Ακόμα

Να ξαναγύριζε η ζωή μέσα στα χέρια μας
στα στήθη κρυφά προσευχές
και η οργή μας να χανόταν στον άνεμο
με της ελπίδας τον αργό τον ρυθμό

Με λουλούδια να άνθοιζαν τα ρούχα μας
και το περπάτημα μας ελαφρύ
να μην υπήρχαν πια ούτε σαν λέξη τα δάκρυα
και μαζί να θωρούσαμε μια άλλη αυγή

Ρεύμα ανέμου τον νού μας διέτρεξε
και αισθήματα η καρδιά ευοδίασε
σαν μέλι γλυκό η αγάπη μας έσταξε
στο ποτό της νύχτας τ' ανθρώπου

Ξέρεις κάτι;

Ξέρεις κάτι; Οι σκέψεις μας είναι μαγικές
θαρρώ πως υπάρχουν στιγμές
που οι επιθυμίες μας γίνονται αληθινές

Ξέρεις είναι κάποιες μέρες αβάσταχτες
και βροχερές, ανόμοιες κι απατηλές
μα η βροχή λυτρώνει...

Ξέρεις υπάρχουν κάποιες γωνιές
στο μυαλό μας κρυφές
εκεί που πονάμε
εκεί που ξαναπάμε...

Ξέρεις υπάρχουν άνθρωποι
σαν αυτούς που περνάνε δίπλα σου
σαν αυτούς που σου κρατάνε παρέα τα βράδια
αυτοί που κλέβουνε τα ξένα χάδια

Ξέρεις όμως υπάρχουν και ψυχές
που όταν κοιτάξεις στα μάτια τους
θα καταλάβεις ότι είναι μοναδικές
και κάποιες φορές μοναχικές

Ξέρεις όλοι μας έχουμε επιλογές
μα κάποιοι κάνουν λάθη
και τις σπαταλούν κι αυτές

Ξέρεις όμως έρχονται στιγμές
που το τώρα είναι ήδη χτες...

Απρίλιος

Μια μνήμη πικρή ακόμα κρατώ σαν κατάρα μακρινή κρατώ
τον Απρίλη πάντα με θλίψη να βλέπω και να θρηνώ...
για ότι έχασα μα και για ότι θα δω
θα υποφέρω μα δεν θα μιλώ
για ώρες άσκημες για ώρες θαρρώ
πώς έχασα τον δρόμο μου τον δρόμο που πατώ
για να βρω ελπίδα για να βρω σκοπό
να χαράξω πορεία να πω σε μισώ

να αλλάξω τους δείκτες σε ρολόι παλιό
να γυρίσω να αλλάξω και να γράψω σ' αγαπώ.
Οι λέξεις χαθήκαν οι πράξεις αργούν
οι σκέψεις με βρίκαν και με λιθοβολούν.

Καράβια αρμενίζουν τις νύχτες και ζούν
παλιές συνήθεις τώρα αναπολούν
ζητούν αγάπη ζητούν το γιατί
γιατί οι άνθρωποι να είναι τόσο χαζοί

και η αγάπη μια λέξη είναι κι αυτή
που μόνο πλέον προφέρουν μόνο οι δειλοί
κάτι έχουν δοκιμάσει
κάτι ξέρουν κι αυτοί...

σε δωμάτια αδειανά θα γευτούμε μαζί
την στάχτη και την οργή
απ' όσα μας έκλεψαν αυτοί
και η συμμαχία μας θα είναι ιερή
μια ελεύθερη κραυγή υπερβολικά λυτρωτική

και κάπως έτσι μας βρίσκει η αυγή
να πολεμάμε να αποκτήσουμε ότι ποθήσαμε
ότι μας άξιζε και ότι θα 'ρθεί
είναι αργά... καληνύχτα ξανά...

Κομμάτι από τα παλιά...

"Είχαμε φτιάξει ένα αμάξι με καρυδότσουφλο
μια κουβαρίστρα βάλαμε για ρόδες
ζέψαμε δύο μερμίγκια και φορτώσαμε τριφύλλι
σε κανένα μην πεις που πηγαίνουμε."

Γιάννης Ρίτσος

Promises

What dead promised
never gave
and what I lost
sadly never gained

Hours have passed
inspire me at last
and I was beginning
to feel that emotionaly bleeding...

I wish you stayed
for one more night
never leave
never asking why...just stay with me and play!

Alive under Moon
I have to leave you soon
but when I return
prepare to play the turn...to this game of life or even death...

Shadows welcoming me
to the world under the tree
secret and forbbiden
still searching for Eden....

Shadowless Nights

Nights without shades
in a land without names
torment for souls
forever lost

Dreams made of loss
inside a swamp of pain
we all are trapped
love is a fame

When our hearts are open wide
piece your bloody dagger
deep inside
to finish what you started right?

Leave me bleeding on the floor
never let an open door
a rout to escape and run
from these lies that burn

Dust and dying flames
hopes for high gains
and a mortal flesh-wrapping
we are doomed...

But we do not know it yet....

Θυμήθηκα

Έριξα όλα μου τα βέλη στην φωτιά
και κοίταξα τα κύματα
θυμήθηκα...

Άδειασα την άμμο από το μπουκάλι
και φύτεψα το μήνυμα μου μέσα του
θυμήθηκα...

Ονειρεύτηκα ότι έζησα
Ονειρεύτηκα ότι υπήρξα
θυμήθηκα...

Τα κύματα μας λύτρωναν
Ο Ήλιος μας βάπτιζε τις αυγές και τα δειλινά
Θυμήθηκα...

Έγλυφα το αλάτι απ' το κορμί σου
κι αναγνώριζα τα αρώματα που ανάβλυζες
θυμήθηκα...

Μα μετά μ' έμαθες να ξεχνάω...

Απόλυτη Συνειδητότητα

Η συνείδηση είναι μια ποιότητα του νου, αλλά όχι η ολότητα του νου, που μπορεί να είναι ταυτόχρονα τόσο συνειδητός όσο και ασυνείδητος. Ο νους από τη φύση του είναι όργανο διπολικότητας ( υποκείμενο-αντικείμενο). Θα είναι πάντα συνείδηση κάποιου πράγματος και θα υπάρχει πάντα κάποιος που είναι συνειδητός.

Δεν έχει σημασία πόσα χρόνια ζει κανείς πάνω σε αυτή την Γη. Σημασία έχει το πόσο πολύ κάποιος επιδιώκει να μάθει την αλήθεια για τον εαυτό του, την ίδια του την ύπαρξη. Αλλά στο κάτω κάτω τι είναι αυτή η πολυπόθητη αλήθεια? Πότε αποκτά νόημα, πότε ουσία. Κανείς λένε ότι δεν ξέρει. Μήπως όμως αυτός που γνωρίζει δεν θέλει να πει?

Όλη μου την ζωή μέχρι τώρα μια φλόγα έκαιγε μες την ψυχή μου και μ' έσπρωχνε να αναζητήσω το "πώς" και το "γιατί". Άλλοτε μέσα από την φιλοσοφία άλλοτε μέσα από τους στίχους. Όμορφος κάθε δρόμος. Μα κάποτε όλα τα ωραία τελειώνουν. Ίσως για να αρχίσουν νέα ωραία. Και τι είναι το ωραίο χωρίς την ασχήμια, αναρωτήθηκα κάποτε!? Γιατί υπάρχει αυτός ο ατέλειωτος δυισμός στα πάντα μέσα? Στο τέλος η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα μου αποκαλύφθηκε. Η απατηλή φύση μας, η πραγματική φύση του κόσμου στον οποίο ζούμε, και ναι αυτόν λέω που αντέχουμε.

Βλέπεις αγαπητέ αναγνώστη. Μόνο όταν κανείς ισορροπήσει μεταξύ τρέλας και λογικής μπορεί να δει και με τα δυο του μάτια την αλήθεια. Αυτή την ολότητα...

Αλήθεια λοιπόν είναι τα πάντα. Όπως εμείς είμαστε τα πάντα. Είμαι ο κλέφτης, ο φιλόσοφος, το κάθαρμα κι ο Άγιος. Μαζί ταυτόχρονα. Αλλά εσύ μπορείς μόνο την μια μου πλευρά να δεις. Όχι δεν φτες! Απλά δεν μπορείς. Είμαστε περιστρεφόμενοι δερβίσηδες όλοι μας. Ψεύτες και Ειλικρινείς. Και θα έρθει μια μέρα θα δεις ότι όλοι οι διαχωρισμοί μας έχουνε μόνο πρόσκαιρο νόημα. Μιας και όλοι θα πεθάνουμε. Αλλά ούτε αυτό είναι απόλυτο γιατί τα σωματίδια μας κάτι άλλο θα γίνουν. Ένα φυτό μια μέλισσα, μια αγελάδα ίσως ακόμα και ένας άλλος άνθρωπος που θα κουβαλήσει αυτός τον σταυρό μας. Την μνήμη μας από φως και νερό. Ξέρεις υποθέτω πως το φως διαστρεβλώνεται μες την θολή υφή του νερού. Και είμαστε κι εμείς νερό. κοντά 75% από αυτό της βροχής. Το υλικό της διαφυγής. Βρες την αλήθεια την υποκειμενική κι αυτή θα γίνει μια και πραγματική. Όσα λέω κι όσα γράφω ποτέ θε να τα ξεπεράσω. Τώρα που φωτιστικά που ... κάηκα από αυτό τον ήλιο τον λαμπρό σαν να μουν κάποτε κι εγώ ένας άλλος Ίκαρος....


Αναρωτιέμαι πια μούσα υβριδική μου δίνει τούτη την στιγμή αυτή την ανάμνηση την θολή που και φιλοσοφία είναι μα και ποίηση ακριβή...οπότε μάλλον γι' αυτό πρέπει να αποφασίσεις ΕΣΥ.

Sweet Lullaby

Close your eyes
I'll make you sleep
feeling your heart
listen to your heartbit

One last touch
to your lips
one last glance
another way to give

a new meaning
to our lives
another way
with no goodbyes

All our dreams
can be true
if we believe
that we can do

And the morning
will find us new
giving us hope
I love you too...

Γκόθικ

Μια νύχτα με φεγγάρι που το σκοτάδι είναι βαρύ
θα γύρω το κεφάλι μου τα μάτια μου θα κλείσω
και ότι είχε πια αξία στη γη θα παρατήσω

Μαύροι Άγγελοι θα σαβανώσουν το κορμί μου
ένα κουφάρι άλλοτε της νιότης μου καμάρι
τώρα πια ένα υποφερτό τίποτα...

Καθώς η ψυχή μου θα πετά πίσω μου θα αφήσω μια ματιά
ένα δάκρυ θλιβερό γι' αυτούς που αγάπησα και γι' αυτούς που αγαπώ
σε όσους είχα ακόμα κάτι να τους πω

Πέτρινοι Άγγελοι το μνήμα μου θα φρουρούν
να φοβίζουν τις νύχτες αυτούς που θα τολμούν
την γαλήνη να μου κλέβουν

Και κάπως έτσι τις αιωνιότητας η χώρα μοιάζει
μα μην είσαι αφελής μην σε τρομάζει
δεν έχεις ότι είχες δεν πειράζει

Ας ειν' ο θάνατος γλυκός μονάχα γι αυτούς που ζήσαν
για τους άλλους είναι απλά μια τιμωρία κερδίσαν

Αλμύρα

Αλμύρα έπιασε ο νους μας πια
με τα ταξίδια μας τα άσκοπα,τα αδειανά
που φύγαμε μικροί για να γλυτώσουμε
από την χίμαιρα της απατηλής πραγματικότητας

μια διαστρέβλωση στον χρόνο ήμασταν
ένα χνούδι,ένα κόκκος άμμου, μια νιφάδα χιονιού
που αργά χάνει την ίδια της την ύπαρξη

κι αυτός ο χρόνος...δολοφόνος ύπουλος
υπομονετικός και αργός
σαδιστικός ο τρόπος του
μα και λυτρωτικός

Το φως εδώ είναι εκτυφλωτικό
να μην βλέπω πια ότι πονώ
κάτω από το ανάποδο βουνό
που μας καλεί για πάντα μέσα του

Έρωτας?

Να ανατέλλω σαν Ήλιος στις μέρες σου
να κατοικώ σε κάποιο βάθος τις ψυχής σου
να αναδύομαι με το άρωμα σου
τις φορές που ένα χάδι θα γλίστρα από το χέρι σου
πάνω στο κορμί μου

Να μου δίνεις ζωή με τα φιλία σου
να ξεχειμωνιάζω κουλουριασμένος στην αγκαλιά σου
να είμαι εγώ εκεί για σένα
τις φορές που οι φλόγες του πάθους θα καίνε την καρδιά σου
κι εγώ θα σβήνω την δίψα σου

Να κρατάς στα χέρια σου τη μνήμη μας
να μου δείχνεις ότι νιώθεις και ας είναι για λίγο
να ζεις τις στιγμές μα και να τρέφεις κρυφά τα όνειρα σου
και τις φορές που θα ξυπνάς ταραγμένη στον ύπνο σου
θα είμαι ο άγγελος της ηρεμίας σου

I have been Being...before

As the night turns to day
and as life turns to death
I will remain upon that earth
out of my silent womb I will wonder
a living being freed,totaly unleashed

unknown territory ahead
too many things to discover yet
and every mystery to uncover left
still hangry for life and energy
I strungle throught the jungle and sea

One day I will find a loop hole
a hidden gate to take me higher
evolution oriented existance
in a trap for not ex-instance
living....

I was and then I will be
circling around of my body and my soul
exploring the wonderful world beyond
through pain and exstacy of feelings
Feeling breathing attacking...

Too young to be alone
too strong to be together
left to die but yet exists
in a body build of death,
rot and unused earth

I am what I eat
I am what I feel
I am what I dream
I am you and eventualy you are me
We are the one undivided but yet parted existance
the whole and part
never really torn apart

Death & Life a turing circle
and again from the begining...

A waltz of Death

Lonely nights with raving dreams
endless days yesterday seems
so vain and void
like a photo polaroid

and with a scream
everthing seems
so fragile to config
a button or a key

bless the child
damn the old
like I have been forlorn

in sadness we float
like an old sailor's boat

and now I stop this mad cacophony
and plexed with unorthography
this is no art this is a blame
for which I have no shame...

Goodbye tonight
may you see the blinding light...

Forgot and forbide
what you see cannot be unseen
blablabla nothing more for you to bore...ta ta!

Fallen

I asked the angels why they have fallen
and they respond because they didn't have choice
they have to take it violently...
and I wondered do I have a choice too?

I asked the sea and the air why they move all the time and do not rest
and they respond because they cannot control the movement
they are moved by an upper force
and I wondered do I am moved by an upper force...the God or Puppeteer?

I asked the ants why they why they live in the ground
and they respond because they have to
they have to protect themselves
and I wondered do I have to protect myself too?

And the answer was not clear and the protection was useless against lies and treacherous people.The shield of spirit weakend by time and finaly I slept and my existance became something different and I wondered again from the beginning....

Κολυμπώντας

Θέλω η ψυχή να βασιλεύει
να γελά και να πετά
να ονειρεύεται με όνειρα τρελά
χωρίς κατάρες και περιορισμούς
σε ένα κόσμο που δεν φτιάχτηκε από αυτούς

Με γιασεμιά και αμυγδαλιές θα ντύσω τα όνειρα μου
και στη στεριά σου μια μέρα θα ξεβράσω την καρδιά μου
σαν χελώνα πληγωμένη και από τον χρόνο κουρασμένη
θα γύρω και θα κοιμηθώ με ένα χαμόγελο θαμπό
να αργοσβήνει στο πρόσωπο μου
και τότε θα καταλάβεις τι ήθελα τόσο καιρό να σου πω...

Κουράγιο...όλα θα περάσουν
μα άλλα θα 'ρθούν για να μας γελάσουν
να μας εξαπατήσουν και να μας ετοιμάσουν
να δεχτούμε το μοιραίο και του καιρού ωραίο
ή έρωτας ή θάνατος...τίποτα λιγότερο τίποτα πιότερο...

Μοιάζουμε το ξέρεις?
Να αγαπάς.... μα υποφέρεις!
μια αλήθεια πρακτική για ίσως κάποιους τραγική
μα δεν μπορούμε όλα να τα βρούμε και στον βυθό μια μέρα να χαθούμε
ορίζοντας έννοιες πλαστές..
πες μου γιατί με πλήγωσες εχτές?

Ξάφνου μια λάμψη θα φανεί
γαργαλώντας την μικρούλα σου ψυχή
και ναι άνθρωπε...τότε θα νιώσεις
θα μπορείς πια να επιβιώσεις
όχι με σκληράδα και κακία
μα από ανωτέρα βία
που θα σου δίνει καλοσύνη
χαρά και ευφροσύνη

θα σ' αφήνει σύξυλο στο αμπέλι της νιότης
που το πιο μεθυστικό κρασί φτιάχνει
μια φορά για όλη την ζωή σου
μακάρι να έπινα κι εγώ απ' την πηγή σου
και με αλμυρά χάδια να τολμάω
να αφουγκράζομαι λίγο απ την αχή σου
βουτιά μέσα στην λιμνούλα της ψυχής σου
όπου θα κρυφοκοιτώ άπο μια ρωγμή
την ώρα που θα γδύνεις την γύμνια σου μα θα φοράς το πάθος...

Νυχτοδημιουργίες

Νύχτες σιωπιλές
χαμένες και αργές
μικρές οι ώρες και νεκρές
περιμένοντας αβίαστα το λυκαυγές

Χαράζει πια και είμαι εκεί
μέσα στα όνειρα τα ζωντανά
μέσα από λίμνες και βουνά
κάπου χάνομαι...

Χάρτινοι ορίζοντες εκεί που πετάξαμε
εκεί που μοιάσαμε στον Ίκαρο
και τα φτερά μας έλιωσαν
κάτω από τον ανελέητο καυτό Ήλιο

Ύστερα μια σφαίρα πύρινη έγινε η γη
και τα κρυφά τα μυστηκά
κάτω απ'το φως φανήκαν
μα η ατιμία κι η ψευτιά
από μέσα μας ποτέ δεν χαθήκαν

Θέλει κουράγιο άνθρωπε
το σύμπαν να γνωρίζεις
γιατί όσο κι αν το μελετάς
πάντοτε στο μηδέν γυριζεις

Αχ πόνε σιωπιλέ
που τώρα με κερνάς το φαρμάκι το βαρύ
ειν' η καρδιά μου εύθραυστη κι ας μοιάζει δυνατή...

Γι' αυτό ρε φίλε πρόσεχε
της νύχτας τα γινάτια
το σκότος μέσα του κρύβει
τα πιο παράξενα τα μονοπάτια

Της τρέλας ο αργός ρυθμός
της λογικής κατάρα
ανάθεμα που γνώρισε
κάποτε η ψυχή μου την λαχτάρα