Antichamber Quotes & Life Lessons

Every journey is a series of choices. The first is to begin the journey.

Patience has its own rewards.

Taking the first step can be harder than the rest of the challenge.

Many small obstacles can make for one large problem.

Some choices leave us running around a lot without really getting anywhere.

Live on your own watch, not on someone elses.

Failing to succeed does not mean failing to progress.

Some paths are clearer than others.

Some paths are straight forward.

A choice may be as simple as going left or going right.

The choice doesn’t matter if the outcome is the same.

If you don’t like where you’ve ended up, try doing something else.

When you return to where you’ve been, things aren’t always as remembered.

We fall down when there is nothing there to support us.

Building a bridge can get you over a problem.

Some hurdles are too high to jump over.

Life is full of ups and downs.

Connecting the pieces can solve a puzzle.

Life has a way of pushing us in the right direction.

The end may come before we were ready to get there.

Life isn’t about getting to the end.

It’s harder to progress if you’re leaving things behind.

The further we get, the less help we need.

Moving forward may require making the most of what you’ve got.

Some tasks require a lot of care and observation.

Taking one path often means missing out on another.

A path may not be right or wrong. It may just be different.

Look a little harder and you will find a way forward.

Venturing into the unknown can lead to great rewards.

If you’re only focusing on right now, you won’t have enough for later.

A dead end will only stop you if you don’t try to move through it.

Going a certain way may require building your own path.

There’s nothing wrong with taking shortcuts.

We often fall into things when we least expect.

What looks out of reach may only be a few steps away.

There are multiple ways to approach a situation.

When you’ve hit rock bottom, the only way is up.

Some outcomes are more favorable than others.

How we perceive a problem can change every time we see it.

The solution to a problem may just require a more through look at it.

Rushing through a problem won’t always give the right results.

Moving through a problem slower may help find the solution.

If you never stop trying, you will get there eventually.

Raw persistence may be the only option other than giving up entirely.

Some problems just come down to size.

A problem may only be difficult when you are missing the right tools.

What we’ve done before may impact what we can do next.

If you aren’t paying attention, you will miss everything around you.

Some choices can leave us running around in circles.

Splitting a problem up may help you find the answer.

What appears impossible may have a very simple answer.

If you lose sight of what’s important, it may not be there when you need it.

Too much curiosity can get the best of us.

Signs may be helping you more than you realize.

Understanding a problem requires filling in the pieces.

Small steps can take you great distances.

The path of least resistance is a valid option.

No matter how high you climb, there’s always more to achieve.

Falling down teaches us how to get up and try again.

The world rarely changes when we watch to see it happen.

Half way through is half way finished.

The problem may not be where you’re going, but how to get there.

New skills enable further progress.

Mastering a skill requires practice.

A little kind direction can get obstaces out of your way.

Solving a problem may require approaching it form a different angle.

Try hard enough and you will get to where you want to be.

Some doors will close unless we hold them open.

When you absorb your surroundings, you may notice things that you didn’t see before.

Dig a little deeper and you may find something new.

Attention to detail can lead to very rewarding outcomes.

Solving a problem may require using abilities that we didn’t realize we had.

Old skills are useful even after we have learned new ones.

The right answers may also be the most obvious ones.

Some obstacles are more stubborn then others.

Some things don’t have a deeper meaning.

The right decisions at the right time will get you where you want to go.

Some choices are only useful when we make them early.

With forethought, things have a way of just working themselves out.

Some challenges are far harder than they first appear.

To get past a problem, you may just need to keep pushing through it.

Getting to a solution requires cutting out what doesn’t work.

The further we explore, the more connected everything becomes.

A window of opportunity can lead to new places if you are willing to take a closer look.

The world looks different on the other side.

When you have enough resources, you can start growing more.

You can grow a garden anywhere.

The best solutions may still be the most primitive ones.

If you lead the way, others will follow.

Straightforward problems can often require roundabout solutions.

If you are missing information, it’s easy to be mislead.

When you look beyond the surface, there may be more to find.

Sometimes we only have just enough to get by.

When what you have is not enough, find ways to turn it into more.

Getting where we want may require jumping through some hoops.

Throwing yourself into things can take you to new heights.

Similar problems can have entirely different solutions.

Some events happen whether we want them to or not.

Old solutions can apply to new problems.

The consequences of one choice can cut us off from making others.

At times we need to view the world from someone else’s perspective.

Sometimes you need to be carried.

There comes a time when you can work your way through anything.

With more experience, previous challenges aren’t so difficult.

There’s no need to take apart what already works.

A few steps backwards may keep you moving forwards.

Obscure problems may require unusual solutions.

Getting to the end requires tying off the loose ends.

The world is always finding new ways to surprise us.

Sometimes we do things just to go along for the ride.

The more we complete, the harder it gets to find what we missed.

Some challenges exist just to test how much we know.

You can’t do everything yourself.

The world is full of secrets waiting to be uncovered.

Peeking behind the curtains lets us see how everything works.

Some problems can’t be solved until you’re more experienced.

We move on when there is nothing left to learn.

Complicated problems are easier when solved one step at a time.

We can appreciate the entire journey by looking back at how far we have come.

Every journey comes to an end.

Man in Pain

Γύρισε μόνος του και αυτό το βράδυ. Άλλη μια νύχτα χωρίς ουσιαστικό νόημα. Μπύρες, ποτά, μουσική. Υποτιθέμενη χαρά. Άνθρωποι τριγύρω, απόμακροι, μοιάζουν τόσο ρηχοί, συζητώντας ξανά και ξανά τα ίδια εγωκεντρικά βαρετά πράγματα. Μικροπροβλήματα που από την υπερ ανάλυση χάνουν κάθε δίδαγμα που μπορεί να είχαν. Δεν υπάρχει σύνδεση, δεν υπάρχει επικοινωνία.  Ένας ατέρμων κύκλος προσπάθειας και πίκρας. Στο ένα χέρι η αναζήτηση συντροφιάς και στο άλλο στιβαγμένες αποτυχημένες απόπειρες.

Μπήκε ξανά σιγά σιγά στο αποπνικτικό δωμάτιο των παιδικών του χρόνων. 3μ x 2μ. Ένα μεγάλο κουτί, ένα τσιμεντένιο φέρετρο, γεμάτο όμως με βιβλία, επιτραπέζια και αγαλματάκια άλλων πολιτισμών. Ταξίδευε ο νους του συχνά στα μέρη που δεν μπορούσε ακόμα να πάει. Μια συλλογή σπαθιών να θυμίζει την δίκοπη τέχνη των παλαιών ανθρώπων. Να θυμίζει κάποιες ξεχασμένες αξίες που πάσχιζε να μην χάσει σε αυτόν τον νέο κόσμο.

Έκατσε στο μικρό του γραφείο και άνοιξε την οθόνη του Η/Υ. Άνοιξε το Blog του, όπου γράφει κάποιες από τις χιλιάδες σκέψεις του και χάθηκε σε εικόνες τόσο διαφορετικές από το περιβάλλον του. Πολλοί δεν πιστεύουν στην έμφυτη ικανότητα του για φαντασία σε αυτή την ηλικία. Ήταν μεγάλος πια. Κρυφά λένε ότι παίρνει κάποιο ναρκωτικό και αναρωτιούνται γιατί να συμπεριφέρεται έτσι παράξενα ώρες ώρες. Αλλά έχουν ξεχάσει οι άνθρωποι πως είναι να είσαι πραγματικά ελεύθερος και ο κόσμος να φαντάζει νέος. Ο πειραματισμός να είναι επιλογή και η ελευθερία να δαμάζει και να καλπάζει σε κάθε έκφραση ζωής. Ήχοι, εικόνες να είναι ερεθίσματα κάθε στιγμή, παντού.

Απλά οι κερέες τους αποσυντονίστηκαν και ξέχασαν να ζούν. Ξεθωριάζουν σιγά σιγά οι σκιες τους και τα παραμύθια φαντάζουν πια πολύ αθώα και ξένα. Χωρίς δημιουργικότητα, σε μια ζωή γεμάτη θάνατο, χωρίς αναγέννηση, σε μια ζωή γεμάτη λήθη.

Σκοτάδι και αυγή τα χρώματα του, απλώνει αργά και απαλά σαν χάδια στον καμβά του. Ονειρεύεται εκείνη που κρατάει το μυστικό για το άλλο το μισό. Αυτό που λείπει, ίσως γι΄αυτό και η λύπη. Μορφάζει από πόνο πριν ο ύπνος τον πάρει, γίνεται μικρός και χάνεται στο μαξιλάρι. Παίζει πια παρέα με τον φίλο του Μορφέα, πλάθει όνειρα, γεύεται τα σύννεφα και μοιράζει ότι έχει απομείνει μέσα του σε όποιον βρει μπροστά του. Μέσα από το κενό και μέσα από το τίποτα γεμίζει ξανά η καρδιά του.

Παράξενος ο δρόμος των αντιθέσεων μα τόσο τόσο αληθινός.

Το μήνυμα

Καλοκαίρι σε κάποια καυτή αμμουδιά ενός ελληνικού νησιού. Μια όμορφη ξεκούραστη μέρα για όλους με μπάνια και καλή παρέα. Η ώρα είχε περάσει και η φωτιά κόντευε να σβήσει ο ήλιος θα ανέτειλε σε λίγο. Όλοι ετοιμαζόντας να φύγουν, ένα ζευγάρι αποφάσισε να κάτσει και να δει την ανατολή της νέας μέρας. Λίγα εκατοστά από εκεί που έκατσαν, πριν ο ήλιος φανεί, κάτι φάνηκε να εξέχει από την άμμο. Ένας από τους δυο πήγε και το μάζεψε. Ήταν ένα γυάλινο μπουκάλι με ένα μήνυμα μέσα σου. Άνοιξαν το καπάκι και ξεδίπλωσαν το χαρτί...

"Αγαπητέ άνθρωπε,

αγαπητέ ξένε που διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, θέλω να σε ευχαριστήσω και ας μην σε ξέρω για την λύτρωση που μου φέρνεις μέσα από αυτό το χαρτί. Απόψε θα είσαι εσύ ο έμπιστος φίλος μου. Αυτό που κρατάς στα χέρια σου είναι οι σκέψεις μου μια Αυγουστιάτικη νύχτα που η καρδιά μου παραλίγο να εκραγεί. Είμαι διακοπές σε ένα νησί μετά από καιρό και ξεκουράζομαι με φίλους, τριγυρνάμε, γνωρίζουμε κόσμο και περνάμε καλά. Μια μέρα εμφανίζεται μια κοπέλα. Μια ομορφία που εντυπώθηκε μέσα μου για πάντα θαρρώ. Την βλέπω παντού, όπου και αν πάμε. Τυχαίο δεν ξέρω. Σαν κάποιο κρυφό μήνυμα να μου στέλνει το σύμπαν. Σε ένα εστιατόριο που τρώγαμε εμείς εμφανίστηκε και αυτη με την συνοδεία της. Έριχνα κλεφτές ματιές και δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από τα λακάκια που έκαναν τα μάγουλα της όταν χαμογελούσε και την τρομερή γαλήνη που είχαν τα μάτια της. 'Ελαμπε. Δεν είχα πια όρεξη για τροφή. Αυτή ήταν το νέκταρ και η αμβροσία. Έπρεπε να γευτώ την γλυκιά γεύση αυτών των χειλιών. Να γλύψω, να δαγκώσω και να καταπιώ αυτή την γλυκιά σάρκα.

Λίγες μέρες μετά γνωριστήκαμε σε κάποια κοινή παρέα. Την μέρα της Πανσελήνου 19 Ιουλίου. Θέε μου πόσο τυχαιρός νιώθω γι' αυτό το δώρο. Περάσαμε τα επόμενα δύο βράδια μιλώντας με ένταση και πάθος. Είχαμε κοινά, αλλά αυτό δεν ήταν το νόημα. Οι συζητήσεις ήταν τόσο μαγικές. Φλέρτ σαν φωτιά έπεφτε από τον ξάστερο ουρανό σε κάθε μας λέξη σε κάθε μας ματιά. Ήξερε πολλά πράγματα, διάβαζε ότι βιβλίο έπεφτε στα χέρια της. ήταν απλά καταπληκτική. Απορώ πως και δεν συναντήθηκαν ποτέ οι δρόμοι μας νωρίτερα. Κατάφερε να κάνει το μυαλό μου 1000 στροφές. Με τρέλαινε. Αυτή  ήταν η μία και μοναδική είμαι σίγουρος πια.

Χτες το βράδυ μετά από ένα νυχτερινό μπάνιο καθώς καθόμασταν σε στην αμμουδιά μόνοι της μίλησα για αυτά που έκαιγαν την καρδιά μου. Άνοιξα την πύλη των συναισθημάτων μου και την προσκάλεσα. Με κοίταξε με συμπάθεια και φάνηκε να κοκκινίζει. Σίγουρα τις είχαν πει πολλοί τέτοια λόγια αλλά ποτέ κανείς με τέτοιο πάθος με τέτοια ζέστη. Αν και γεμάτος ανασφάλεια και αμφιβολία όποια αντίδραση και να είδα νομίζω είναι θετική. Χωριστήκαμε με ένα απλό φιλί και μια αγκαλιά, γιατί με σταμάτησε και είπε να μην βιάζομαι. Αλλά φίλε δεν αντέχω, θέλω απλά να χαιδέψω τα καστανόξανθα μαλλιά της, να περιδιαβώ με τα δάχτυλα μου τους ώμους και τα μακρυά χέρια της. Να αγγίξω απαλά με τα χέρια μου την μέση της και να χορέψω μαζί της. Ναι να χορέψω, εγώ που ποτέ δεν ήθελα που ποτέ δεν μου άρεσε ο χορός τώρα θέλω να βρω κάθε τρόπο να εκφραστώ. Γι' αυτό τον λόγο τώρα γράφω αυτό το γράμμα το οποίο θα πετάξω στην θάλασσα με τελετουργικό τρόπο. Έχω τόσα πολλά συναισθήματα μέσα μου, μα τόσα πολλά.

Ετοιμάζομαι να την συναντήσω τώρα. Μου είπε πως θέλει να μιλήσουμε. Ακούστηκε σοβαρή μέσα μου παλεύουν η αμφιβολία και ο πόθος. Θα κάνω τα πάντα για να καταφέρω να κερδίσω μια θέση στην καρδιά της. Τα πάντα. Δεν έχω νιώσει ποτέ πριν τόσο δυνατή παρόρμιση. Το ένστικτο μου σαν πυξίδα χωρίς προσανατολισμό. Θα τα ρισκάρω όλα.

Αντίο και καλή τύχη!

Β. Κ"

Το γράμμα φαινόταν παλιό. Στην πραγματικότητα σχεδόν όλο ήταν γραμμένο στην καθαρεύουσα. Κιτρινισμένη η σελίδα. Λίγο παράξενο για να είναι ψεύτικο. Το ζευγάρι γεμάτο απορία ήθελε κατά κάποιο τρόπο να μάθει το τι έγινε μετά σε αυτή την ιστορία. Το μυστηριώδες γράμμα τους είχε ανοίξει την όρεξη για έρευνα. Το πρώτα πράγμα που σκέφτηκαν ήταν να δουν ποια χρονιά ήταν η πανσέληνος που συναντήθηκαν οι δύο νέοι του γράμματος. Όμως έμελε η αναζήτηση τους να τελειώσει όσο ξαφνικά άρχισε... η Πανσέληνος εκείνη ήταν δυστυχώς το 1940...

Soul Seeker

Eyes are the mirror of the soul, so they say...

Once I had the privilege to meet the son of Varg. Golden eyed, tall and dark haired. Young but also wise. Aged by experience unmatched with his time on earth. His piercing gaze and his deep voice full of power. Passing the heart and reaching the soul. He know the secrets hidden but never spoke of them. He can attune to the emotions of the moment. Can drive every difficult situation to a safe harbour but also can ride your life like a chariot in the wilds, rushing you to explore the new. The observer with the ability to restore the balance. 

He is a visitor on critical times. At good times he disappears. They say there is a prophecy on him by some blind elder but no one really knows who he is. Intimidating his appearance is but have no fear. Surrender and you will granted everything. Resist and loose "Eden" again. As the universe so does he work like polar opposites. A pendulum guided by the internal flame of life. 

His example lives and guides those who do not believe in Gods, for he is no god but merely a shadow of our own existence. An image of wisdom and mortal strength. Lucky will be those who meet him and like a friend they greet him.

For he is none, for he is many, a faceless soul with a mirror face...

Καλοκαιρινή Νύχτα

Ζεστές καρδιές σε ένα κρύο καλοκαίρι. 

Κάτσαμε παρέα στο γνωστό μπαρ και οι ματιές μας έκρυβαν αυτό που πραγματικά θέλαμε και αναζητούσαμε καιρό τώρα. Μιλήσαμε λίγο για τον καιρό και είπαμε χαζομάρες. Σε φλέρταρα, μια από τις σπάνιες φορές που το κάνω, μα εσύ δεν αντέδρασες. Θεώρησες ότι αστειευόμουν. Μα ξέρεις πως η δύναμη μου είναι να μιλάω μέσα απο την καρδιά. Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Ο λόγος μου κυλάει στις φλέβες και φτάνει τα σκοτεινά σου σημεία. Ήξερα ότι ήσουν θλιμμένη και είχες πολλά στο κεφάλι σου αν και ήθελες να φαίνεσαι ανέμελη. Μα εγώ πάντα ξέρω, πάντα νιώθω και διαισθάνομαι το βάθος των συναισθημάτων σου. Από την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα είδα μια μοναδικότητα πάνω σου. Ποτέ δεν το παραδέχτηκες και δεν πειράζει.

Αλλάξαμε συζήτηση, ήρθαν και τα παιδιά. Χορέψαμε σε λατινικούς ρυθμούς και σε παρακμιακά 90s. Αφεθήκαμε στον ρυθμό της στιγμής και όταν η αυλέα άρχισε να πέφτει περπατήσαμε μέχρι το ποτάμι συζητώντας για αυτά που αφήσαμε πριν. 

Σε αγκάλιασα και σε ένιωσα να τρέμεις καθώς μου έλεγες πως θα ήθελες κάποια πράγματα να είναι. Γκρίνιαζες για τις φίλες σου και καταράστηκες την μοναξιά. Γρήγορα όμως επέστρεψε η λογική μέσα σου και μου είπες να διαγράψω όσα είπες, είχες υποχρεώσεις και τα όνειρα που κάποιες φορές αντί για κίνητρο γίνονται βάρος. Σου είπα την θεωρία της Αυγής και σε πότησα ελπίδα. Ήσουν αλλού. Την πιο ακατάλληλη στιγμή προσπάθησα να σε φιλήσω και γύρισες το κεφάλι σου. Χαμογέλασες μηχανικά αλλά στα μάτια σου είδα πως δεν ήσουν παρόν. Κάπου μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος μάλλον. Λάθος μου. Έπρεπε να ξέρω αλλά έπρεπε επίσης να δοκιμάσω να σε τραβήξω σε μια δίνη συναισθημάτων που θα μπορούσε να φέρει μια παράξενη ισορροπία. Αν όχι, τότε σίγουρα θα μπορούσε να γεμήσει λίγο τις συναισθηματικές μας μπαταρίες. Σεβάστηκα την στάση σου και συνεχίσαμε την συζήτηση. 

Κάποια στιγμή κατάλαβες τι πήγαινα να κάνω και προσπάθησες λίγο να επαναφέρεις τα πράγματα σε ομαλά επίπεδα αλλά ο συγχρονισμός είχε χαθεί. Περπατήσαμε κάνοντας κύκλους σε μια πόλη που δεν είναι ξύπνια ποτέ, μονάχα ονειροπολεί όλη μέρα στα 1000 τις χρώματα. Σε άφησα στην γωνία να πάρεις ταξί για το σπίτι, ένιωθα άδειος, εξαντλημένος. Προσπάθησα να ποντάρω την τελευταία ρανίδα όρεξης και ενέργειας εκείνη την νύχτα. Έπρεπε να επιστρέψω στο δωμάτιο μου. Δεν ήθελες να φύγω γιατί άργησες μα κατάλαβες ποιο ήταν το νόημα απ' όλα αυτά. Σε καλημέρισα ευγενικά και είπαμε το κλασσικό "θα τα πούμε". Το πότε δεν το ορίσαμε και ίσως καλύτερα έτσι. 

Κρύο καλοκαίρι, Ζεστές Καρδιές, όμως η μια χώρια από την άλλη...

Παρακολουθώντας την Αγάπη

Τι είναι αγάπη; Έχουν αναρωτηθεί όλοι σε κάποια φάση της ζωής τους. Ίσως περισσότερο όταν ήταν μικροί απ' ότι όταν μεγάλωσαν. Όλοι μπορούν να δώσουν έναν δικό τους ορισμό είτε να σου πουν ότι αγάπη υπάρχει, ότι τη μισούν ή ότι είναι ένα ψέμα.

Τίποτα απ' όλα αυτά δεν έχει νόημα αν δεν έχεις ζήσει αυτή την εμπειρία και αν δεν έχεις φτιάξει μόνος σου τον ορισμό της.

Για μερικούς από εμάς η αγάπη είναι ένα χρώμα με πολλές αποχρώσεις. Φιλικές, ερωτικές, ανάμικτες, οικογενειακές και άλλοι συνδιασμοί είναι πιθανοί με τη δική τους ένταση ο κάθε ένας. Άλλοι ξεθωριάζουν νωρίς, άλλοι ίσως κρατήσουν και για πάντα. Κανείς πραγματικά δεν ξέρει. Γι΄αυτό θαύμασε και εκτίμησε αυτό το αριστούργημα της φυσικής τέχνης σήμερα και απόψε. Γιατί ακόμα και η αυγή είναι μπορεί να το ξεθωριάσει.

Αλλά ας βουτίξουμε και λίγο πιο βαθιά...

Ήταν άλλο ένα βαρετό βράδυ όταν σε είδα ξανά στο ίδιο μέρος που αποπειράθηκα να σε γνωρίσω αλλά η προσπάθεια μου απέτυχε τότε. Όμως μάθε τόσο τα κύματα της μοίρας σε βγάζουν στην επιφάνεια και τα κάρβουνα μου ποτέ δεν σβήνουν. Το πρόσωπο σου τόσο γνώριμα ψυχρό ώρες ώρες.

Αλλά όταν ο μύες των χειλιών σου συσπώνται και σκάνε το χαμόγελο, κύματα ευχαρίστησης φτάχνουν μέχρι και στα δικά μου λιμάνια. Παράξενο, μα πόσο παράξενο να μην τολμάω να έρθω πιο κοντά στη ζεστασία σου. Δειλιάζω γιατί ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι ποθώ κάτι τόσο απλό τόσο πολύ. Στέκω μαγεμένος. Ρίχνω κλεφτές ματιές και δεν θέλω να με δεις. Ντύνομαι τις σκιες. Η αγάπη μπορεί να γεννηθεί και από τον φόβο. Δεν έσκασε ακόμα το μπουμπούκι του ερωτισμού. Φαίνεται άχρηστο τώρα που απλά θέλω να επεξεργαστώ με κάθε αίσθηση την μορφή σου. Να αγγίξω το δέρμα στα μάγουλα σου, να μυρίσω τα μαλλιά σου και να καθρεφτιστώ στα γενναία μάτια σου.

Περπατάς ανέμελα και ανεβαίνεις τα βουνά όταν εγώ ξεκουράζομαι. Δεν υπάρχει συγχρονισμός. Αλλά ποτέ δεν θα μάθεις πόσο σε πόθησα. Να βρω ένα έρισμα να είμαι κοντά. Συνήθησα σαν μοναχικός λύκος να παραμονεύω. Δεν δαγκώνω αλλά εσύ δεν το ξέρεις. Κρίνεις με ότι βλέπεις. Και αυτό που βλέπεις είναι απλά μια προβιά,  μια φορεσιά. Ίσως τις νύχτες με πανσέληνο να γίνομαι άνθρωπος και να αφήνομαι στην πίεση του φεγγαριού, να καθοδηγήσει τα βήματα μου στην πόλη των ανθρώπων...

Κομμάτια Ψυχεδέλειας

Λένε πως στα μάτια μας καθρεφτίζεται η ψυχή μας. Τι γίνεται όμως όταν το βλέμμα βλέπει πέρα από τον άνθρωπο πάνω από το κεφάλι, την αύρα, και την ίδια την οντότητα της ύπαρξης;

Οι περισσότεροι ανάμεσα μας πιστεύουν ότι για να αποκτήσει κανείς ψυχεδελικές ή "spiritual" εμπειρίες πρέπει να πάρει κάποια ουσία, κάτι τέτοιο δεν είναι πάντα απαραίτητο. Μπορεί να είναι μια αυθόρμητη και αυθαίρετη εμπειρία της στιγμής ανεπτυγμένη από έναν ήχο ή μια εικόνα. Υποθέτω πως δεν είμαι ο μοναδικός άνθρωπος με φλογερή φαντασία που χορεύει σαν φωτιά τα βράδια και με βομβαρδίζει τυχαία με εικόνες...

Μου συνέβαινε συχνά παλαιότερα αλλά πλέον με βρίσκει αυτή η φώτιση πιο σπάνια και νιώθοντας την ανάγκη να καταγράψω αυτή την εμπειρία δημιουργώ αυτό το άρθρο σαν ένα μνημείο σε ότι υπήρξε, στην ίδια την αντίληψη. Ατομική και συλλογική.

Καθόμαι σε ένα παγκάκι και το μυαλό μου δεν εστιάζει σε αυτό που τα μάτια μου βλέπουν. Νιώθω ότι η όραση μου πηγάζει από το πίσω μέρος του κεφαλιού μου και ότι σαν χωνί ανοίγει μια τεράστια κλίση εμπρός μου που μου επιτρέπει να μεγαλώσω την φυσική μου όραση και να πιάσω να συνδέσω πληροφορία τριγύρω μου που πριν ηθελιμένα αγνωούσα για την δική μου προσωπική ηρεμία του νου.

Χρώματα αλλάζουν στην νέα όραση και γεγονότα περνούν. Τα δέντρα τριγύρω τα νιώθω σαν ένα αόρατο δίκτυο σαν να ξέρουν το ένα την θέση των άλλων. Πέτρα και ξύλο ντύνει επιφάνειες που τις βλέπω με το άγγιγμα. Η αντίληψη με παίρνει από το χέρι και με κάνει να νιώσω άνετα σε μια τεράστια χωρική οντότητα. Ελέγχω την πληροφορία, ξεχωρίζω ήχους σε μεγαλύτερη απόσταση και διαιθάνομαι κάθε άνθρωπο που βρίσκεται κοντά. Μπορώ σχεδόν να τους μετρήσω αριθμητικά και να πιάσω κάτι από την διάθεση τους. Έχω ήδη αρχίσει να νιώθω στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου δύο πόλους να σχηματίζονται και η ύπαρξη τους δίνει άλλη διάσταση στο κρανίο.

Γέρνω το κεφάλι γύρω και ταξιδεύω, λύσεις από προβλήματα εμφανίζονται και ότι άγχος μπορεί να υπήρχε μέσα μου με εγκαταλείπει για να πάρει την θέση του ένα Ζεν. Μια παθητική χαλαρώτητα, με μια απόχρωση εντροπίας. Τα κόκκαλα γίνονται πυλώνες του οικοδομήματος και η σάρκα είναι Γιαπωνέζικοι χάρτινοι τοίχοι. Απαλοί στο άγγιγμα και όχι συμπαγής. Δεν υπάρχει θέληση, δεν υπάρχει νευρική ενέργεια, δεν υπάρχει τίποτα. Αναπνέω...

Void, κενό, ολότητα. Μια αντίληψη εαυτού από έξω προς τα μέσα. Μια θεραπευτική κατάσταση. Ίσως μια φυσική αυτο-ρύθμιση.

Ο χρόνος παγώνει και τα λεπτά γίνονται πιο αργά. Σαν να χύνονται αφήνοντας απόηχους και γραμμές στον χώρο που υπήρξαν. Για λίγο. Ίσως για πάντα λίγο. Ξαφνικά πάλι πίσω γείωση σε έναν πιο κανονικό ρυθμό σκέψεις. Τα πράγματα ξεθωριάζουν, η χημεία του εγκεφάλου στα ίδια επίπεδα και η ζωή συνεχίζεται, μέχρι το επόμενο απροσδόκητο ταξίδι...

Runaway Girl

Ήταν  μια ζεστή νύχτα του Απρίλη όταν έφυγες από το σπίτι χωρίς να πεις τίποτα σε κανένα. Κατέβηκες αργά τα σκαλιά χωρίς δισταγμό στα μάτια σου, χωρίς ενοχή...

Έβγαλες τα κλειδιά και ξεκλείδωσες το μπλε αμαξάκι σου που πάντα κρατάς τακτοποιημένο και καθαρό. Μια αντίθεση στην ζωή σου ή ίσως ένα καταφύγιο από την εξαντλητικά γρήγορη καθημερινότητα που ζεις.

Έκατσες στην θέση του οδηγού και αφού έσιαξες τον καθρέφτη και καθρέφτισες το βλέμμα σου για λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να καταλαβαίνεις αν είσαι εσύ αυτή η μορφή που βλέπεις, έβαλες βιαστικά μπρος και κίνησες να φύγεις από αυτό το αποπνικτικό μέρος.

Αν και δεν το συνήθιζες, επειδή οι δρόμοι σε τρόμαζαν, τώρα έτρεχες σαν τον άνεμο. Έτρεχες να φύγεις μακρυά από όλα αυτά που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις και να αντέξεις. Ήθελες μια ανάσα χώρο γιατί ακόμα χρόνο και νιάτα είχες στα χέρια σου.

Στις πρώτες δεκάδες χιλιόμετρα το μυαλό σου άδειαζε σιγά σιγά. Το βλέμμα καρφωμένο στην άσφαλτο μπροστά και ο ήλιος έδυε πίσω από τα βουνά στο βάθος. Κάθε σκέψη που ερχόταν την έσκιζες κομμάτια. Κάποια δάκρυα τόλμησαν να κυλήσουν και τα ξόρκισες. Τα εξόρισες και πείσμωσες με την ανεκτικότητα σου.

Κι άλλα χιλιόμετρα άφησες πίσω και τώρα ήρθε το πρώτο πνεύμα των χριστουγέννων για σένα. Το παρελθόν. Αυτό που ήθελες πάντα ήταν αγάπη, χαρά και ευτυχία. Απλά πράγματα. Μα οι θυσίες σου φάνταζαν να σε οδηγούν σε άλλο δρόμο. Δεν ένιωθες τον συντονισμό, το δέσιμο,  που ήθελες για να αγαπήσεις. Δεν μπορούσες να δεις την χαρά σου στην επιφανειακότητα των άλλων. Λαχταρούσες μια βουτιά στα βάθη της ψυχής. Της απέραντης και κατανυκτικής. Ένιωθες την ευτυχία να εξανεμίζεται σε κάθε σχέση, σε κάθε φιλί. Λάθος χείλι, λάθος αγκαλιά. Κι έτσι επέλεγες συχνά την μοναξιά. Όχι από φόβο, αλλά από ανάγκη. Περίμενες... υπομονετικά και ο πρίγκιπας δεν φάνηκε.

Τώρα πια έχει νυχτώσει για τα καλά μα ο δρόμος συνεχίζει ανάμεσα σε αυτά τα μελαγχολικά ψηλά φώτα με το κιτρινωπό άρρωστο και ξένο φως. Ανοίγεις το ράδιο και ακούς...

 

Αναρωτιέσαι τι να έγινε λάθος σε κάθε σχέση. Οικογένεια, φίλοι; Τους σκέφτεσαι όλους για ώρα. Έναν... έναν. Ο τελευταίος που σκέφτεσαι είναι ο εαυτός σου σαν να είναι κι αυτός ένας τρίτος ένας άλλος. Και οι σκέψεις αλλάζουν χρώμα.

Πλέον μπορείς να δεις καθαρά. Ότι κάνουμε συνήθως προέρχεται από ένα κώδικα χαραγμένο μέσα μας. Αυτό τον χαρακτήρα. Χτισμένο με επιμέλεια από γονείς και περιβάλλον από τότε που γεννηθήκαμε. Πνίγεσαι δεν θες να είσαι πια αυτό που είσαι. Θες να καταστρέψεις τα πάντα. Να φύγεις να τους ξεχάσεις όλους. Να κάνεις ένα "reset" στην ίδια την ζωή. Να μην δώσεις λογαριασμό, να μην ακούσεις κούφιες συμβουλές και ψεύτικη συμπάθια. Να καταστρέψεις, να κάψεις, να καταστρέψεις, να κάψεις... και πατάς το γκάζι ακόμα περισσότερο. Γίνεσαι σφαίρα, γίνεσαι νύχτα και θυμός, μια θεα εκδικητικής λύτρωσης. Παίρνεις φωτιά και όλα γίνονται στάχτη....

Το μαύρο γίνεται μπλε και οι σκιές αρχίζουν να λεπταίνουν. Έχεις σταματήσει κάπου στην εθνική για να κάνεις ένα τσιγάρο. Αλλά κλαις, λυγίζεις για να μην σπάσεις, αφήνεσαι... τα συναισθήματα σε κατακλύζουν. Έτρεξες, υψώθηκες και κάηκες από τον δικό σου Ήλιο. Έπεσες σαν άλλος Ίκαρος αναπόφευκτα στο πέλαγος των συναισθημάτων σου και σε κατάπιαν οι τρικυμίες σου.

Ξαναμπαίνεις αργά στο αμάξι και ξεκινάς. Είμαστε αυτό που είμαστε και αν ο κόσμος μας πιέζει δεν θα αλλάξουμε ποτέ να να χωρέσουμε σε αυτόν. Φτιάχνουμε τον δικό μας μέσα του. Επιβιώνουμε κάτω από την δική μας επιρροή. Αλλάζουμε τα χρώματα μας για εμάς και πάντα ο τελευταίος μας σύμμαχος είναι πίσω από τον καθρέφτη. Παίρνεις μερικές βαθιές ανάσες και μετά μια γαλήνη σε τυλίγει σαν ομίχλη. Βγαίνεις στην στεριά δειλά δειλά.

Αυτό που βλέπεις δεν είναι το μέρος που ήξερες. Δεν είναι βράχια και έρημος είναι δάσος και λίμνη. Είχες ξεχάσει να φυτέψεις μέσα σου τον σεβασμό και έχτισες τείχη που σε απόκοψαν από αυτό που πρέπει να κάνεις. Παραδίνεσαι. Δεν θα παλέψεις πια λες. Και η ηρεμία σου ζεσταίνεται και η χαρά σκάει τον σπόρο της και με την δύναμη χιλιάδων αστεριών σε σηκώνει στα πόδια σου.

Σταματάς στο αμάξι στην άκρη του δρόμου. Μια απέραντη παραλία βρίσκεται στα πόδια σου. Αγγίζεις με τα δάχτυλα των ποδιών σου το νερό. Είναι κρύο μα νιώθεις ζωντανή. Σκέφτεσαι ότι δεν μπορούσες να βρεις την αγάπη τόσο καιρό και ο λόγος ήταν απλός. Πολεμούσες τον εαυτό σου σε κάθε απόφαση. Τα πρέπει και θέλω σε δίχαζαν και σε κρεμούσαν σε κόψεις γκρεμών και κυλιόσουν και έσφυγγες τα δόντια για λάθος πράγματα.

Μια νέα μέρα ξημερώνει, οι σκιές φεύγουν και εσύ ξυπνάς...
Νέοι ορίζοντες, μια νέα αρχή ή ίσως η πρώτη μέρα της πραγματικής ζωής σου...

Ακόμα

Να ξαναγύριζε η ζωή μέσα στα χέρια μας
στα στήθη κρυφά προσευχές
και η οργή μας να χανόταν στον άνεμο
με της ελπίδας τον αργό τον ρυθμό

Με λουλούδια να άνθοιζαν τα ρούχα μας
και το περπάτημα μας ελαφρύ
να μην υπήρχαν πια ούτε σαν λέξη τα δάκρυα
και μαζί να θωρούσαμε μια άλλη αυγή

Ρεύμα ανέμου τον νού μας διέτρεξε
και αισθήματα η καρδιά ευοδίασε
σαν μέλι γλυκό η αγάπη μας έσταξε
στο ποτό της νύχτας τ' ανθρώπου

Στρατός...

ΠΡΟΣΟΧΗ!

* To άρθρο αυτό είναι η προσωπική μου άποψη με βάση τις εμπειρίες και τις παρατηρήσεις μου για 9 μήνες. Μπορεί να προσβάλει αναγνώστες με "δεξιές" πεποιθήσεις, στρατόκαυλους, θρησκόληπτους και γενικότερα ανθρώπους που είναι ήδη πλανημένοι...

1. Εν αρχή ην η υποχρέωση...

Το να πάει κανείς στρατό, είτε αυτός είναι 9 ή 12 ή 100 μήνες, χωρίς την θέληση του είναι εξαναγκασμός. Ο εξαναγκασμός αυτός είναι βασικά αυθαίρετος. Γιατί κάποιος απλά έγραψε κάτι σε ένα χαρτί και το έκανε "νόμο" επιβάλλοντας τον πολλές φορές με την βία. Το φυσικό είναι να μην υπάρχει στρατός και το κάθε άτομο να ζει την ζωή του και να επιβιώνει με τις καθαρά προσωπικές του πράξεις και προσπάθειες. Ο πολιτισμός, οι επιστήμες και η τεχνολογία (και μάντεψε πότε αναπτύχθηκαν όλα αυτά, όταν είχε πόλεμο?) έχουν σχεδόν ελευθερώσει τον άνθρωπο από πολλά δεινά του παρελθόντος (αρρώστιες, θνησιμότητα, πείνα, κ.α.) επίσης του έδωσαν αρκετή γνώση για να μην χτυπάει το κεφάλι του διπλανού του με ρόπαλα...και να χρησιμοποιεί την ενέργεια του σε κάτι πιο δημιουργικό.

Οπότε πήγα κι εγώ και έκοψα την αναβολή μου που είχε και ημερομηνία λήξεως όπως όλα τα εμπορεύματα του super market και μπήκα τον Νοέμβριο "για να τελειώνω" και με αυτή την υποχρέωση. Μπήκα με την προοπτική να εκπαιδευτώ και να μάθω κάτι, για να μην πάει ο χρόνος χαμένος. Χα! Καλό ανέκδοτο!

2. Ζωή & Καθημερινότητα

Η στράτευση υποτίθεται ότι γίνεται για εκπαίδευση ώστε να είναι έτοιμος κάθε αρσενικός άνθρωπος της χώρας για να την "υπερασπιστεί" από εχθρούς. Μιλάμε πάντα για εχθρούς με φυσική παρουσία, αεροπλανάκια και άρματα. Ποτέ για τους αόρατος ή οικονομικούς ή σύντομα και τεχνολογικούς. Αυτή είναι δουλειά άλλων... που απαιτεί γνώση. Ειρωνεία!

Ο στρατιώτης είναι ο χαζός, ο αναλώσιμος, ο τιποτένιος. Ευτυχώς αυτό στο περνάνε αρκετά και είναι καλό για να μάθεις τι αξίζεις, αποκτάς κριτήρια και αυτοσεβασμό μέσα από τα σκατά. Όποιος έχει μυαλό με το που μπαίνει στον στρατό το χάνει ή το κλείνει. Συνήθιζα να έχω ένα μυαλό συγκροτημένο και τροφοδοτούμενο με μεγάλη ροή ερεθισμάτων και έπεσα στην επανάληψη και την λήθη. Τους χαζούς έξω δεν τους νοιάζει να είναι χαζοί και μέσα. Δεν χάνουν και τίποτα. Εγώ όπως και άλλοι, τα χρήσιμα και ακμάζοντα νιάτα της κοινωνίας αφεθήκαμε εγκληματικά και εσκεμμένα να σαπίσουμε. Για να δούμε όμως τι κάνουμε κάθε μέρα:

Ξύπνημα: Νωρίς θαρρείς και το ρεύμα δεν έχει εφευρεθεί και πρέπει να κάνεις τόσες άπειρες δουλειές όσο έχει φως. Πέρα από την ώρα το χειρότερο είναι ο βίαιος τρόπος με τον οποίο σου κουνούν το κρεβάτι ή και το κλωτσάνε και φυσικά όλα αυτά δεν γίνονται δίχως φωνές.

Καθαριότητες: Η χειρότερη αγγαρεία για αυτούς που βαριούνται, το πιο ρεαλιστικό κομμάτι που κλίθηκα και έκανα με την θέληση μου. Γιατί χωρίς καθαριότητα ούτε τα ζώα δεν ζουν. Αλλά οι καθαριότητες στα ελληνικά στρατά γίνονται προβλεπόμενη ώρα. Δηλαδή μέχρι τις 07:30 να έχουν γίνει ενώ είναι 6:30-8:00 οι ώρες αιχμής γιατί πολύ απλά μόλις ξύπνησαν όλοι και μαζί και τα έντερα τους! Fail! Και μετά θα σε καλέσει ο κάθε υπεύθυνος και θα σε βάλει να καθαρίσεις 2-3 φορές τη μέρα γιατί φυσικά ΔΕΝ έχεις και τίποτα άλλο να κάνεις! Άσχετα άμα ήσουν σκοπός και μετά σε χώσαν και ένα περιπολάκι για να μην κοιμηθείς! Όμως θα παραδεχτώ ένα και μοναδικό ψηλό Λαρισαίο αξιωματικό με ωραίο χιούμορ που έφερνε καθαριστικά από το σπίτι του, αγορασμένα με τα λεφτά του και νοιαζόταν πραγματικά για το άμα είμαστε καθαρά ή όχι. Respect!

Πρόγραμμα: Στον στρατό όποιος είχε πρόγραμμα έξω συχαίνεται που είχε και αυτός που δεν είχε έξω αποκτά. Ο φαντάρος δεν κάνει τίποτα άλλο από υπηρεσίες και αγγαρείες(εκτός βέβαια από το να τρώει, να χέζει και να κοιμάται). Στην ουσία οι σκοπιές και οι υπηρεσίες κάθε είδους μπορούν να αντικατασταθούν με κάμερες ή άλλα σύγχρονα μέσα για παρακολούθηση(κάτι που συμβαίνει σε αρκετά φυλάκια) και συντήρηση του υλικού. Κάτι τέτοιο όμως θα έκανε την χρήση ανθρώπινου δυναμικού άσκοπη και συνεπώς δεν θα υπήρχε και θητεία. Μόνο μόνιμοι...

Φαγητό: 3,5 φορές την μέρα. Πρωινό (1), πρόγευμα (0,5), μεσημεριανό(1), βραδινό(1). Φαγητό από άποψη υλικών άθλιο (αλλά ευτυχώς είχα καλούς μάγειρες, thnx guys!). Σαλάτα σχεδόν ανύπαρκτη και από το πολύ κοτόπουλο βγάλαμε φτερά! Πολύ ζυμαρικό, ρύζι και κρέας. Φτηνές απομιμήσεις Svan/Spam και λουκάνικα από σκύλο. Ψάρια που σε στέλνουν αυτομάτως τουαλέτα. Πρωινό ζαχαρωμένο μέλι, μαργαρίνη(wtf), μαρμελάδα για άτομα που θέλουν να πάθουν ζάχαρο και ένα μερεντόπραμα που το έχει αποκληρώσει η ίδια η εταιρία που το φτιάχνει. Παντού υπάρχουν και αυτόματοι πωλητές για να τρώει κυριολεκτικά τα λεφτά του ο φαντάρος. Καθώς και παράνομα ΚΨΜ(που δεν κόβουν αποδείξεις, και παίρνουν υλικά από μαγειρεία...) ακόμα και περιφερόμενα με καναδέζες. Κατά τ' άλλα δεν έχει καύσιμα ο Ε.Σ. Φαγητό πολύ σε ποσότητα που τζάμπα πετιέται. Ενώ θα μπορούσα να ταΐσει τουλάχιστον δυο άπορες οικογένειες, υπ' όψιν ότι ήμασταν μικρό στρατόπεδο. Που να δεις κι αλλού... Φυσικά ξέχασα να συμπληρώσω ότι οι καλοί εποπ έκαναν επιδρομές και στα μαγειρεία και έκλεβαν και για τα (ωμαγ)σπιτάκια τους. Κάποιοι σε τροφοδοσίες τρώνε με μασέλες καρχαρία αλλά παραμένουν βρωμερά αρούρια...

Εκπαίδευση: Στον στρατό δεν έμαθα τίποτα που θα χρειαστώ στην κανονική μου ζωή. Καλύτερα να διαβάσει κανείς κάναν οδηγό επιβίωσης άμα του αρέσουν τέτοια πράγματα. Στο κέντρο δεν κάναμε τίποτα 3 εβδομάδες. Μόνο πρόβες παρέλασης και μια βολή με πορεία σε φάση "άντε να τελειώνουμε". Υποτίθεται θα ρίχναμε 10 σφαίρες και ρίξαμε 5 με το κράνος να πέφτει στα μάτια με άβολο και βιαστικό τρόπο. Πολύ αναμονή και σάπισμα μέχρι την επόμενη διαταγή. Ξεχασμένοι για ώρες να μην κάνουμε τίποτα. ΣΠΕΝ η αλλιώς η μεγάλη των μπάτσων σχολή. 3 εβδομάδες με ναρκοπόλεμο, χειροβομβίδες κ.α. ώρες ατελείωτες για γνώση 15 λεπτών. Πορείες, μια βολή που δεν μου την μέτρησε κανείς (η 2η και τελευταία μου) και φυσικά πυρ και κίνηση όπου και λιποθύμησα μπροστά στον στρατηγό! Δεν έχουν καταλάβει μερικοί ότι δεν είμαστε όλοι τούμπανοι και ράμπο να τρέχουμε για ώρες με άδεια στομάχια από μέρος σε μέρος με κράνη σφιχτά σε ασφυκτικές καταστάσεις και ζώνες που σου πετάνε τα μάτια έξω. Και φυσικά τίποτα από αυτά δεν μας μείναν στο μυαλό γιατί τα είδαμε πρόχειρα και δεν τα χρησιμοποιήσαμε τους επόμενους 8 μήνες! Another fail in the wall...

Εκκλησιασμός: Ένα ακόμα καταναγκαστικό έργο το οποίο δεν μπορούν να αποφύγουν ούτε στρατηγοί. Περιττό να αναφερθεί ότι το καλύτερο βύσμα που μπορεί να προτιμήσετε είναι ο μητροπολίτης σας. Κάνει τις πιο γρήγορες μεταθέσεις απ' όλους. Έχει speed boost από το Άγιο Πνεύμα λέει ένας φίλος! Οι άλλοι είναι φλώροι γραφειοκράτες! Πραγματικά δεν έχω δει χειρότερο είδος πλανημένου ρασοφόρου από τον στρατιωτικό. Στάζει το στόμα του σωτηρία ψυχής! Η μάλλον για να πω τα πράγματα ως έχουν τρομοκρατεί τόσο καλά που ανατριχιάζεις. Μιλάει με άνεση για βιασμούς και δολοφονίες, μπορεί να δικαιολογήσει τον πόλεμο με τόση μπούρδα και ψευτο-αυθεντία που σχεδόν πιστεύεις ότι είναι σωστό.(Σκοτώστε αλλήλους δεν είπε ο Χριστός ή κάνω λάθος?) Ανταγωνίζεται επάξια τις περσόνες τον καναλιών. Δικαιολογεί την οικονομική κρίση με πάτερ παϊσιο(και δεν έχει ιδέα πως δουλεύει το τραπεζικό σύστημα). Και φυσικά δεν γίνεται καλύτερη διαφήμιση της εξομολόγησης από την φράση "Ψεύδεστε ασύστολα στους συναδέρφους σας και τους κουτσομπολεύεται πίσω από την πλάτη τους". Και κάπου εκεί που έχω παρατηρήσει την αυστηρή φάτσα του παπά αναρωτιέμαι πόσο ψέμα έχει ταΐσει μόνος του τον εαυτό του. Αυτό ήταν και το ερέθισμα που σκότωσε και την τελευταία εστία σεβασμού μου για την συγκεκριμένη θρησκεία.

Ύπνος: Λένε πως ο ύπνος μειώνει την θητεία και είναι αλήθεια. Κοιμάσαι όποτε μπορείς. Ένα από τα πράγματα που όταν γίνεται σπαστό δημιουργεί προβλήματα. Πολλές φορές ξύπνησα άγριες ώρες και ένιωθα την καρδιά μου να ανεβάζει γρήγορα ρυθμούς σαν πιεστικά με αίμα να ραντίζουν. 10 λεπτά μετά και ακόμα αποπροσανατολισμένος και έχοντας ανακτήσει την χαμένη αίσθηση ισορροπίας από τον διακεκομμένο ύπνο ξεκινάω άλλη μια βάρδια...

3. Βία & Εξουσία

Βία σωματική στον στρατό δεν υπάρχει άμεση. Όμως ο στρατός ξεχειλίζει από έμμεση βία σε κάθε διαταγή. Τότε κάποιος άλλος ελέγχει το κορμί και την ψυχή και σου λέει πάνε εδώ ή πάνε εκεί. Αν όμως μέσω κάποιας διαταγής πάει ο φανταράκος τίποτα να δεις πως τρέχουν για να αποποιηθούν της ευθύνες. Το πρώτο πράγμα που συνήθως δίνουν μετά το ατύχημα είναι έγγραφο απαλλαγής ευθύνης. Η εξουσία πάει one way. Από πάνω προς τα κάτω. Και όταν η βάση έχει 9 μηνο κύκλο μάλλον κάποιοι χτίζουν σε κινούμενη άμμο. Βία υπάρχει και μεταξύ φαντάρων και bulling επίσης. Ήμουν θύμα αλλά επέζησα. Όταν θα ρίξουν σκουπίδια στο κρεβάτι σου, θα κολλήσουν τον φοριαμό, τις παντόφλες σου στο πάτωμα, θα σου κρύψουν πράγματα και θα σε απειλήσουν ευθέως τότε μάλλον κάτι τρέχει. Και όλα αυτά γιατί αρνήθηκα να βγάλω άδικα υπηρεσίες και στάθηκα υπέρμαχος της ισότητας και της δικαιοσύνης. Αλλά σε μια σάπια κοινωνία τι άτομα θα μπουν στρατό? Ευτυχώς πάλι υπήρξε ένας καλός άνθρωπος να ακούσει και να πάρει στα σοβαρά κάποια πράγματα. Μια προσωπικότητα καλοσύνης που φοράει μάσκα για να επιβιώσει σε εκείνο το μέρος. Ευχαριστώ Lord Brat.

Γραφειοκρατεία: Η παντοδύναμη γραφειοκρατεία υπάρχει παντού στον στρατό. Απαρχαιωμένες μέθοδοι αρχειοθέτησης, τεχνοφοβία (Αλχίας: Αν χαλάσει το pc τα χάνεις όλα. Απαντώ: Με ένα backup όχι. Άμα καεί το αρχείο τα χάνεις όλα.). Άχρηστα χαρτιά και χαρτούδια είναι η δουλειά των γραφείων. Με λιγότερα λεφτά, τεχνολογία και καλύτερη μηχανογράφιση όλα θα ήταν πολύ γρηγορότερα. 100 καταγραφές για το ίδιο πράγμα. Όλα αυτά έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Σε περίπτωση ανάγκης δεν θα μπορεί να κινηθεί τίποτα γρήγορα και φυσικά τώρα ή θα σε παγιδεύσουν στα κολλήματα τις γραφειοκρατίας ή όσοι θέλουν απλά τα παρακάμπτουν.(Μήπως δεν γίνεται το ίδιο και στις άλλες δημόσιες υπηρεσίες?)

4. Οι άξιοι-ματικοί:

Παραδόξως όσο πιο υψηλόβαθμος είναι ο αξιωματικός τόσο καλύτερα φέρεται στους φαντάρους. Εκτός από κάποιο αχάριστο δκτη που στην μονάδα τους δεν τιμωρεί αυτούς που ροκανίζουν τα πάντα και ταράζει στην δουλειά τα 2-3 φιλότιμα άτομα τα οποία με το πρώτο λάθος θα είναι τόσο αυστηρώς που αγνοεί όλο το καλό τους παρελθόν. Αλλά είναι λογικό όταν φορτώνεις σε κάποιον ευθύνες 3 αυτός ο κάποιος θα κουραστεί και θα κάνει λάθος. Τέλος το πιο μεγάλο απ' όλα τα λάθη των αξιωματικών είναι ότι δεν έχουν ενστερνιστεί την "Τέχνη του Πολέμου" και κάποιοι από αυτούς δεν το έχουν διαβάσει καν. Φυσικά και εδώ όπως και στο σύνολο των καθηγητών υπάρχουν άτομα χωρίς ικανότητες διαχείρισης ανθρώπων. Αυτοί θα είναι επιζήμιοι στον πόλεμο.

5. Η καταραμένη φάρα των ΕΠΟΠ:

Και φτάσαμε στο πιο καυτό θέμα. ΕΠΟΠ = Επειδή Πείνασα Ορκίστηκα Πάλι. Οι χειρότεροι άνθρωποι μέσα και έξω από τον στρατό. Τεμπέληδες, τσομπάνιδες και προπαντός αγράμματοι που πήραν σαρδέλες και τριγυρνάνε στα χωριουδάκια τους με τις στολές. Αγενέστατοι και εριστικοί, φορτώνουν τις δουλειές τους στους φαντάρους και πίνουν όλη μέρα καφέ και παίζουν στίχοιμα. Κατά τη μια θα ζητήσουν και ένα υπηρεσιακό και θα πάνε στο σπιτάκι τους. Θα τσεπώσουν και πάλι το μισθούλι τους και άμα τους πει κανείς μπουν και το απόγευμα αρχίζουν να βρίζουν τον ίδιο τον στρατό. Νομίζουν ότι δουλεύουν σκληρά και το πιστεύουν αλλά άμα βγουν έξω κάπου μέσα τους ξέρουν ότι ούτε για γκαρσόν δεν θα τους προσλάβουν. Μέσο όρο είναι παρόντες στο στρατόπεδο 7:30- 14:00 το πολύ για να κάνουν και καλά δουλειά. Μόνο κάτι τεχνίτες κάτι κάνουν επειδή τα αμάξια βγαίνουν κινήσεις. Η φάρα αυτή κλέβει ότι βρει. Ο μύθος λέει ότι ήταν από τα πρώτα άτομα τότε με τα Ίμια που έφυγαν από το στρατόπεδο, κάποιος χτύπησε ΑΜ, άλλοι πήδηξαν μάντρες και όπου φύγει φύγει. Χέστηδες, δειλοί και βρωμεροί αρουραίοι. Αυτό είναι το αχανές και άχρηστο, σπάταλο δημόσιο. Εύχομαι σε αυτή φάρα να συναντήσει κάθε δυσκολία για να αποκτήσουν καλύτερη άποψη και κρίση και να ταπεινωθεί η υψηλή τους μυτούλα.



6. Ηθική και Πατρίδα

Το μεγαλύτερο ψέμα και η μεγαλύτερη καραμέλα είναι ότι όλα αυτά γίνονται για την πατρίδα.

Ορισμός: Πατρίς, πατρίδα. Η χώρα στην οποία γεννήθηκε κάποιος ή από την οποία κατάγεται ο ίδιος και η οικογένειά του ή το χωριό ή η περιοχή γέννησης ή καταγωγής του. Η πατρίδα είναι εκεί που βρίσκονται άνθρωποι με τα ίδια έθιμα, με την ίδια γλώσσα, κοινή ιστορία και με τα ίδια και διαπλεκόμενα συμφέροντα. Οι άνθρωποι που ζουν στην πατρίδα έχουν κοινά συμφέροντα που στις σύγχρονες κοινωνίες καθορίζονται από κοινό νόμισμα και κοινή πολιτική για σχεδόν όλα τα θέματα. πχ κοινό σύνταγμα και νόμους, κοινούς κώδικες επικοινωνίας και κοινά συμφέροντα. Τέτοια ώστε να θέλουν όλοι να τα αφήσουν στις επόμενες γενιές σαν κληρονομιά. Μιας και όλοι έχουν κοινά συμφέροντα, ο καθένας οφείλει να υποστηρίζει και να φυλάσσει την πατρίδα του από, ξένες προς την πατρίδα, επιρροές και ανθρώπους που την επιβουλεύονται. Για τον ίδιο λόγο και η πατρίδα πρέπει να υποστηρίζει και να προφυλάγει τους υπηκόους της.

Η πατρίδα δεν μου έδωσε πράγματα άλλα πέρα από δυσκολίες. Δεν με βοήθησε να αναπτυχθώ. Βλέπω μια "πατρίδα" που στο σχολείο δεν μου μαθαίνει τίποτα, που στο πανεπιστήμιο δεν με ετοιμάζει να δουλέψω όταν τελειώσω, βλέπω νοσοκομεία που δεν μπορούν να γιατρέψουν τους φίλους μου, βλέπω αστυνομία που δεν μπορεί να παρέχει ασφάλεια και φυσικά νομοθέτες πολιτικούς που χτίζουν μεγαλύτερους λαβυρίνθους και δένουν νέους γόρδιους δεσμούς. ΔΕΝ υπάρχουν υποδομές. Είμαι 25 και δεν προλαβαίνω να κάνω οικογένεια μέχρι τα 30+ γιατί δεν έχω λεφτά να ζήσω τον εαυτό μου! Η πατρίδα αυτή τανταλίζει τα παιδιά της ακολουθώντας τον δρόμο του φόβου. Γι' αυτό και όσοι μπορούν φεύγουν. Ο τόπος είναι ωραίος οι άνθρωποι του όμως άσχημοι και φτωχοί στο πνεύμα πρώτα. ΔΕΝ έχω κοινά συμφέροντα με τους βολεμένους και τα ρουσφέτια. ΔΕΝ τα έφαγα με κανένα. Έχω αξιοπρέπεια και πραγματικές αξίες που λάμπουν κρυφά σε κάθε πράξη μου. ΔΕΝ έχω κοινές συνήθειες με τους Ελληναράδες που πίνουν καφέ, βλέπουν μπάλες και κολοβώνετε όλη μέρα. Είμαι ο Έλληνας που μορφώθηκε μόνος τους από την βιβλιοθήκη και το Διαδίκτυο. Είμαι ο Έλληνας που δεν ήταν καλός μαθητής αλλά καλλιέργησε τους τρόπους του και ταξίδεψε τον κόσμο. Είμαι ο Έλληνας που εργάζεται σκληρά. Και δεν έχω καμία σχέση με τον Έλληνα της βουλής ή των καναλιών ή των show! Γι' αυτό σε αυτή την γη είμαι ένας ξένος ένας απροσάρμοστος και η φανταστική πατρίδα αυτή δεν μου ανήκει. Δεν υπάρχει πατρίδα για μένα που να είναι κάτι μικρότερο από τον όμορφο πλανήτη γη και κάπου θα βρω την Ιθάκη μου.

7. Δουλειά ή Δουλεία?

Κουβάλησε σαν τον χαμάλη κάτι συρματοπλέγματα χωρίς γάντια να αδειάσει η αποθήκη. Ή φόρτωσε σκουριασμένα σίδερα πολλών κιλών στο Steyer για να τα πουλήσει ο καλός διοικητής. Ασφάλεια για τα χαρτιά και στην πράξη 0. Ανταμοιβή σε τιμητική επίσης 0. Μήνες στο γραφείο 8:00 - 14:30 και μετά υπηρεσία σχεδόν κανονική δουλειά. Μέρες έμεινα μόνος να κρατάω πόστα άλλων. Αυτών που πληρώνονταν για να είναι εκεί...Ο στρατός είναι άλλο ένα προπύργιο εκμετάλλευσης σε αυτή την Άγια και Αλάθητη Κοινωνία. Πολλές φορές χειρότερος απ' ότι έξω γιατί στον στρατό είναι διαταγή και δεν υπάρχει επιλογή, δεν υπάρχει εναλλακτική ούτε δίνεται χρόνος υλοποίησης για κάτι.

8. Συμπεράσματα

Δυστυχώς δεν έχω θετικά πράγματα να θυμηθώ και έχω ακόμα πολύ πράγμα να πω. Αλλά αυτό το post το γράφω και για τους άλλους και για μένα. Να μην ξεχάσω ποτέ αυτά τα πράγματα που έζησα, να μην ξανακάνω τα ίδια λάθη και να θυμάμαι πόσο πολύτιμη είναι η ελευθερία. Είμαι ΥΠΕΡ της πλήρους κατάργησης της θητείας και αντικατάσταση της με καθαρά μισθοφορικό στρατό με δυνατότητα εθελοντών. Είμαι ΚΑΤΑ και ΕΝΑΝΤΙΑ σε κάθε μορφή βίας άμεση, έμμεση, λεκτική, φυσική, εναντίον ανδρών, γυναικών, παιδιών και ζώων. Δεν θέλω να ξαναπιάσω όπλο στα χέρια μου ούτε να σκοτώσω κανέναν για κανένα λόγο. Ας ζήσουμε αρμονικά και με λίγη καλή θέληση και αρκετή προσπάθεια όλα μπορούν να λυθούν. Πιστεύω στην καλή θέληση και την δουλειά στην επικοινωνία μας και στις πράξεις μας.

9. Από εδώ και πέρα...

Τέλος για μένα αυτό το μαρτύριο που μέχρι και την τελευταία μέρα είχα ταλαιπωρία. Θα χρησιμοποιήσω ότι έμαθα και ότι πήρα αυτούς τους 9 μήνες σαν υλικό για να χτίσω πράγματα (σαν το μανιτάρι, του πετάς σκατά και τα κάνει χρήσιμα υλικά). Θα συνεχίσω πιο έντονα την ακτιβιστική μου δράση με μεγαλύτερη συνείδηση της ελευθερίας και μεγαλύτερη συμπάθια στους καταπιεσμένους.
Μπράβο στο ΕΣ με έκανε το αντίθετο απ' ότι ήθελε! :P

Αφιερωμένο...

Κάθε κριτική είναι ευπρόσδεκτη είτε μου αρέσει είτε όχι. Το κείμενο αυτό είναι καθαρά υποκειμενική οπτική και ποτισμένη με αρνητικά συναισθήματα τα οποία δημιουργήθηκαν μέσα στον στρατό.

Pablo Neruda

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει...

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι", αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα, για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του, να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του...

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή...

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει...

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,..
όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι, για να είσαι ζωντανός, χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό γεγονός της αναπνοής...

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας!..

Søren Kierkegaard

Η δεύτερη ιστορία μιλάει για ένα θέατρο όπου κάποια στιγμή έπιασε φωτιά στα παρασκήνια. Ο γελωτοποιός βγήκε έξω για να ειδοποιήσει τους θεατές ότι κινδυνεύουν. Εκείνοι γέλασαν πολύ πιστεύοντας ότι ο γελωτοποιός έκανε αστεία. Εκείνος τους το ξανά είπε με μεγαλύτερη έμφαση. Εκείνοι τότε γέλασαν ακόμα πιο πολύ. Σε μισή ώρα όλοι τους έγιναν κάρβουνο (έτσι μια μέρα θα καταστραφεί ο κόσμος φίλε μου. Μέσα στην τρελή χαρά σας όπου θα νομίζετε ότι σας λένε παραμύθια για να γελάσετε).

Mr. Freeman, part 61 - Λευκός Θεός και Μαύρος Θεός.

*ΕΝ*

Ο άντρας είναι το πιο εξυψωμένο των πλασμάτων.

Η γυναίκα είναι το πιο ύψιστο των ιδανικών.

Ο άντρας είναι ο εγκέφαλος.

Η γυναίκα είναι η καρδιά.

Ο εγκέφαλος παράγει το φως, η καρδιά την αγάπη.

Το φως γονιμοποιεί, η αγάπη ανασταίνει.

Ο άντρας είναι δυνατός στην λογική.

Η γυναίκα είναι ανίκητη με τα δάκρυα.

Η λογική πείθει, τα δάκρυα συγκινούν.

Ο άντρας είναι ικανός για όλους τους ηρωϊσμούς.

Η γυναίκα για όλα τα μαρτύρια.

Ο ηρωϊσμός εξευγενίζει.

Το μαρτύριο ανυψώνει.

Ο άντρας είναι ένας κώδικας.

Η γυναίκα ένα ευαγγέλιο.

Ο κώδικας διορθώνει, το ευαγγέλιο τελειοποιεί.

Ο άντρας είναι ένας ναός, η γυναίκα είναι το ιερό.

Μπροστά στον ναό αποκαλυπτόμαστε,

μπροστά στο ιερό γονατίζουμε.

Ο άντρας σκέφτεται.

Η γυναίκα ονειρεύεται.

Το να σκέφτεσαι είναι να έχεις μια νύμφη στο κρανίο.

Το να ονειρεύεσαι είναι να έχεις

ένα φωτοστέφανο στο μέτωπο.

Ο άντρας είναι ένας ωκεανός.

Η γυναίκα είναι μια λίμνη.

Ο ωκεανός έχει το μαργαριτάρι που στολίζει.

Η λίμνη την ποίηση που θαμπώνει.

Ο άντρας είναι ο αετός που πετά.

Η γυναίκα είναι το αηδόνι που τραγουδά.

Το να πετάς είναι να κυριαρχείς το διάστημα.

Το να τραγουδάς είναι να κατακτάς την ψυχή.

Τελικά, ο άντρας είναι τοποθετημένος

εκεί που τελειώνει η γη.

Και η γυναίκα εκεί που αρχίζει ο ουρανός.

~

Victor Marie Vicomte Hugo

Αναδημοσίευση από: Sunborn Stories

Ζωές παλαιοτέρων χρόνων

Συναντηθήκαμε κάποτε ξανά. Το ξέρω. Τώρα το ξέρεις κι εσύ...

Ήμασταν εκεί στην αρχή του χρόνου ήμουν ο Αδάμ και ήσουν η Εύα ή μήπως η Λίλιθ μου.
Ήμασταν εκεί όταν πιάσαμε στην φωτιά να μας ζεστάνει και το αρχέγονο προαιώνιο πάθος μα κατέκλυζε. Ήμασταν εκεί όταν τα τείχη τις Τροίας έπεφταν και το Δούρειος Ίππος εγκαταλελειμμένος καιγόταν κι αυτός μέσα στην προδοσία.
Ήμασταν εκεί όταν μικρή μου μάγισσα καιγόσουν στην πυρά κι εγώ σε θαύμαζα με δάκρυα στα μάτια. Ήμασταν εκεί στην αυγή του νέου κόσμου εξόριστοι εξερευνητές, εξολοθρευτές ιθαγενών για χάρη της ευκαιρίας, αυτής της δεύτερης που σπαταλήσαμε μάταια και άδοξα.
Ήμασταν εκεί σε δύο πολέμους να γελάμε αντί να κλαίμε με την βλακεία των ανθρώπων, αυτών που αγαπάμε και μισούμε.

Πλέον...είμαστε εδώ και περιμένουμε την ιστορία να μεταμορφωθεί σε διεστραμμένη αγάπη που σκιάζει και κυριαρχεί ολικά στα πάντα ή μήπως περιμένουμε απλά την κατάρρευση της αυταπάτης μας?

Οι αποστάτες της Καρδιάς

Χαμένα τα χρόνια μας τα κλαίμε κάποιες νύχτες
που η θλίψη αγγίζει πιο βαθιά απ' όσο πρέπει μέσα μας
εκεί που οι βουβές κραυγές
από τις σκοτεινές μας μέρες αντηχούν ακόμα

Σε μέρη που η χαρά μας έγινε οδύνη
και η καρδιά σαν καθρέφτης ράγισε
και έγινε ένα εκατομμύριο κομμάτια
ψήλος στα άχυρα αν την ψάχνεις πια...

Ίσως κάποτε την είχες μα δεν υπάρχει πια
παρά μόνο ένα κενό να σε τρώει τις νύχτες
και την ζωή σου σε άλλα βάθη να οδηγεί
πότε χάσαμε το φως μας αγάπη μου...πότε;

Πότε ξεχάσαμε το νόημα τον λέξεων που μας έδεναν
σε αυτή την απόλυτη ελευθερία που είχαμε
πότε κόπηκε ο σύνδεσμος που κάποτε γλυκά απολαμβάναμε
πότε....ελπίζω η απάντηση να είναι ακόμα ΠΟΤΕ...

Προδώσαμε τον εαυτό μας και παραδοθήκαμε στην μοίρα
ορμόνες και γονίδια γεμάτα αδυναμία
και το ιστορικό την ανθρωπινής φυλής
γεμάτο αβεβαιότητα και σιχαμάρα

Μικρά ανθρωπάκια που έλιωσαν σε κάποιο πρωτοβρόχι
χαθήκανε στο πρώτο φύσημα του ανέμου
σε μια στοίβα από νεκρά φύλλα
και κάπου εκεί γίναμε γνωστοί σαν....Αποστάτες της Καρδιάς

Μείωση Ικανότητας Γραπτού Λόγου εξαιτίας Χρήσης Η/Υ

Ένα φαινόμενο που πολύ πιθανό να αντιμετωπίσει η δική μου η γενιά και οι μετέπειτα γενιές είναι η μείωση της ικανότητας στον γραπτό λόγο εξαιτίας χρήσης Η/Υ. Δηλαδή η τάση να ξεχνάμε να γράφουμε σωστά και γρήγορα στο χαρτί λόγω συνεχόμενης ή και αποκλειστικής χρήσης του πληκτρολογίου σε καθημερινή βάση.

*Το σύνδρομο αυτό μετά από ένα μικρό ψάξιμο μάλλον δεν έχει μελετηθεί - αναλυθεί επίσημα και εκτενώς από κάποιον άλλο Έλληνα επιστήμονα. (αν διαθέτει κανείς ξενόγλωσσο άρθρο ας κάνει ένα κόπο να μου το στείλει με email) Έτσι αποφάσισα να δημοσιεύσω εδώ πέρα τις δικές μου σκέψεις και παρατηρήσεις.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που μπορεί να παρατηρήσει κανείς στον εαυτό του αλλά και σε άλλους είναι η μείωση της ταχύτητας του γραψίματος. Να προσπαθείς να γράψεις με τον ρυθμό που έγραφες αλλά να μην μπορεί το χέρι να ακολουθήσει τις εντολές του εγκεφάλου με αποτέλεσμα να εμφανιστούν πόνοι στον καρπό ή γενικά πιάσιμο με πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Έπειτα μπορεί να ακολουθήσει μια κρίση ανορθογραφίας ίσως και αδυναμία σωστής σύνταξης. Δηλαδή οι πρώτες αυθόρμητες σκέψεις στο μυαλό να είναι σε greeklish ή σε κάποια άλλη διαδικτυακή αργκό.

Τέλος παρατηρήθηκε ακόμα μια αλλοίωση στην ικανότητα γραφής στον σχεδιασμό χαρακτήρων ή αντικατάσταση τους με νούμερα ή γράμματα άλλης γλώσσας. Παράδειγμα: "8essaloniki"(θ=8).

Έτσι μετά από κάποιο χρονικό διάστημα το εγκέφαλος μας αναπρογραμματίζεται και αποκτά νέες συνήθειες οι οποίες μπορεί να είναι χρήσιμες στον εικονικό ηλεκτρονικό κόσμο του διαδικτύου αλλά μας αφήνουν ανίκανους να ανταποκριθούμε σε άλλες απαιτήσεις της καθημερινότητας του πραγματικού κόσμου.

Τελικά όλα είναι θέμα συνήθειας.

Προβληματισμοί:
Τι θα μπορούσε να κάνει ο καθένας για να μην πέσει σε αυτή την ξε-μάθεια (γιατί δεν είναι αμάθεια);

Είμαστε η υβριδική γενιά και στο μέλλον ίσως αυτό το υποτιθέμενο σύνδρομο δεν θα έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα;

Αν στο χειρότερο σενάριο οι άνθρωποι στο μέλλον "έχαναν" το δώρο του ηλεκτρισμού, θα γεμίζαμε έναν κόσμο με νεο-αγράμματους;

Οι άνθρωποι είναι χωνιά

Οι άνθρωποι είναι χωνιά. Διαφορετικού διαμετρήματος και πεταμένα μέσα στο ποτάμι της ζωής. Όπως το χωνί φιλτράρει υλικά φερμένα έτσι κι ο άνθρωπος φιλτράρει τις εμπειρίες και τα ερεθίσματα που η ζωή του δίνει. Ανάλογα με το χωνί ανάλογη και η ποσότητα από το νερό που περνά και ανάλογα με την ποιότητα του φίλτρου του ο κάθε άνθρωπος κρατά ότι χρειάζεται. Τα υπόλοιπα περνούν. Βέβαια πάντα υπάρχει νερό σε αυτό το ποτάμι που δεν θα περάσει ποτέ μέσα από το προσωπικό μας χωνί.

Οπότε τι επιλογές έχουμε εμείς οι άνθρωποι? Να μείνουμε ίδιοι, ακίνητα χωνιά στο ίδιο σημείο? Να κυλήσουμε μαζί με το νερό άρα και να αλλάξουμε λίγο νερά και παραστάσεις? Μήπως όμως το ποτάμι είναι πάντα το ίδιο απλά όταν βρέχει φέρνει περισσότερα υλικά? Κι αν βγούμε στην θάλασσα? Με τόσα πολλά ρεύματα και τόση απεραντοσύνη τι θα πρέπει να κάνουμε τότε? Να αλλάξουμε το διαμέτρημα μας για να προσαρμοστούμε? Ή απλά να βουλιάξουμε σε βαθύτερα ρεύματα? Ποιος ξέρει?

Πάντως μόνο ένα είναι σίγουρο ότι η ζωή κυλά και δεν περιμένει.

Οι Κανόνες του Νίκου

"Ανθρώπους που δεν πίνουν μην τους εμπιστεύεσαι ποτέ.Σημαίνει ότι κρύβουν πολλά."

"Πάντα υπάρχει τόσες λύσεις όσα και τα προβλήματα. Άπειρες."

"Αν θες να πας δεξιά, στρίψε αριστερά." & "Αν θες να πας πίσω, πάνε μπροστά."

"Για σχέσεις προτιμώ ανθρώπους που έχουν κάνει τις βλακείες τους. Γιατί είναι πολύ πιθανό να ήρθε η ώρα τους να σοβαρέψουν. Ενώ οι "σεμνοί" και πάντα υπό έλεγχο άνθρωποι είναι σίγουρο ότι κάποτε θα κάνουν τις βλακείες που δεν έχουν κάνει ακόμα."

"Αν θες να αγαπήσεις τους ανθρώπους να είσαι έτοιμος μια μέρα να τους μισήσεις κιόλας."

"Αν δεν είσαι έτοιμος να πεθάνεις, μην περιμένεις και να ζήσεις."

"Κάθε επιτυχία, θέλει και μια θυσία."

"Για να βρει κανείς την αλήθεια υπάρχει ένας και μοναδικός τρόπος. Αλλά αυτός οδηγεί στην τρέλα."

"Τα πάντα είναι σε ζευγάρια για να υπάρχει κίνηση και ισορροπία. Τίποτα δεν είναι απόλυτο αλλά υπάρχει η ανάγκη για συγκεκριμένες έννοιες. Τα πάντα είναι σχετικά."

Νίκος Βασιλειάδης - 2010

I have been Being...before

As the night turns to day
and as life turns to death
I will remain upon that earth
out of my silent womb I will wonder
a living being freed,totaly unleashed

unknown territory ahead
too many things to discover yet
and every mystery to uncover left
still hangry for life and energy
I strungle throught the jungle and sea

One day I will find a loop hole
a hidden gate to take me higher
evolution oriented existance
in a trap for not ex-instance
living....

I was and then I will be
circling around of my body and my soul
exploring the wonderful world beyond
through pain and exstacy of feelings
Feeling breathing attacking...

Too young to be alone
too strong to be together
left to die but yet exists
in a body build of death,
rot and unused earth

I am what I eat
I am what I feel
I am what I dream
I am you and eventualy you are me
We are the one undivided but yet parted existance
the whole and part
never really torn apart

Death & Life a turing circle
and again from the begining...