Promises

What dead promised
never gave
and what I lost
sadly never gained

Hours have passed
inspire me at last
and I was beginning
to feel that emotionaly bleeding...

I wish you stayed
for one more night
never leave
never asking why...just stay with me and play!

Alive under Moon
I have to leave you soon
but when I return
prepare to play the turn...to this game of life or even death...

Shadows welcoming me
to the world under the tree
secret and forbbiden
still searching for Eden....

Γκόθικ

Μια νύχτα με φεγγάρι που το σκοτάδι είναι βαρύ
θα γύρω το κεφάλι μου τα μάτια μου θα κλείσω
και ότι είχε πια αξία στη γη θα παρατήσω

Μαύροι Άγγελοι θα σαβανώσουν το κορμί μου
ένα κουφάρι άλλοτε της νιότης μου καμάρι
τώρα πια ένα υποφερτό τίποτα...

Καθώς η ψυχή μου θα πετά πίσω μου θα αφήσω μια ματιά
ένα δάκρυ θλιβερό γι' αυτούς που αγάπησα και γι' αυτούς που αγαπώ
σε όσους είχα ακόμα κάτι να τους πω

Πέτρινοι Άγγελοι το μνήμα μου θα φρουρούν
να φοβίζουν τις νύχτες αυτούς που θα τολμούν
την γαλήνη να μου κλέβουν

Και κάπως έτσι τις αιωνιότητας η χώρα μοιάζει
μα μην είσαι αφελής μην σε τρομάζει
δεν έχεις ότι είχες δεν πειράζει

Ας ειν' ο θάνατος γλυκός μονάχα γι αυτούς που ζήσαν
για τους άλλους είναι απλά μια τιμωρία κερδίσαν

Θάνατος

Λίγο πολύ όλοι οι άνθρωποι σε διάφορες φάσεις της ζωής τους αναρωτιούνται και στοχάζονται πάνω στον θάνατο ή σε παρόμοια θέματα απώλειας.Προσωπικά μετά από καιρό κατάφερα να συμβιβαστώ με αυτό το θέμα και να το βλέπω με θετική οπτική ώστε να μην με ανησυχεί ή να με τρομάζει.Όμως τις τελευταίες μέρες νιώθω παράξενα.Όλα είναι καλά στην ζωή μου δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα αλλά νιώθω ότι κατά κάποιο τρόπο πεθαίνω.Παράξενο?Είναι σαν μια χαζή διαίσθηση ριζωμένη μέσ' την καρδιά μου και δεν ξέρω τι να κάνω.Ίσως είναι άλλος ένας παράξενος μηχανισμός της φύσης, ίσως είναι το ερέθισμα ή ένα κίνητρο να βρω ζωντάνια ξανά μιας και άρχισα να την χάνω λόγο ρουτίνας και μιας δόσης μοναξιάς εδώ και κάποιο καιρό στην ζωή μου.Έχω φίλους και πάρα πολλούς γνωστούς αλλά πολλές φορές νιώθω ότι κάτι λείπει.Ακόμα και στα μαγαζιά ώρες ώρες νιώθω ότι θα έπρεπε να βρίσκομαι κάπου αλλού.Αλλά τέλος πάντων ας επιστρέψω στο κύριο θέμα, θάνατος.

Είχα διαβάσει κάποτε ότι οι άνθρωποι ακόμα και ζωντανοί μπορούν να είναι νεκροί μέσα τους όταν παύουν να νιώθουν, να αγαπούν και να ερωτεύονται.Οπότε λοιπόν ο ψυχικός θάνατος έρχεται πάντα πριν τον φυσικό.Δεν πιστεύω ότι έχω πάθει κάτι τόσο έντονο αλλά είναι σαν αρρώστια όλο αυτό.Να ξέρεις ότι είσαι καλά αλλά κάπου μέσα σου κάτι να κατατρώει την ενέργεια σου και να είσαι μουντός σαν τον καιρό και χειρότερα.Παράξενα πράγματα αυτοί οι άνθρωποι τελικά.

A waltz of Death

Lonely nights with raving dreams
endless days yesterday seems
so vain and void
like a photo polaroid

and with a scream
everthing seems
so fragile to config
a button or a key

bless the child
damn the old
like I have been forlorn

in sadness we float
like an old sailor's boat

and now I stop this mad cacophony
and plexed with unorthography
this is no art this is a blame
for which I have no shame...

Goodbye tonight
may you see the blinding light...

Forgot and forbide
what you see cannot be unseen
blablabla nothing more for you to bore...ta ta!