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από τα λακάκια που έκαναν τα μάγουλα της όταν χαμογελούσε και την τρομερή γαλήνη που είχαν τα μάτια της. 'Ελαμπε. Δεν είχα πια όρεξη για τροφή. Αυτή ήταν το νέκταρ και η αμβροσία. Έπρεπε να γευτώ την γλυκιά γεύση αυτών των χειλιών. Να γλύψω, να δαγκώσω και να καταπιώ αυτή την γλυκιά σάρκα.

Λίγες μέρες μετά γνωριστήκαμε σε κάποια κοινή παρέα. Την μέρα της Πανσελήνου 19 Ιουλίου. Θέε μου πόσο τυχαιρός νιώθω γι' αυτό το δώρο. Περάσαμε τα επόμενα δύο βράδια μιλώντας με ένταση και πάθος. Είχαμε κοινά, αλλά αυτό δεν ήταν το νόημα. Οι συζητήσεις ήταν τόσο μαγικές. Φλέρτ σαν φωτιά έπεφτε από τον ξάστερο ουρανό σε κάθε μας λέξη σε κάθε μας ματιά. Ήξερε πολλά πράγματα, διάβαζε ότι βιβλίο έπεφτε στα χέρια της. ήταν απλά καταπληκτική. Απορώ πως και δεν συναντήθηκαν ποτέ οι δρόμοι μας νωρίτερα. Κατάφερε να κάνει το μυαλό μου 1000 στροφές. Με τρέλαινε. Αυτή  ήταν η μία και μοναδική είμαι σίγουρος πια.

Χτες το βράδυ μετά από ένα νυχτερινό μπάνιο καθώς καθόμασταν σε στην αμμουδιά μόνοι της μίλησα για αυτά που έκαιγαν την καρδιά μου. Άνοιξα την πύλη των συναισθημάτων μου και την προσκάλεσα. Με κοίταξε με συμπάθεια και φάνηκε να κοκκινίζει. Σίγουρα τις είχαν πει πολλοί τέτοια λόγια αλλά ποτέ κανείς με τέτοιο πάθος με τέτοια ζέστη. Αν και γεμάτος ανασφάλεια και αμφιβολία όποια αντίδραση και να είδα νομίζω είναι θετική. Χωριστήκαμε με ένα απλό φιλί και μια αγκαλιά, γιατί με σταμάτησε και είπε να μην βιάζομαι. Αλλά φίλε δεν αντέχω, θέλω απλά να χαιδέψω τα καστανόξανθα μαλλιά της, να περιδιαβώ με τα δάχτυλα μου τους ώμους και τα μακρυά χέρια της. Να αγγίξω απαλά με τα χέρια μου την μέση της και να χορέψω μαζί της. Ναι να χορέψω, εγώ που ποτέ δεν ήθελα που ποτέ δεν μου άρεσε ο χορός τώρα θέλω να βρω κάθε τρόπο να εκφραστώ. Γι' αυτό τον λόγο τώρα γράφω αυτό το γράμμα το οποίο θα πετάξω στην θάλασσα με τελετουργικό τρόπο. Έχω τόσα πολλά συναισθήματα μέσα μου, μα τόσα πολλά.

Ετοιμάζομαι να την συναντήσω τώρα. Μου είπε πως θέλει να μιλήσουμε. Ακούστηκε σοβαρή μέσα μου παλεύουν η αμφιβολία και ο πόθος. Θα κάνω τα πάντα για να καταφέρω να κερδίσω μια θέση στην καρδιά της. Τα πάντα. Δεν έχω νιώσει ποτέ πριν τόσο δυνατή παρόρμιση. Το ένστικτο μου σαν πυξίδα χωρίς προσανατολισμό. Θα τα ρισκάρω όλα.

Αντίο και καλή τύχη!

Β. Κ"

Το γράμμα φαινόταν παλιό. Στην πραγματικότητα σχεδόν όλο ήταν γραμμένο στην καθαρεύουσα. Κιτρινισμένη η σελίδα. Λίγο παράξενο για να είναι ψεύτικο. Το ζευγάρι γεμάτο απορία ήθελε κατά κάποιο τρόπο να μάθει το τι έγινε μετά σε αυτή την ιστορία. Το μυστηριώδες γράμμα τους είχε ανοίξει την όρεξη για έρευνα. Το πρώτα πράγμα που σκέφτηκαν ήταν να δουν ποια χρονιά ήταν η πανσέληνος που συναντήθηκαν οι δύο νέοι του γράμματος. Όμως έμελε η αναζήτηση τους να τελειώσει όσο ξαφνικά άρχισε... η Πανσέληνος εκείνη ήταν δυστυχώς το 1940...

Καλοκαιρινή Νύχτα

Ζεστές καρδιές σε ένα κρύο καλοκαίρι. 

Κάτσαμε παρέα στο γνωστό μπαρ και οι ματιές μας έκρυβαν αυτό που πραγματικά θέλαμε και αναζητούσαμε καιρό τώρα. Μιλήσαμε λίγο για τον καιρό και είπαμε χαζομάρες. Σε φλέρταρα, μια από τις σπάνιες φορές που το κάνω, μα εσύ δεν αντέδρασες. Θεώρησες ότι αστειευόμουν. Μα ξέρεις πως η δύναμη μου είναι να μιλάω μέσα απο την καρδιά. Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Ο λόγος μου κυλάει στις φλέβες και φτάνει τα σκοτεινά σου σημεία. Ήξερα ότι ήσουν θλιμμένη και είχες πολλά στο κεφάλι σου αν και ήθελες να φαίνεσαι ανέμελη. Μα εγώ πάντα ξέρω, πάντα νιώθω και διαισθάνομαι το βάθος των συναισθημάτων σου. Από την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα είδα μια μοναδικότητα πάνω σου. Ποτέ δεν το παραδέχτηκες και δεν πειράζει.

Αλλάξαμε συζήτηση, ήρθαν και τα παιδιά. Χορέψαμε σε λατινικούς ρυθμούς και σε παρακμιακά 90s. Αφεθήκαμε στον ρυθμό της στιγμής και όταν η αυλέα άρχισε να πέφτει περπατήσαμε μέχρι το ποτάμι συζητώντας για αυτά που αφήσαμε πριν. 

Σε αγκάλιασα και σε ένιωσα να τρέμεις καθώς μου έλεγες πως θα ήθελες κάποια πράγματα να είναι. Γκρίνιαζες για τις φίλες σου και καταράστηκες την μοναξιά. Γρήγορα όμως επέστρεψε η λογική μέσα σου και μου είπες να διαγράψω όσα είπες, είχες υποχρεώσεις και τα όνειρα που κάποιες φορές αντί για κίνητρο γίνονται βάρος. Σου είπα την θεωρία της Αυγής και σε πότησα ελπίδα. Ήσουν αλλού. Την πιο ακατάλληλη στιγμή προσπάθησα να σε φιλήσω και γύρισες το κεφάλι σου. Χαμογέλασες μηχανικά αλλά στα μάτια σου είδα πως δεν ήσουν παρόν. Κάπου μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος μάλλον. Λάθος μου. Έπρεπε να ξέρω αλλά έπρεπε επίσης να δοκιμάσω να σε τραβήξω σε μια δίνη συναισθημάτων που θα μπορούσε να φέρει μια παράξενη ισορροπία. Αν όχι, τότε σίγουρα θα μπορούσε να γεμήσει λίγο τις συναισθηματικές μας μπαταρίες. Σεβάστηκα την στάση σου και συνεχίσαμε την συζήτηση. 

Κάποια στιγμή κατάλαβες τι πήγαινα να κάνω και προσπάθησες λίγο να επαναφέρεις τα πράγματα σε ομαλά επίπεδα αλλά ο συγχρονισμός είχε χαθεί. Περπατήσαμε κάνοντας κύκλους σε μια πόλη που δεν είναι ξύπνια ποτέ, μονάχα ονειροπολεί όλη μέρα στα 1000 τις χρώματα. Σε άφησα στην γωνία να πάρεις ταξί για το σπίτι, ένιωθα άδειος, εξαντλημένος. Προσπάθησα να ποντάρω την τελευταία ρανίδα όρεξης και ενέργειας εκείνη την νύχτα. Έπρεπε να επιστρέψω στο δωμάτιο μου. Δεν ήθελες να φύγω γιατί άργησες μα κατάλαβες ποιο ήταν το νόημα απ' όλα αυτά. Σε καλημέρισα ευγενικά και είπαμε το κλασσικό "θα τα πούμε". Το πότε δεν το ορίσαμε και ίσως καλύτερα έτσι. 

Κρύο καλοκαίρι, Ζεστές Καρδιές, όμως η μια χώρια από την άλλη...

Παρακολουθώντας την Αγάπη

Τι είναι αγάπη; Έχουν αναρωτηθεί όλοι σε κάποια φάση της ζωής τους. Ίσως περισσότερο όταν ήταν μικροί απ' ότι όταν μεγάλωσαν. Όλοι μπορούν να δώσουν έναν δικό τους ορισμό είτε να σου πουν ότι αγάπη υπάρχει, ότι τη μισούν ή ότι είναι ένα ψέμα.

Τίποτα απ' όλα αυτά δεν έχει νόημα αν δεν έχεις ζήσει αυτή την εμπειρία και αν δεν έχεις φτιάξει μόνος σου τον ορισμό της.

Για μερικούς από εμάς η αγάπη είναι ένα χρώμα με πολλές αποχρώσεις. Φιλικές, ερωτικές, ανάμικτες, οικογενειακές και άλλοι συνδιασμοί είναι πιθανοί με τη δική τους ένταση ο κάθε ένας. Άλλοι ξεθωριάζουν νωρίς, άλλοι ίσως κρατήσουν και για πάντα. Κανείς πραγματικά δεν ξέρει. Γι΄αυτό θαύμασε και εκτίμησε αυτό το αριστούργημα της φυσικής τέχνης σήμερα και απόψε. Γιατί ακόμα και η αυγή είναι μπορεί να το ξεθωριάσει.

Αλλά ας βουτίξουμε και λίγο πιο βαθιά...

Ήταν άλλο ένα βαρετό βράδυ όταν σε είδα ξανά στο ίδιο μέρος που αποπειράθηκα να σε γνωρίσω αλλά η προσπάθεια μου απέτυχε τότε. Όμως μάθε τόσο τα κύματα της μοίρας σε βγάζουν στην επιφάνεια και τα κάρβουνα μου ποτέ δεν σβήνουν. Το πρόσωπο σου τόσο γνώριμα ψυχρό ώρες ώρες.

Αλλά όταν ο μύες των χειλιών σου συσπώνται και σκάνε το χαμόγελο, κύματα ευχαρίστησης φτάχνουν μέχρι και στα δικά μου λιμάνια. Παράξενο, μα πόσο παράξενο να μην τολμάω να έρθω πιο κοντά στη ζεστασία σου. Δειλιάζω γιατί ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι ποθώ κάτι τόσο απλό τόσο πολύ. Στέκω μαγεμένος. Ρίχνω κλεφτές ματιές και δεν θέλω να με δεις. Ντύνομαι τις σκιες. Η αγάπη μπορεί να γεννηθεί και από τον φόβο. Δεν έσκασε ακόμα το μπουμπούκι του ερωτισμού. Φαίνεται άχρηστο τώρα που απλά θέλω να επεξεργαστώ με κάθε αίσθηση την μορφή σου. Να αγγίξω το δέρμα στα μάγουλα σου, να μυρίσω τα μαλλιά σου και να καθρεφτιστώ στα γενναία μάτια σου.

Περπατάς ανέμελα και ανεβαίνεις τα βουνά όταν εγώ ξεκουράζομαι. Δεν υπάρχει συγχρονισμός. Αλλά ποτέ δεν θα μάθεις πόσο σε πόθησα. Να βρω ένα έρισμα να είμαι κοντά. Συνήθησα σαν μοναχικός λύκος να παραμονεύω. Δεν δαγκώνω αλλά εσύ δεν το ξέρεις. Κρίνεις με ότι βλέπεις. Και αυτό που βλέπεις είναι απλά μια προβιά,  μια φορεσιά. Ίσως τις νύχτες με πανσέληνο να γίνομαι άνθρωπος και να αφήνομαι στην πίεση του φεγγαριού, να καθοδηγήσει τα βήματα μου στην πόλη των ανθρώπων...

Runaway Girl

Ήταν  μια ζεστή νύχτα του Απρίλη όταν έφυγες από το σπίτι χωρίς να πεις τίποτα σε κανένα. Κατέβηκες αργά τα σκαλιά χωρίς δισταγμό στα μάτια σου, χωρίς ενοχή...

Έβγαλες τα κλειδιά και ξεκλείδωσες το μπλε αμαξάκι σου που πάντα κρατάς τακτοποιημένο και καθαρό. Μια αντίθεση στην ζωή σου ή ίσως ένα καταφύγιο από την εξαντλητικά γρήγορη καθημερινότητα που ζεις.

Έκατσες στην θέση του οδηγού και αφού έσιαξες τον καθρέφτη και καθρέφτισες το βλέμμα σου για λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να καταλαβαίνεις αν είσαι εσύ αυτή η μορφή που βλέπεις, έβαλες βιαστικά μπρος και κίνησες να φύγεις από αυτό το αποπνικτικό μέρος.

Αν και δεν το συνήθιζες, επειδή οι δρόμοι σε τρόμαζαν, τώρα έτρεχες σαν τον άνεμο. Έτρεχες να φύγεις μακρυά από όλα αυτά που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις και να αντέξεις. Ήθελες μια ανάσα χώρο γιατί ακόμα χρόνο και νιάτα είχες στα χέρια σου.

Στις πρώτες δεκάδες χιλιόμετρα το μυαλό σου άδειαζε σιγά σιγά. Το βλέμμα καρφωμένο στην άσφαλτο μπροστά και ο ήλιος έδυε πίσω από τα βουνά στο βάθος. Κάθε σκέψη που ερχόταν την έσκιζες κομμάτια. Κάποια δάκρυα τόλμησαν να κυλήσουν και τα ξόρκισες. Τα εξόρισες και πείσμωσες με την ανεκτικότητα σου.

Κι άλλα χιλιόμετρα άφησες πίσω και τώρα ήρθε το πρώτο πνεύμα των χριστουγέννων για σένα. Το παρελθόν. Αυτό που ήθελες πάντα ήταν αγάπη, χαρά και ευτυχία. Απλά πράγματα. Μα οι θυσίες σου φάνταζαν να σε οδηγούν σε άλλο δρόμο. Δεν ένιωθες τον συντονισμό, το δέσιμο,  που ήθελες για να αγαπήσεις. Δεν μπορούσες να δεις την χαρά σου στην επιφανειακότητα των άλλων. Λαχταρούσες μια βουτιά στα βάθη της ψυχής. Της απέραντης και κατανυκτικής. Ένιωθες την ευτυχία να εξανεμίζεται σε κάθε σχέση, σε κάθε φιλί. Λάθος χείλι, λάθος αγκαλιά. Κι έτσι επέλεγες συχνά την μοναξιά. Όχι από φόβο, αλλά από ανάγκη. Περίμενες... υπομονετικά και ο πρίγκιπας δεν φάνηκε.

Τώρα πια έχει νυχτώσει για τα καλά μα ο δρόμος συνεχίζει ανάμεσα σε αυτά τα μελαγχολικά ψηλά φώτα με το κιτρινωπό άρρωστο και ξένο φως. Ανοίγεις το ράδιο και ακούς...

 

Αναρωτιέσαι τι να έγινε λάθος σε κάθε σχέση. Οικογένεια, φίλοι; Τους σκέφτεσαι όλους για ώρα. Έναν... έναν. Ο τελευταίος που σκέφτεσαι είναι ο εαυτός σου σαν να είναι κι αυτός ένας τρίτος ένας άλλος. Και οι σκέψεις αλλάζουν χρώμα.

Πλέον μπορείς να δεις καθαρά. Ότι κάνουμε συνήθως προέρχεται από ένα κώδικα χαραγμένο μέσα μας. Αυτό τον χαρακτήρα. Χτισμένο με επιμέλεια από γονείς και περιβάλλον από τότε που γεννηθήκαμε. Πνίγεσαι δεν θες να είσαι πια αυτό που είσαι. Θες να καταστρέψεις τα πάντα. Να φύγεις να τους ξεχάσεις όλους. Να κάνεις ένα "reset" στην ίδια την ζωή. Να μην δώσεις λογαριασμό, να μην ακούσεις κούφιες συμβουλές και ψεύτικη συμπάθια. Να καταστρέψεις, να κάψεις, να καταστρέψεις, να κάψεις... και πατάς το γκάζι ακόμα περισσότερο. Γίνεσαι σφαίρα, γίνεσαι νύχτα και θυμός, μια θεα εκδικητικής λύτρωσης. Παίρνεις φωτιά και όλα γίνονται στάχτη....

Το μαύρο γίνεται μπλε και οι σκιές αρχίζουν να λεπταίνουν. Έχεις σταματήσει κάπου στην εθνική για να κάνεις ένα τσιγάρο. Αλλά κλαις, λυγίζεις για να μην σπάσεις, αφήνεσαι... τα συναισθήματα σε κατακλύζουν. Έτρεξες, υψώθηκες και κάηκες από τον δικό σου Ήλιο. Έπεσες σαν άλλος Ίκαρος αναπόφευκτα στο πέλαγος των συναισθημάτων σου και σε κατάπιαν οι τρικυμίες σου.

Ξαναμπαίνεις αργά στο αμάξι και ξεκινάς. Είμαστε αυτό που είμαστε και αν ο κόσμος μας πιέζει δεν θα αλλάξουμε ποτέ να να χωρέσουμε σε αυτόν. Φτιάχνουμε τον δικό μας μέσα του. Επιβιώνουμε κάτω από την δική μας επιρροή. Αλλάζουμε τα χρώματα μας για εμάς και πάντα ο τελευταίος μας σύμμαχος είναι πίσω από τον καθρέφτη. Παίρνεις μερικές βαθιές ανάσες και μετά μια γαλήνη σε τυλίγει σαν ομίχλη. Βγαίνεις στην στεριά δειλά δειλά.

Αυτό που βλέπεις δεν είναι το μέρος που ήξερες. Δεν είναι βράχια και έρημος είναι δάσος και λίμνη. Είχες ξεχάσει να φυτέψεις μέσα σου τον σεβασμό και έχτισες τείχη που σε απόκοψαν από αυτό που πρέπει να κάνεις. Παραδίνεσαι. Δεν θα παλέψεις πια λες. Και η ηρεμία σου ζεσταίνεται και η χαρά σκάει τον σπόρο της και με την δύναμη χιλιάδων αστεριών σε σηκώνει στα πόδια σου.

Σταματάς στο αμάξι στην άκρη του δρόμου. Μια απέραντη παραλία βρίσκεται στα πόδια σου. Αγγίζεις με τα δάχτυλα των ποδιών σου το νερό. Είναι κρύο μα νιώθεις ζωντανή. Σκέφτεσαι ότι δεν μπορούσες να βρεις την αγάπη τόσο καιρό και ο λόγος ήταν απλός. Πολεμούσες τον εαυτό σου σε κάθε απόφαση. Τα πρέπει και θέλω σε δίχαζαν και σε κρεμούσαν σε κόψεις γκρεμών και κυλιόσουν και έσφυγγες τα δόντια για λάθος πράγματα.

Μια νέα μέρα ξημερώνει, οι σκιές φεύγουν και εσύ ξυπνάς...
Νέοι ορίζοντες, μια νέα αρχή ή ίσως η πρώτη μέρα της πραγματικής ζωής σου...

Dead Lovers

We all carry dead lovers in our hearts
pieces of times now long forgotten
fragments of love cast in magic moments
in dark places under the Sun

Powered by haste and passion
when flames frozen in memory
keep us alive and wondering
for new purposes of another repetition

Endured winters, admired some summers
but we always return to paths of oblivion
the nights of ebony and obsidian
when dust and lust mold us to the One

Strengthened by loss and baptized in our own mistakes
the wrong turns in strange bodies
licking the cracks of insecurity
aging in youth we hoped and dreamed

to find again our lovers
the ones that took hearts
and escaped reality
painted with crimson tears

*Some music for the journey...

The Idol

Όπως λέει και ένα παλιό ωραίο τραγούδι: "Crazy in paradise is easy...Can you see the prisoners in my eyes..." Είναι φορές, κάτι νύχτες φλογερές, που τα πράγματα που κρύβουμε και καταπιέζουμε μέσα μας από κάποιο ερέθισμα ανασύρονται και μας ταράζουν. Κάτι τέτοιες νύχτες σκέφτεσαι ότι η λογική και οι υποχρεώσεις έχουν όρια και κανείς δεν κάνει ποτέ πραγματικά κουμάντο στο βασίλειο της καρδιάς...

Παγώνει η καρδιά σα μεγαλώνει ο άνθρωπος, γερνά και αυτή πολλές φορές με απρόβλεπτες συνέπειες. Ακόμα και όταν είμαστε νέοι με την ελαφράδα της αιωνιότητας χαραγμένη στο σφιχτό μας δέρμα κάτι μέσα μας μέρα με την μέρα γλιστρά και μας φεύγει ακριβώς μέσα από τα χέρια. Δεν ξέρω για σένα ξένε περιηγητή που κάθισες απόψε να ακούσεις την ιστορία μου μα εγώ διαφέρω από τους ανθρώπους. Μπορεί να σου φανεί παράξενο και ίσως αλαζονικό μα τις καρδιές και τις ψυχές τις βλέπω εγώ...τις βλέπω να αλλάζουν χρώματα να τρέμουν και να γλεντοκοπούν σε απόκρυφα σημάδια που οι κινήσεις μας προδίδουν καθώς μονολογούν.

Υπάρχουν στιγμές που το νόημα χάνετε σα χρώμα που σιγά σιγά εγκαταλείπει τον ξεθωριασμένο πίνακα της ζωής μας και η έννοια και όχι η λέξη της αγάπης παύει να μας γεμίζει όπως έκανε άλλοτε. Και τότε τι κάνεις φίλε μου σοφέ; Όταν αναλαμπές από τις παλιές φλόγες σου λένε ότι είσαι σε λάθος μέρος και ίσως θα έπρεπε να βρίσκεσαι κάπου αλλού. Όταν κοιτάς τα μάτια των αγνώστων και βλέπεις πράγματα αταίριαστα με το κράμα σου; Πως νιώθεις όταν άθελα σου μαθαίνεις τα μυστικά τους και όταν είσαι το κλειδί στις επιθυμίες τις καρδιάς τους αλλά η επιλογή σου δεν συνετίζετε; Θα μπορούσαμε πάντα να έχουμε ότι ποθούμε ή μήπως όχι; Και αν ναι τι ποθούμε πραγματικά που το καπρίτσιο μας δεν θα αλλάζει αύριο.

Πότε θα μάθουμε να ζούμε τις στιγμές; Πότε θα μάθουμε να τις ξεφεύγουμε και στον πατέρα χρόνο να παίξουμε πονηρά τα παιχνίδια μας μαζί με τα άλλα παιδιά που χάσανε την χώρα του ποτέ και μαζί μας βρεθήκανε σε αυτή την αμμουδιά; Δεν υπάρχει τίποτα πια εδώ πέρα από αναμνήσεις, στάχτη και ιστούς αράχνης από κάποιο παραμύθι που ακούσαμε μικροί.

Ξέρεις φίλε μου χάνομαι και ψύχομαι ενώ κάποτε ζούσα για την έκφραση. Η συνήθεια σκοτώνει και ο συμβιβασμός δηλητήριο γλυκό και εθιστικό. Για να 'χεις το κεφάλι σου καθαρό...λένε. Μα τι γίνεται όταν γνωρίζεις την άλλη αλήθεια αυτή που ήξερες και ξέρεις αυτή που με πόνο βγάζεις από τον βυθό την συνείδησης να σε κάψει ξανά...για άλλη μια τελευταία φορά... Μα υπάρχουν φορές που θα μου πεις ότι θες μα απόψε το έργο στο θέατρο αυτό θα το γράψω εγώ στο αφιερώνω αν θες μα εσύ ζεις στο χθες..

 Άναρχη η γραφή μου και πληγές αόρατες ανοίγουν στο κορμί μου. Από λάθη παλιά έρωτες και αγάπες δίχως γιατριά με ανθρώπους σωστούς, αληθινούς ταυτόχρονα ψεύτες και πονηρούς. Χυδαίες σκιές σε τοίχους χωρίς οπές και δίχως γωνίες κοφτερές...μα με αμαρτίες παλιές σε απλησίαστες στιγμές. Παραληρώντας σε διαδικτυακά φαντάσματα και αυλότητες από όλους ξεχασμένες. Λείπει το νόημα από τις πράξεις και αυτές χολένουν και παραπατούν, αργά πεθαίνουν μα γυρνούν κάποιο τελευταίο μάθημα να μας διδάξουν. Να μας ταράξουν...



 ..and there are things that miss the point and only love can be the cure...but the eyes of your soul are... still unknown to me...what a pity and I cannot see...

*ΕΝ*

Ο άντρας είναι το πιο εξυψωμένο των πλασμάτων.

Η γυναίκα είναι το πιο ύψιστο των ιδανικών.

Ο άντρας είναι ο εγκέφαλος.

Η γυναίκα είναι η καρδιά.

Ο εγκέφαλος παράγει το φως, η καρδιά την αγάπη.

Το φως γονιμοποιεί, η αγάπη ανασταίνει.

Ο άντρας είναι δυνατός στην λογική.

Η γυναίκα είναι ανίκητη με τα δάκρυα.

Η λογική πείθει, τα δάκρυα συγκινούν.

Ο άντρας είναι ικανός για όλους τους ηρωϊσμούς.

Η γυναίκα για όλα τα μαρτύρια.

Ο ηρωϊσμός εξευγενίζει.

Το μαρτύριο ανυψώνει.

Ο άντρας είναι ένας κώδικας.

Η γυναίκα ένα ευαγγέλιο.

Ο κώδικας διορθώνει, το ευαγγέλιο τελειοποιεί.

Ο άντρας είναι ένας ναός, η γυναίκα είναι το ιερό.

Μπροστά στον ναό αποκαλυπτόμαστε,

μπροστά στο ιερό γονατίζουμε.

Ο άντρας σκέφτεται.

Η γυναίκα ονειρεύεται.

Το να σκέφτεσαι είναι να έχεις μια νύμφη στο κρανίο.

Το να ονειρεύεσαι είναι να έχεις

ένα φωτοστέφανο στο μέτωπο.

Ο άντρας είναι ένας ωκεανός.

Η γυναίκα είναι μια λίμνη.

Ο ωκεανός έχει το μαργαριτάρι που στολίζει.

Η λίμνη την ποίηση που θαμπώνει.

Ο άντρας είναι ο αετός που πετά.

Η γυναίκα είναι το αηδόνι που τραγουδά.

Το να πετάς είναι να κυριαρχείς το διάστημα.

Το να τραγουδάς είναι να κατακτάς την ψυχή.

Τελικά, ο άντρας είναι τοποθετημένος

εκεί που τελειώνει η γη.

Και η γυναίκα εκεί που αρχίζει ο ουρανός.

~

Victor Marie Vicomte Hugo

Αναδημοσίευση από: Sunborn Stories

Promises

What dead promised
never gave
and what I lost
sadly never gained

Hours have passed
inspire me at last
and I was beginning
to feel that emotionaly bleeding...

I wish you stayed
for one more night
never leave
never asking why...just stay with me and play!

Alive under Moon
I have to leave you soon
but when I return
prepare to play the turn...to this game of life or even death...

Shadows welcoming me
to the world under the tree
secret and forbbiden
still searching for Eden....

Ζωές παλαιοτέρων χρόνων

Συναντηθήκαμε κάποτε ξανά. Το ξέρω. Τώρα το ξέρεις κι εσύ...

Ήμασταν εκεί στην αρχή του χρόνου ήμουν ο Αδάμ και ήσουν η Εύα ή μήπως η Λίλιθ μου.
Ήμασταν εκεί όταν πιάσαμε στην φωτιά να μας ζεστάνει και το αρχέγονο προαιώνιο πάθος μα κατέκλυζε. Ήμασταν εκεί όταν τα τείχη τις Τροίας έπεφταν και το Δούρειος Ίππος εγκαταλελειμμένος καιγόταν κι αυτός μέσα στην προδοσία.
Ήμασταν εκεί όταν μικρή μου μάγισσα καιγόσουν στην πυρά κι εγώ σε θαύμαζα με δάκρυα στα μάτια. Ήμασταν εκεί στην αυγή του νέου κόσμου εξόριστοι εξερευνητές, εξολοθρευτές ιθαγενών για χάρη της ευκαιρίας, αυτής της δεύτερης που σπαταλήσαμε μάταια και άδοξα.
Ήμασταν εκεί σε δύο πολέμους να γελάμε αντί να κλαίμε με την βλακεία των ανθρώπων, αυτών που αγαπάμε και μισούμε.

Πλέον...είμαστε εδώ και περιμένουμε την ιστορία να μεταμορφωθεί σε διεστραμμένη αγάπη που σκιάζει και κυριαρχεί ολικά στα πάντα ή μήπως περιμένουμε απλά την κατάρρευση της αυταπάτης μας?

Οι αποστάτες της Καρδιάς

Χαμένα τα χρόνια μας τα κλαίμε κάποιες νύχτες
που η θλίψη αγγίζει πιο βαθιά απ' όσο πρέπει μέσα μας
εκεί που οι βουβές κραυγές
από τις σκοτεινές μας μέρες αντηχούν ακόμα

Σε μέρη που η χαρά μας έγινε οδύνη
και η καρδιά σαν καθρέφτης ράγισε
και έγινε ένα εκατομμύριο κομμάτια
ψήλος στα άχυρα αν την ψάχνεις πια...

Ίσως κάποτε την είχες μα δεν υπάρχει πια
παρά μόνο ένα κενό να σε τρώει τις νύχτες
και την ζωή σου σε άλλα βάθη να οδηγεί
πότε χάσαμε το φως μας αγάπη μου...πότε;

Πότε ξεχάσαμε το νόημα τον λέξεων που μας έδεναν
σε αυτή την απόλυτη ελευθερία που είχαμε
πότε κόπηκε ο σύνδεσμος που κάποτε γλυκά απολαμβάναμε
πότε....ελπίζω η απάντηση να είναι ακόμα ΠΟΤΕ...

Προδώσαμε τον εαυτό μας και παραδοθήκαμε στην μοίρα
ορμόνες και γονίδια γεμάτα αδυναμία
και το ιστορικό την ανθρωπινής φυλής
γεμάτο αβεβαιότητα και σιχαμάρα

Μικρά ανθρωπάκια που έλιωσαν σε κάποιο πρωτοβρόχι
χαθήκανε στο πρώτο φύσημα του ανέμου
σε μια στοίβα από νεκρά φύλλα
και κάπου εκεί γίναμε γνωστοί σαν....Αποστάτες της Καρδιάς

Θυμήθηκα

Έριξα όλα μου τα βέλη στην φωτιά
και κοίταξα τα κύματα
θυμήθηκα...

Άδειασα την άμμο από το μπουκάλι
και φύτεψα το μήνυμα μου μέσα του
θυμήθηκα...

Ονειρεύτηκα ότι έζησα
Ονειρεύτηκα ότι υπήρξα
θυμήθηκα...

Τα κύματα μας λύτρωναν
Ο Ήλιος μας βάπτιζε τις αυγές και τα δειλινά
Θυμήθηκα...

Έγλυφα το αλάτι απ' το κορμί σου
κι αναγνώριζα τα αρώματα που ανάβλυζες
θυμήθηκα...

Μα μετά μ' έμαθες να ξεχνάω...

Sweet Lullaby

Close your eyes
I'll make you sleep
feeling your heart
listen to your heartbit

One last touch
to your lips
one last glance
another way to give

a new meaning
to our lives
another way
with no goodbyes

All our dreams
can be true
if we believe
that we can do

And the morning
will find us new
giving us hope
I love you too...

Γκόθικ

Μια νύχτα με φεγγάρι που το σκοτάδι είναι βαρύ
θα γύρω το κεφάλι μου τα μάτια μου θα κλείσω
και ότι είχε πια αξία στη γη θα παρατήσω

Μαύροι Άγγελοι θα σαβανώσουν το κορμί μου
ένα κουφάρι άλλοτε της νιότης μου καμάρι
τώρα πια ένα υποφερτό τίποτα...

Καθώς η ψυχή μου θα πετά πίσω μου θα αφήσω μια ματιά
ένα δάκρυ θλιβερό γι' αυτούς που αγάπησα και γι' αυτούς που αγαπώ
σε όσους είχα ακόμα κάτι να τους πω

Πέτρινοι Άγγελοι το μνήμα μου θα φρουρούν
να φοβίζουν τις νύχτες αυτούς που θα τολμούν
την γαλήνη να μου κλέβουν

Και κάπως έτσι τις αιωνιότητας η χώρα μοιάζει
μα μην είσαι αφελής μην σε τρομάζει
δεν έχεις ότι είχες δεν πειράζει

Ας ειν' ο θάνατος γλυκός μονάχα γι αυτούς που ζήσαν
για τους άλλους είναι απλά μια τιμωρία κερδίσαν

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Εδώ και καιρό ξεκίνησε ένα πολύ όμορφο παιχνίδι μεταξύ των blogger που λέγεται το παιχνίδι της Αγάπης.
Για να πάρεις μέρος στο παιχνίδι πρέπει να σε προσκαλέσει κάποιος και οι όροι είναι οι εξής:
1. να αναφέρεις αυτόν που σε προσκάλεσε,
2. να γράψεις 10 πράγματα που αγαπάς και
3. να προσκαλέσεις κι εσύ 10 bloggers για να παίξουν.

Εμένα με κάλεσε η φίλη - blogger Ηλιαχτίδα και εκτιμώ την κίνηση της και την σκέψη της και την ευχαριστώ.

Τα 10 πράγματα που αγαπώ:

1)Τη ζωή
2)Τους ανθρώπους(και τους κοντινούς μου αλλά και τους διαβάτες της ζωής)
3)Τον έρωτα
4)Τις σκέψεις
5)Την αναπνοή
6)Τον Ήλιο
7)Τα όνειρα
8)Την Φιλοσοφία
9)Την νύχτα
10)Τη φύση


ΠΡΟΣΚΑΛΩ

Την soul-mate Nefeli

Τον κύριο Scientist

Την Αγάπη από το Dark Dreams

και όποιον άλλο φίλο ή αναγνώστη θέλει να μοιραστεί μαζί μας τις αγάπες του.

Έρωτας?

Να ανατέλλω σαν Ήλιος στις μέρες σου
να κατοικώ σε κάποιο βάθος τις ψυχής σου
να αναδύομαι με το άρωμα σου
τις φορές που ένα χάδι θα γλίστρα από το χέρι σου
πάνω στο κορμί μου

Να μου δίνεις ζωή με τα φιλία σου
να ξεχειμωνιάζω κουλουριασμένος στην αγκαλιά σου
να είμαι εγώ εκεί για σένα
τις φορές που οι φλόγες του πάθους θα καίνε την καρδιά σου
κι εγώ θα σβήνω την δίψα σου

Να κρατάς στα χέρια σου τη μνήμη μας
να μου δείχνεις ότι νιώθεις και ας είναι για λίγο
να ζεις τις στιγμές μα και να τρέφεις κρυφά τα όνειρα σου
και τις φορές που θα ξυπνάς ταραγμένη στον ύπνο σου
θα είμαι ο άγγελος της ηρεμίας σου

Μια νέα αρχή...μίσος κι αγάπη είναι η ζωή

Είναι φορές που σε σκέφτομαι.Είμαι φορές που δυστυχώς δεν θα έπρεπε.Γιατί μετά απ όλα όσα έκανες δεν μπορούσα καν να "αναπνεύσω" όχι απλά να σταθώ στα πόδια μου.Ξέρεις σε μισώ.Τόσο ολοκληρωτικά όσο σε αγάπησα κάποτε.Μα όλα τα πρόσοδες και όλα τα πέταξες.Ήσουν προβληματική απ' την αρχή και το ξέραμε και οι δύο αλλά είχα ελπίδα και πίστευα στην αλλαγή.Σε αυτή την αλλαγή που άτολμα δεν έκανες ποτέ και έμαθες μόνο να κρύβεσαι.Να κρύβεσαι σε δικαιολογίες και το παρελθόν σου.Σε φρόντισα όταν οι φτερούγες σου ήταν σπασμένες και σου έδωσα ξανά λόγο να εμπιστευτείς έναν άνθρωπο.Μα εσύ φοβόσουν τα πάντα.Οπότε με ανάγκασες με τις πράξεις σου να σε αφήσω και δεν έχασες ευκαιρία να συνεχίσεις με αυτόν που είχες απλά για καβάντζα.Το νησί της λύτρωσης από την μοναξιά που με κατηγόρησες ότι δεν αντέχω.Αλλά τελικά τον εαυτό σου κατηγορούσες.Σε μισώ για τον πόνο που μου φύτεψες τον ακόμα χειρότερο και από την ίδια μου την γέννηση και καταράστηκες την ψυχή μου να έχει σκιές μια τιμωρία για την αγνότητα και την αφέλεια μου.Ο σκληρόκαρδη γυναίκα ή παμπόνηρο κορίτσι με ανέμελη καρδία ακόμα τις νύχτες μου τυραννάς.Κι εγώ σαν ένας παγωμένος απ' τον χρόνο Προμηθέας προσμένω τα όρνια της μοναξιάς σε άδεια δωμάτια μιας "γεμάτης" ζωής. Υπεκφυγές και ψευδαισθήσεις μιας παλιάς αμαρτίας.Όσο αγάπησα τώρα μισώ μα τι περιμένω για τι εκπληπαρώ....?Μια νέα καρδιά να με ξαναβάλει στα σκαριά και να με σακατέψει να με μετρήσει και να δρέψει τους κόπους τις ματαιότητας που φωλιάζει καθημερινά στο σώμα μου.Να με πετάξει στη φωτιά ώστε σαν άλλος φοίνικας να αναστηθώ γιατί δεν αντέχω άλλο αυτή την λήθη.Έκανα τον κύκλο μου και η παράταση αυτή είναι εξωπραγματική.Θέλω να εξανεμιστώ...να βρω απλά διέξοδο να λυτρωθώ από μια ζωή που κοντεύει να σβήσει την φλόγα της καρδιάς μου.Θέλω μια νέα αρχή...ένα ταξίδι με νέο προορισμό...και τι ζητώ πια...όλο κι όλο μια αφορμή....

All I wanted, all I needed...

Έρχονται στιγμές οι συλλογισμοί πρέπει απλά να βγουν από μέσα μου και να υλοποιηθούν στο χαρτί σαν ένα σημείο αναφοράς.Όταν ο άνεμος της επιρροής και οι μπόρες των αλλαγών χτυπάνε τα λιμάνια του μυαλού μου χρειάζομαι τις άγκυρες για να μπορέσω να ορθοποδήσω ξανά.Έτσι απόψε εδώ τα θέλω μου θα βγάλω σαν μια προσευχή σε αυτό το παράξενο σύμπαν.

Ήρθε η στιγμή λοιπόν που ξεπέρασα τους γονείς μου και άνοιξα φτερά, χόρτασα τους φίλους μου που δεν άλλαξαν ποτέ μυαλά...και έμαθα τον εαυτό μου αρκετά καλά.Οπότε λοιπόν μετά από κάποιες απόπειρες πλέον ξέρω τι να ψάξω και τι χρειάζομαι.

Μπορεί να φαίνεται παράξενο σε κάποιους ανθρώπους το πόση αφοσίωση και αποφασιστικότητα μπορώ να δείξω για ένα σκοπό και πόσο ξεροκέφαλος γίνομαι γι αυτόν.Αλλά οι επιλογές μου είναι αργές και σφαιρικές.Πρέπει να ξέρω να έχω δοκιμάσει ώστε να εκτιμήσω και να ζητήσω πράγματα.Έτσι και στον άνθρωπο αυτό που αναζητώ αυτό το άλλο μισό ξέρω τι θέλω να δω.Γιατί ξέρω τι θα δει κι αυτή σε μένα.

Είναι φορές που είμαι ένας ποιητής ή ένας συγγραφές ονειροπόλος και ρομαντικός, άλλες όμως ένα άνθρωπος λιγάκι σκυθρωπός που ζει με το βάρος της αγάπης του για τον κόσμο.Κι αυτό είναι που πληρώνεται και πληγώνεται.Η υπερβολή φωλιάζει μέσα μου ώρες ώρες με κρατά ζωντανό με την χαρά....