1000 Tries, 1000 Failures

Στον κόσμο φαντάζω σταθερός, σαν γίγαντας πέτρινος, μα ο χαρακτήρας μου αυτός με λάθη και αποκλίσεις είναι πραγματικά φτιαγμένος. Αλλά έχω και αυτό το ηφαιστικό πράγμα μέσα μου που σκάει ανα περιόδους και έτσι στις κοιλάδες μου τίποτα δεν φυτρώνει από την καυτή λάβα που ξεχύνεται με μπόλικο συναίσθημα και δική της λογική. Αποτυχίες και δοκιμές, ξανά και ...ξανά και ... ξανά.

Man in Pain

Γύρισε μόνος του και αυτό το βράδυ. Άλλη μια νύχτα χωρίς ουσιαστικό νόημα. Μπύρες, ποτά, μουσική. Υποτιθέμενη χαρά. Άνθρωποι τριγύρω, απόμακροι, μοιάζουν τόσο ρηχοί, συζητώντας ξανά και ξανά τα ίδια εγωκεντρικά βαρετά πράγματα. Μικροπροβλήματα που από την υπερ ανάλυση χάνουν κάθε δίδαγμα που μπορεί να είχαν. Δεν υπάρχει σύνδεση, δεν υπάρχει επικοινωνία.  Ένας ατέρμων κύκλος προσπάθειας και πίκρας. Στο ένα χέρι η αναζήτηση συντροφιάς και στο άλλο στιβαγμένες αποτυχημένες απόπειρες.

Μπήκε ξανά σιγά σιγά στο αποπνικτικό δωμάτιο των παιδικών του χρόνων. 3μ x 2μ. Ένα μεγάλο κουτί, ένα τσιμεντένιο φέρετρο, γεμάτο όμως με βιβλία, επιτραπέζια και αγαλματάκια άλλων πολιτισμών. Ταξίδευε ο νους του συχνά στα μέρη που δεν μπορούσε ακόμα να πάει. Μια συλλογή σπαθιών να θυμίζει την δίκοπη τέχνη των παλαιών ανθρώπων. Να θυμίζει κάποιες ξεχασμένες αξίες που πάσχιζε να μην χάσει σε αυτόν τον νέο κόσμο.

Έκατσε στο μικρό του γραφείο και άνοιξε την οθόνη του Η/Υ. Άνοιξε το Blog του, όπου γράφει κάποιες από τις χιλιάδες σκέψεις του και χάθηκε σε εικόνες τόσο διαφορετικές από το περιβάλλον του. Πολλοί δεν πιστεύουν στην έμφυτη ικανότητα του για φαντασία σε αυτή την ηλικία. Ήταν μεγάλος πια. Κρυφά λένε ότι παίρνει κάποιο ναρκωτικό και αναρωτιούνται γιατί να συμπεριφέρεται έτσι παράξενα ώρες ώρες. Αλλά έχουν ξεχάσει οι άνθρωποι πως είναι να είσαι πραγματικά ελεύθερος και ο κόσμος να φαντάζει νέος. Ο πειραματισμός να είναι επιλογή και η ελευθερία να δαμάζει και να καλπάζει σε κάθε έκφραση ζωής. Ήχοι, εικόνες να είναι ερεθίσματα κάθε στιγμή, παντού.

Απλά οι κερέες τους αποσυντονίστηκαν και ξέχασαν να ζούν. Ξεθωριάζουν σιγά σιγά οι σκιες τους και τα παραμύθια φαντάζουν πια πολύ αθώα και ξένα. Χωρίς δημιουργικότητα, σε μια ζωή γεμάτη θάνατο, χωρίς αναγέννηση, σε μια ζωή γεμάτη λήθη.

Σκοτάδι και αυγή τα χρώματα του, απλώνει αργά και απαλά σαν χάδια στον καμβά του. Ονειρεύεται εκείνη που κρατάει το μυστικό για το άλλο το μισό. Αυτό που λείπει, ίσως γι΄αυτό και η λύπη. Μορφάζει από πόνο πριν ο ύπνος τον πάρει, γίνεται μικρός και χάνεται στο μαξιλάρι. Παίζει πια παρέα με τον φίλο του Μορφέα, πλάθει όνειρα, γεύεται τα σύννεφα και μοιράζει ότι έχει απομείνει μέσα του σε όποιον βρει μπροστά του. Μέσα από το κενό και μέσα από το τίποτα γεμίζει ξανά η καρδιά του.

Παράξενος ο δρόμος των αντιθέσεων μα τόσο τόσο αληθινός.

Runaway Girl

Ήταν  μια ζεστή νύχτα του Απρίλη όταν έφυγες από το σπίτι χωρίς να πεις τίποτα σε κανένα. Κατέβηκες αργά τα σκαλιά χωρίς δισταγμό στα μάτια σου, χωρίς ενοχή...

Έβγαλες τα κλειδιά και ξεκλείδωσες το μπλε αμαξάκι σου που πάντα κρατάς τακτοποιημένο και καθαρό. Μια αντίθεση στην ζωή σου ή ίσως ένα καταφύγιο από την εξαντλητικά γρήγορη καθημερινότητα που ζεις.

Έκατσες στην θέση του οδηγού και αφού έσιαξες τον καθρέφτη και καθρέφτισες το βλέμμα σου για λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να καταλαβαίνεις αν είσαι εσύ αυτή η μορφή που βλέπεις, έβαλες βιαστικά μπρος και κίνησες να φύγεις από αυτό το αποπνικτικό μέρος.

Αν και δεν το συνήθιζες, επειδή οι δρόμοι σε τρόμαζαν, τώρα έτρεχες σαν τον άνεμο. Έτρεχες να φύγεις μακρυά από όλα αυτά που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις και να αντέξεις. Ήθελες μια ανάσα χώρο γιατί ακόμα χρόνο και νιάτα είχες στα χέρια σου.

Στις πρώτες δεκάδες χιλιόμετρα το μυαλό σου άδειαζε σιγά σιγά. Το βλέμμα καρφωμένο στην άσφαλτο μπροστά και ο ήλιος έδυε πίσω από τα βουνά στο βάθος. Κάθε σκέψη που ερχόταν την έσκιζες κομμάτια. Κάποια δάκρυα τόλμησαν να κυλήσουν και τα ξόρκισες. Τα εξόρισες και πείσμωσες με την ανεκτικότητα σου.

Κι άλλα χιλιόμετρα άφησες πίσω και τώρα ήρθε το πρώτο πνεύμα των χριστουγέννων για σένα. Το παρελθόν. Αυτό που ήθελες πάντα ήταν αγάπη, χαρά και ευτυχία. Απλά πράγματα. Μα οι θυσίες σου φάνταζαν να σε οδηγούν σε άλλο δρόμο. Δεν ένιωθες τον συντονισμό, το δέσιμο,  που ήθελες για να αγαπήσεις. Δεν μπορούσες να δεις την χαρά σου στην επιφανειακότητα των άλλων. Λαχταρούσες μια βουτιά στα βάθη της ψυχής. Της απέραντης και κατανυκτικής. Ένιωθες την ευτυχία να εξανεμίζεται σε κάθε σχέση, σε κάθε φιλί. Λάθος χείλι, λάθος αγκαλιά. Κι έτσι επέλεγες συχνά την μοναξιά. Όχι από φόβο, αλλά από ανάγκη. Περίμενες... υπομονετικά και ο πρίγκιπας δεν φάνηκε.

Τώρα πια έχει νυχτώσει για τα καλά μα ο δρόμος συνεχίζει ανάμεσα σε αυτά τα μελαγχολικά ψηλά φώτα με το κιτρινωπό άρρωστο και ξένο φως. Ανοίγεις το ράδιο και ακούς...

 

Αναρωτιέσαι τι να έγινε λάθος σε κάθε σχέση. Οικογένεια, φίλοι; Τους σκέφτεσαι όλους για ώρα. Έναν... έναν. Ο τελευταίος που σκέφτεσαι είναι ο εαυτός σου σαν να είναι κι αυτός ένας τρίτος ένας άλλος. Και οι σκέψεις αλλάζουν χρώμα.

Πλέον μπορείς να δεις καθαρά. Ότι κάνουμε συνήθως προέρχεται από ένα κώδικα χαραγμένο μέσα μας. Αυτό τον χαρακτήρα. Χτισμένο με επιμέλεια από γονείς και περιβάλλον από τότε που γεννηθήκαμε. Πνίγεσαι δεν θες να είσαι πια αυτό που είσαι. Θες να καταστρέψεις τα πάντα. Να φύγεις να τους ξεχάσεις όλους. Να κάνεις ένα "reset" στην ίδια την ζωή. Να μην δώσεις λογαριασμό, να μην ακούσεις κούφιες συμβουλές και ψεύτικη συμπάθια. Να καταστρέψεις, να κάψεις, να καταστρέψεις, να κάψεις... και πατάς το γκάζι ακόμα περισσότερο. Γίνεσαι σφαίρα, γίνεσαι νύχτα και θυμός, μια θεα εκδικητικής λύτρωσης. Παίρνεις φωτιά και όλα γίνονται στάχτη....

Το μαύρο γίνεται μπλε και οι σκιές αρχίζουν να λεπταίνουν. Έχεις σταματήσει κάπου στην εθνική για να κάνεις ένα τσιγάρο. Αλλά κλαις, λυγίζεις για να μην σπάσεις, αφήνεσαι... τα συναισθήματα σε κατακλύζουν. Έτρεξες, υψώθηκες και κάηκες από τον δικό σου Ήλιο. Έπεσες σαν άλλος Ίκαρος αναπόφευκτα στο πέλαγος των συναισθημάτων σου και σε κατάπιαν οι τρικυμίες σου.

Ξαναμπαίνεις αργά στο αμάξι και ξεκινάς. Είμαστε αυτό που είμαστε και αν ο κόσμος μας πιέζει δεν θα αλλάξουμε ποτέ να να χωρέσουμε σε αυτόν. Φτιάχνουμε τον δικό μας μέσα του. Επιβιώνουμε κάτω από την δική μας επιρροή. Αλλάζουμε τα χρώματα μας για εμάς και πάντα ο τελευταίος μας σύμμαχος είναι πίσω από τον καθρέφτη. Παίρνεις μερικές βαθιές ανάσες και μετά μια γαλήνη σε τυλίγει σαν ομίχλη. Βγαίνεις στην στεριά δειλά δειλά.

Αυτό που βλέπεις δεν είναι το μέρος που ήξερες. Δεν είναι βράχια και έρημος είναι δάσος και λίμνη. Είχες ξεχάσει να φυτέψεις μέσα σου τον σεβασμό και έχτισες τείχη που σε απόκοψαν από αυτό που πρέπει να κάνεις. Παραδίνεσαι. Δεν θα παλέψεις πια λες. Και η ηρεμία σου ζεσταίνεται και η χαρά σκάει τον σπόρο της και με την δύναμη χιλιάδων αστεριών σε σηκώνει στα πόδια σου.

Σταματάς στο αμάξι στην άκρη του δρόμου. Μια απέραντη παραλία βρίσκεται στα πόδια σου. Αγγίζεις με τα δάχτυλα των ποδιών σου το νερό. Είναι κρύο μα νιώθεις ζωντανή. Σκέφτεσαι ότι δεν μπορούσες να βρεις την αγάπη τόσο καιρό και ο λόγος ήταν απλός. Πολεμούσες τον εαυτό σου σε κάθε απόφαση. Τα πρέπει και θέλω σε δίχαζαν και σε κρεμούσαν σε κόψεις γκρεμών και κυλιόσουν και έσφυγγες τα δόντια για λάθος πράγματα.

Μια νέα μέρα ξημερώνει, οι σκιές φεύγουν και εσύ ξυπνάς...
Νέοι ορίζοντες, μια νέα αρχή ή ίσως η πρώτη μέρα της πραγματικής ζωής σου...

Dead Lovers

We all carry dead lovers in our hearts
pieces of times now long forgotten
fragments of love cast in magic moments
in dark places under the Sun

Powered by haste and passion
when flames frozen in memory
keep us alive and wondering
for new purposes of another repetition

Endured winters, admired some summers
but we always return to paths of oblivion
the nights of ebony and obsidian
when dust and lust mold us to the One

Strengthened by loss and baptized in our own mistakes
the wrong turns in strange bodies
licking the cracks of insecurity
aging in youth we hoped and dreamed

to find again our lovers
the ones that took hearts
and escaped reality
painted with crimson tears

*Some music for the journey...

Στρατός...

ΠΡΟΣΟΧΗ!

* To άρθρο αυτό είναι η προσωπική μου άποψη με βάση τις εμπειρίες και τις παρατηρήσεις μου για 9 μήνες. Μπορεί να προσβάλει αναγνώστες με "δεξιές" πεποιθήσεις, στρατόκαυλους, θρησκόληπτους και γενικότερα ανθρώπους που είναι ήδη πλανημένοι...

1. Εν αρχή ην η υποχρέωση...

Το να πάει κανείς στρατό, είτε αυτός είναι 9 ή 12 ή 100 μήνες, χωρίς την θέληση του είναι εξαναγκασμός. Ο εξαναγκασμός αυτός είναι βασικά αυθαίρετος. Γιατί κάποιος απλά έγραψε κάτι σε ένα χαρτί και το έκανε "νόμο" επιβάλλοντας τον πολλές φορές με την βία. Το φυσικό είναι να μην υπάρχει στρατός και το κάθε άτομο να ζει την ζωή του και να επιβιώνει με τις καθαρά προσωπικές του πράξεις και προσπάθειες. Ο πολιτισμός, οι επιστήμες και η τεχνολογία (και μάντεψε πότε αναπτύχθηκαν όλα αυτά, όταν είχε πόλεμο?) έχουν σχεδόν ελευθερώσει τον άνθρωπο από πολλά δεινά του παρελθόντος (αρρώστιες, θνησιμότητα, πείνα, κ.α.) επίσης του έδωσαν αρκετή γνώση για να μην χτυπάει το κεφάλι του διπλανού του με ρόπαλα...και να χρησιμοποιεί την ενέργεια του σε κάτι πιο δημιουργικό.

Οπότε πήγα κι εγώ και έκοψα την αναβολή μου που είχε και ημερομηνία λήξεως όπως όλα τα εμπορεύματα του super market και μπήκα τον Νοέμβριο "για να τελειώνω" και με αυτή την υποχρέωση. Μπήκα με την προοπτική να εκπαιδευτώ και να μάθω κάτι, για να μην πάει ο χρόνος χαμένος. Χα! Καλό ανέκδοτο!

2. Ζωή & Καθημερινότητα

Η στράτευση υποτίθεται ότι γίνεται για εκπαίδευση ώστε να είναι έτοιμος κάθε αρσενικός άνθρωπος της χώρας για να την "υπερασπιστεί" από εχθρούς. Μιλάμε πάντα για εχθρούς με φυσική παρουσία, αεροπλανάκια και άρματα. Ποτέ για τους αόρατος ή οικονομικούς ή σύντομα και τεχνολογικούς. Αυτή είναι δουλειά άλλων... που απαιτεί γνώση. Ειρωνεία!

Ο στρατιώτης είναι ο χαζός, ο αναλώσιμος, ο τιποτένιος. Ευτυχώς αυτό στο περνάνε αρκετά και είναι καλό για να μάθεις τι αξίζεις, αποκτάς κριτήρια και αυτοσεβασμό μέσα από τα σκατά. Όποιος έχει μυαλό με το που μπαίνει στον στρατό το χάνει ή το κλείνει. Συνήθιζα να έχω ένα μυαλό συγκροτημένο και τροφοδοτούμενο με μεγάλη ροή ερεθισμάτων και έπεσα στην επανάληψη και την λήθη. Τους χαζούς έξω δεν τους νοιάζει να είναι χαζοί και μέσα. Δεν χάνουν και τίποτα. Εγώ όπως και άλλοι, τα χρήσιμα και ακμάζοντα νιάτα της κοινωνίας αφεθήκαμε εγκληματικά και εσκεμμένα να σαπίσουμε. Για να δούμε όμως τι κάνουμε κάθε μέρα:

Ξύπνημα: Νωρίς θαρρείς και το ρεύμα δεν έχει εφευρεθεί και πρέπει να κάνεις τόσες άπειρες δουλειές όσο έχει φως. Πέρα από την ώρα το χειρότερο είναι ο βίαιος τρόπος με τον οποίο σου κουνούν το κρεβάτι ή και το κλωτσάνε και φυσικά όλα αυτά δεν γίνονται δίχως φωνές.

Καθαριότητες: Η χειρότερη αγγαρεία για αυτούς που βαριούνται, το πιο ρεαλιστικό κομμάτι που κλίθηκα και έκανα με την θέληση μου. Γιατί χωρίς καθαριότητα ούτε τα ζώα δεν ζουν. Αλλά οι καθαριότητες στα ελληνικά στρατά γίνονται προβλεπόμενη ώρα. Δηλαδή μέχρι τις 07:30 να έχουν γίνει ενώ είναι 6:30-8:00 οι ώρες αιχμής γιατί πολύ απλά μόλις ξύπνησαν όλοι και μαζί και τα έντερα τους! Fail! Και μετά θα σε καλέσει ο κάθε υπεύθυνος και θα σε βάλει να καθαρίσεις 2-3 φορές τη μέρα γιατί φυσικά ΔΕΝ έχεις και τίποτα άλλο να κάνεις! Άσχετα άμα ήσουν σκοπός και μετά σε χώσαν και ένα περιπολάκι για να μην κοιμηθείς! Όμως θα παραδεχτώ ένα και μοναδικό ψηλό Λαρισαίο αξιωματικό με ωραίο χιούμορ που έφερνε καθαριστικά από το σπίτι του, αγορασμένα με τα λεφτά του και νοιαζόταν πραγματικά για το άμα είμαστε καθαρά ή όχι. Respect!

Πρόγραμμα: Στον στρατό όποιος είχε πρόγραμμα έξω συχαίνεται που είχε και αυτός που δεν είχε έξω αποκτά. Ο φαντάρος δεν κάνει τίποτα άλλο από υπηρεσίες και αγγαρείες(εκτός βέβαια από το να τρώει, να χέζει και να κοιμάται). Στην ουσία οι σκοπιές και οι υπηρεσίες κάθε είδους μπορούν να αντικατασταθούν με κάμερες ή άλλα σύγχρονα μέσα για παρακολούθηση(κάτι που συμβαίνει σε αρκετά φυλάκια) και συντήρηση του υλικού. Κάτι τέτοιο όμως θα έκανε την χρήση ανθρώπινου δυναμικού άσκοπη και συνεπώς δεν θα υπήρχε και θητεία. Μόνο μόνιμοι...

Φαγητό: 3,5 φορές την μέρα. Πρωινό (1), πρόγευμα (0,5), μεσημεριανό(1), βραδινό(1). Φαγητό από άποψη υλικών άθλιο (αλλά ευτυχώς είχα καλούς μάγειρες, thnx guys!). Σαλάτα σχεδόν ανύπαρκτη και από το πολύ κοτόπουλο βγάλαμε φτερά! Πολύ ζυμαρικό, ρύζι και κρέας. Φτηνές απομιμήσεις Svan/Spam και λουκάνικα από σκύλο. Ψάρια που σε στέλνουν αυτομάτως τουαλέτα. Πρωινό ζαχαρωμένο μέλι, μαργαρίνη(wtf), μαρμελάδα για άτομα που θέλουν να πάθουν ζάχαρο και ένα μερεντόπραμα που το έχει αποκληρώσει η ίδια η εταιρία που το φτιάχνει. Παντού υπάρχουν και αυτόματοι πωλητές για να τρώει κυριολεκτικά τα λεφτά του ο φαντάρος. Καθώς και παράνομα ΚΨΜ(που δεν κόβουν αποδείξεις, και παίρνουν υλικά από μαγειρεία...) ακόμα και περιφερόμενα με καναδέζες. Κατά τ' άλλα δεν έχει καύσιμα ο Ε.Σ. Φαγητό πολύ σε ποσότητα που τζάμπα πετιέται. Ενώ θα μπορούσα να ταΐσει τουλάχιστον δυο άπορες οικογένειες, υπ' όψιν ότι ήμασταν μικρό στρατόπεδο. Που να δεις κι αλλού... Φυσικά ξέχασα να συμπληρώσω ότι οι καλοί εποπ έκαναν επιδρομές και στα μαγειρεία και έκλεβαν και για τα (ωμαγ)σπιτάκια τους. Κάποιοι σε τροφοδοσίες τρώνε με μασέλες καρχαρία αλλά παραμένουν βρωμερά αρούρια...

Εκπαίδευση: Στον στρατό δεν έμαθα τίποτα που θα χρειαστώ στην κανονική μου ζωή. Καλύτερα να διαβάσει κανείς κάναν οδηγό επιβίωσης άμα του αρέσουν τέτοια πράγματα. Στο κέντρο δεν κάναμε τίποτα 3 εβδομάδες. Μόνο πρόβες παρέλασης και μια βολή με πορεία σε φάση "άντε να τελειώνουμε". Υποτίθεται θα ρίχναμε 10 σφαίρες και ρίξαμε 5 με το κράνος να πέφτει στα μάτια με άβολο και βιαστικό τρόπο. Πολύ αναμονή και σάπισμα μέχρι την επόμενη διαταγή. Ξεχασμένοι για ώρες να μην κάνουμε τίποτα. ΣΠΕΝ η αλλιώς η μεγάλη των μπάτσων σχολή. 3 εβδομάδες με ναρκοπόλεμο, χειροβομβίδες κ.α. ώρες ατελείωτες για γνώση 15 λεπτών. Πορείες, μια βολή που δεν μου την μέτρησε κανείς (η 2η και τελευταία μου) και φυσικά πυρ και κίνηση όπου και λιποθύμησα μπροστά στον στρατηγό! Δεν έχουν καταλάβει μερικοί ότι δεν είμαστε όλοι τούμπανοι και ράμπο να τρέχουμε για ώρες με άδεια στομάχια από μέρος σε μέρος με κράνη σφιχτά σε ασφυκτικές καταστάσεις και ζώνες που σου πετάνε τα μάτια έξω. Και φυσικά τίποτα από αυτά δεν μας μείναν στο μυαλό γιατί τα είδαμε πρόχειρα και δεν τα χρησιμοποιήσαμε τους επόμενους 8 μήνες! Another fail in the wall...

Εκκλησιασμός: Ένα ακόμα καταναγκαστικό έργο το οποίο δεν μπορούν να αποφύγουν ούτε στρατηγοί. Περιττό να αναφερθεί ότι το καλύτερο βύσμα που μπορεί να προτιμήσετε είναι ο μητροπολίτης σας. Κάνει τις πιο γρήγορες μεταθέσεις απ' όλους. Έχει speed boost από το Άγιο Πνεύμα λέει ένας φίλος! Οι άλλοι είναι φλώροι γραφειοκράτες! Πραγματικά δεν έχω δει χειρότερο είδος πλανημένου ρασοφόρου από τον στρατιωτικό. Στάζει το στόμα του σωτηρία ψυχής! Η μάλλον για να πω τα πράγματα ως έχουν τρομοκρατεί τόσο καλά που ανατριχιάζεις. Μιλάει με άνεση για βιασμούς και δολοφονίες, μπορεί να δικαιολογήσει τον πόλεμο με τόση μπούρδα και ψευτο-αυθεντία που σχεδόν πιστεύεις ότι είναι σωστό.(Σκοτώστε αλλήλους δεν είπε ο Χριστός ή κάνω λάθος?) Ανταγωνίζεται επάξια τις περσόνες τον καναλιών. Δικαιολογεί την οικονομική κρίση με πάτερ παϊσιο(και δεν έχει ιδέα πως δουλεύει το τραπεζικό σύστημα). Και φυσικά δεν γίνεται καλύτερη διαφήμιση της εξομολόγησης από την φράση "Ψεύδεστε ασύστολα στους συναδέρφους σας και τους κουτσομπολεύεται πίσω από την πλάτη τους". Και κάπου εκεί που έχω παρατηρήσει την αυστηρή φάτσα του παπά αναρωτιέμαι πόσο ψέμα έχει ταΐσει μόνος του τον εαυτό του. Αυτό ήταν και το ερέθισμα που σκότωσε και την τελευταία εστία σεβασμού μου για την συγκεκριμένη θρησκεία.

Ύπνος: Λένε πως ο ύπνος μειώνει την θητεία και είναι αλήθεια. Κοιμάσαι όποτε μπορείς. Ένα από τα πράγματα που όταν γίνεται σπαστό δημιουργεί προβλήματα. Πολλές φορές ξύπνησα άγριες ώρες και ένιωθα την καρδιά μου να ανεβάζει γρήγορα ρυθμούς σαν πιεστικά με αίμα να ραντίζουν. 10 λεπτά μετά και ακόμα αποπροσανατολισμένος και έχοντας ανακτήσει την χαμένη αίσθηση ισορροπίας από τον διακεκομμένο ύπνο ξεκινάω άλλη μια βάρδια...

3. Βία & Εξουσία

Βία σωματική στον στρατό δεν υπάρχει άμεση. Όμως ο στρατός ξεχειλίζει από έμμεση βία σε κάθε διαταγή. Τότε κάποιος άλλος ελέγχει το κορμί και την ψυχή και σου λέει πάνε εδώ ή πάνε εκεί. Αν όμως μέσω κάποιας διαταγής πάει ο φανταράκος τίποτα να δεις πως τρέχουν για να αποποιηθούν της ευθύνες. Το πρώτο πράγμα που συνήθως δίνουν μετά το ατύχημα είναι έγγραφο απαλλαγής ευθύνης. Η εξουσία πάει one way. Από πάνω προς τα κάτω. Και όταν η βάση έχει 9 μηνο κύκλο μάλλον κάποιοι χτίζουν σε κινούμενη άμμο. Βία υπάρχει και μεταξύ φαντάρων και bulling επίσης. Ήμουν θύμα αλλά επέζησα. Όταν θα ρίξουν σκουπίδια στο κρεβάτι σου, θα κολλήσουν τον φοριαμό, τις παντόφλες σου στο πάτωμα, θα σου κρύψουν πράγματα και θα σε απειλήσουν ευθέως τότε μάλλον κάτι τρέχει. Και όλα αυτά γιατί αρνήθηκα να βγάλω άδικα υπηρεσίες και στάθηκα υπέρμαχος της ισότητας και της δικαιοσύνης. Αλλά σε μια σάπια κοινωνία τι άτομα θα μπουν στρατό? Ευτυχώς πάλι υπήρξε ένας καλός άνθρωπος να ακούσει και να πάρει στα σοβαρά κάποια πράγματα. Μια προσωπικότητα καλοσύνης που φοράει μάσκα για να επιβιώσει σε εκείνο το μέρος. Ευχαριστώ Lord Brat.

Γραφειοκρατεία: Η παντοδύναμη γραφειοκρατεία υπάρχει παντού στον στρατό. Απαρχαιωμένες μέθοδοι αρχειοθέτησης, τεχνοφοβία (Αλχίας: Αν χαλάσει το pc τα χάνεις όλα. Απαντώ: Με ένα backup όχι. Άμα καεί το αρχείο τα χάνεις όλα.). Άχρηστα χαρτιά και χαρτούδια είναι η δουλειά των γραφείων. Με λιγότερα λεφτά, τεχνολογία και καλύτερη μηχανογράφιση όλα θα ήταν πολύ γρηγορότερα. 100 καταγραφές για το ίδιο πράγμα. Όλα αυτά έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Σε περίπτωση ανάγκης δεν θα μπορεί να κινηθεί τίποτα γρήγορα και φυσικά τώρα ή θα σε παγιδεύσουν στα κολλήματα τις γραφειοκρατίας ή όσοι θέλουν απλά τα παρακάμπτουν.(Μήπως δεν γίνεται το ίδιο και στις άλλες δημόσιες υπηρεσίες?)

4. Οι άξιοι-ματικοί:

Παραδόξως όσο πιο υψηλόβαθμος είναι ο αξιωματικός τόσο καλύτερα φέρεται στους φαντάρους. Εκτός από κάποιο αχάριστο δκτη που στην μονάδα τους δεν τιμωρεί αυτούς που ροκανίζουν τα πάντα και ταράζει στην δουλειά τα 2-3 φιλότιμα άτομα τα οποία με το πρώτο λάθος θα είναι τόσο αυστηρώς που αγνοεί όλο το καλό τους παρελθόν. Αλλά είναι λογικό όταν φορτώνεις σε κάποιον ευθύνες 3 αυτός ο κάποιος θα κουραστεί και θα κάνει λάθος. Τέλος το πιο μεγάλο απ' όλα τα λάθη των αξιωματικών είναι ότι δεν έχουν ενστερνιστεί την "Τέχνη του Πολέμου" και κάποιοι από αυτούς δεν το έχουν διαβάσει καν. Φυσικά και εδώ όπως και στο σύνολο των καθηγητών υπάρχουν άτομα χωρίς ικανότητες διαχείρισης ανθρώπων. Αυτοί θα είναι επιζήμιοι στον πόλεμο.

5. Η καταραμένη φάρα των ΕΠΟΠ:

Και φτάσαμε στο πιο καυτό θέμα. ΕΠΟΠ = Επειδή Πείνασα Ορκίστηκα Πάλι. Οι χειρότεροι άνθρωποι μέσα και έξω από τον στρατό. Τεμπέληδες, τσομπάνιδες και προπαντός αγράμματοι που πήραν σαρδέλες και τριγυρνάνε στα χωριουδάκια τους με τις στολές. Αγενέστατοι και εριστικοί, φορτώνουν τις δουλειές τους στους φαντάρους και πίνουν όλη μέρα καφέ και παίζουν στίχοιμα. Κατά τη μια θα ζητήσουν και ένα υπηρεσιακό και θα πάνε στο σπιτάκι τους. Θα τσεπώσουν και πάλι το μισθούλι τους και άμα τους πει κανείς μπουν και το απόγευμα αρχίζουν να βρίζουν τον ίδιο τον στρατό. Νομίζουν ότι δουλεύουν σκληρά και το πιστεύουν αλλά άμα βγουν έξω κάπου μέσα τους ξέρουν ότι ούτε για γκαρσόν δεν θα τους προσλάβουν. Μέσο όρο είναι παρόντες στο στρατόπεδο 7:30- 14:00 το πολύ για να κάνουν και καλά δουλειά. Μόνο κάτι τεχνίτες κάτι κάνουν επειδή τα αμάξια βγαίνουν κινήσεις. Η φάρα αυτή κλέβει ότι βρει. Ο μύθος λέει ότι ήταν από τα πρώτα άτομα τότε με τα Ίμια που έφυγαν από το στρατόπεδο, κάποιος χτύπησε ΑΜ, άλλοι πήδηξαν μάντρες και όπου φύγει φύγει. Χέστηδες, δειλοί και βρωμεροί αρουραίοι. Αυτό είναι το αχανές και άχρηστο, σπάταλο δημόσιο. Εύχομαι σε αυτή φάρα να συναντήσει κάθε δυσκολία για να αποκτήσουν καλύτερη άποψη και κρίση και να ταπεινωθεί η υψηλή τους μυτούλα.



6. Ηθική και Πατρίδα

Το μεγαλύτερο ψέμα και η μεγαλύτερη καραμέλα είναι ότι όλα αυτά γίνονται για την πατρίδα.

Ορισμός: Πατρίς, πατρίδα. Η χώρα στην οποία γεννήθηκε κάποιος ή από την οποία κατάγεται ο ίδιος και η οικογένειά του ή το χωριό ή η περιοχή γέννησης ή καταγωγής του. Η πατρίδα είναι εκεί που βρίσκονται άνθρωποι με τα ίδια έθιμα, με την ίδια γλώσσα, κοινή ιστορία και με τα ίδια και διαπλεκόμενα συμφέροντα. Οι άνθρωποι που ζουν στην πατρίδα έχουν κοινά συμφέροντα που στις σύγχρονες κοινωνίες καθορίζονται από κοινό νόμισμα και κοινή πολιτική για σχεδόν όλα τα θέματα. πχ κοινό σύνταγμα και νόμους, κοινούς κώδικες επικοινωνίας και κοινά συμφέροντα. Τέτοια ώστε να θέλουν όλοι να τα αφήσουν στις επόμενες γενιές σαν κληρονομιά. Μιας και όλοι έχουν κοινά συμφέροντα, ο καθένας οφείλει να υποστηρίζει και να φυλάσσει την πατρίδα του από, ξένες προς την πατρίδα, επιρροές και ανθρώπους που την επιβουλεύονται. Για τον ίδιο λόγο και η πατρίδα πρέπει να υποστηρίζει και να προφυλάγει τους υπηκόους της.

Η πατρίδα δεν μου έδωσε πράγματα άλλα πέρα από δυσκολίες. Δεν με βοήθησε να αναπτυχθώ. Βλέπω μια "πατρίδα" που στο σχολείο δεν μου μαθαίνει τίποτα, που στο πανεπιστήμιο δεν με ετοιμάζει να δουλέψω όταν τελειώσω, βλέπω νοσοκομεία που δεν μπορούν να γιατρέψουν τους φίλους μου, βλέπω αστυνομία που δεν μπορεί να παρέχει ασφάλεια και φυσικά νομοθέτες πολιτικούς που χτίζουν μεγαλύτερους λαβυρίνθους και δένουν νέους γόρδιους δεσμούς. ΔΕΝ υπάρχουν υποδομές. Είμαι 25 και δεν προλαβαίνω να κάνω οικογένεια μέχρι τα 30+ γιατί δεν έχω λεφτά να ζήσω τον εαυτό μου! Η πατρίδα αυτή τανταλίζει τα παιδιά της ακολουθώντας τον δρόμο του φόβου. Γι' αυτό και όσοι μπορούν φεύγουν. Ο τόπος είναι ωραίος οι άνθρωποι του όμως άσχημοι και φτωχοί στο πνεύμα πρώτα. ΔΕΝ έχω κοινά συμφέροντα με τους βολεμένους και τα ρουσφέτια. ΔΕΝ τα έφαγα με κανένα. Έχω αξιοπρέπεια και πραγματικές αξίες που λάμπουν κρυφά σε κάθε πράξη μου. ΔΕΝ έχω κοινές συνήθειες με τους Ελληναράδες που πίνουν καφέ, βλέπουν μπάλες και κολοβώνετε όλη μέρα. Είμαι ο Έλληνας που μορφώθηκε μόνος τους από την βιβλιοθήκη και το Διαδίκτυο. Είμαι ο Έλληνας που δεν ήταν καλός μαθητής αλλά καλλιέργησε τους τρόπους του και ταξίδεψε τον κόσμο. Είμαι ο Έλληνας που εργάζεται σκληρά. Και δεν έχω καμία σχέση με τον Έλληνα της βουλής ή των καναλιών ή των show! Γι' αυτό σε αυτή την γη είμαι ένας ξένος ένας απροσάρμοστος και η φανταστική πατρίδα αυτή δεν μου ανήκει. Δεν υπάρχει πατρίδα για μένα που να είναι κάτι μικρότερο από τον όμορφο πλανήτη γη και κάπου θα βρω την Ιθάκη μου.

7. Δουλειά ή Δουλεία?

Κουβάλησε σαν τον χαμάλη κάτι συρματοπλέγματα χωρίς γάντια να αδειάσει η αποθήκη. Ή φόρτωσε σκουριασμένα σίδερα πολλών κιλών στο Steyer για να τα πουλήσει ο καλός διοικητής. Ασφάλεια για τα χαρτιά και στην πράξη 0. Ανταμοιβή σε τιμητική επίσης 0. Μήνες στο γραφείο 8:00 - 14:30 και μετά υπηρεσία σχεδόν κανονική δουλειά. Μέρες έμεινα μόνος να κρατάω πόστα άλλων. Αυτών που πληρώνονταν για να είναι εκεί...Ο στρατός είναι άλλο ένα προπύργιο εκμετάλλευσης σε αυτή την Άγια και Αλάθητη Κοινωνία. Πολλές φορές χειρότερος απ' ότι έξω γιατί στον στρατό είναι διαταγή και δεν υπάρχει επιλογή, δεν υπάρχει εναλλακτική ούτε δίνεται χρόνος υλοποίησης για κάτι.

8. Συμπεράσματα

Δυστυχώς δεν έχω θετικά πράγματα να θυμηθώ και έχω ακόμα πολύ πράγμα να πω. Αλλά αυτό το post το γράφω και για τους άλλους και για μένα. Να μην ξεχάσω ποτέ αυτά τα πράγματα που έζησα, να μην ξανακάνω τα ίδια λάθη και να θυμάμαι πόσο πολύτιμη είναι η ελευθερία. Είμαι ΥΠΕΡ της πλήρους κατάργησης της θητείας και αντικατάσταση της με καθαρά μισθοφορικό στρατό με δυνατότητα εθελοντών. Είμαι ΚΑΤΑ και ΕΝΑΝΤΙΑ σε κάθε μορφή βίας άμεση, έμμεση, λεκτική, φυσική, εναντίον ανδρών, γυναικών, παιδιών και ζώων. Δεν θέλω να ξαναπιάσω όπλο στα χέρια μου ούτε να σκοτώσω κανέναν για κανένα λόγο. Ας ζήσουμε αρμονικά και με λίγη καλή θέληση και αρκετή προσπάθεια όλα μπορούν να λυθούν. Πιστεύω στην καλή θέληση και την δουλειά στην επικοινωνία μας και στις πράξεις μας.

9. Από εδώ και πέρα...

Τέλος για μένα αυτό το μαρτύριο που μέχρι και την τελευταία μέρα είχα ταλαιπωρία. Θα χρησιμοποιήσω ότι έμαθα και ότι πήρα αυτούς τους 9 μήνες σαν υλικό για να χτίσω πράγματα (σαν το μανιτάρι, του πετάς σκατά και τα κάνει χρήσιμα υλικά). Θα συνεχίσω πιο έντονα την ακτιβιστική μου δράση με μεγαλύτερη συνείδηση της ελευθερίας και μεγαλύτερη συμπάθια στους καταπιεσμένους.
Μπράβο στο ΕΣ με έκανε το αντίθετο απ' ότι ήθελε! :P

Αφιερωμένο...

Κάθε κριτική είναι ευπρόσδεκτη είτε μου αρέσει είτε όχι. Το κείμενο αυτό είναι καθαρά υποκειμενική οπτική και ποτισμένη με αρνητικά συναισθήματα τα οποία δημιουργήθηκαν μέσα στον στρατό.

Οι αποστάτες της Καρδιάς

Χαμένα τα χρόνια μας τα κλαίμε κάποιες νύχτες
που η θλίψη αγγίζει πιο βαθιά απ' όσο πρέπει μέσα μας
εκεί που οι βουβές κραυγές
από τις σκοτεινές μας μέρες αντηχούν ακόμα

Σε μέρη που η χαρά μας έγινε οδύνη
και η καρδιά σαν καθρέφτης ράγισε
και έγινε ένα εκατομμύριο κομμάτια
ψήλος στα άχυρα αν την ψάχνεις πια...

Ίσως κάποτε την είχες μα δεν υπάρχει πια
παρά μόνο ένα κενό να σε τρώει τις νύχτες
και την ζωή σου σε άλλα βάθη να οδηγεί
πότε χάσαμε το φως μας αγάπη μου...πότε;

Πότε ξεχάσαμε το νόημα τον λέξεων που μας έδεναν
σε αυτή την απόλυτη ελευθερία που είχαμε
πότε κόπηκε ο σύνδεσμος που κάποτε γλυκά απολαμβάναμε
πότε....ελπίζω η απάντηση να είναι ακόμα ΠΟΤΕ...

Προδώσαμε τον εαυτό μας και παραδοθήκαμε στην μοίρα
ορμόνες και γονίδια γεμάτα αδυναμία
και το ιστορικό την ανθρωπινής φυλής
γεμάτο αβεβαιότητα και σιχαμάρα

Μικρά ανθρωπάκια που έλιωσαν σε κάποιο πρωτοβρόχι
χαθήκανε στο πρώτο φύσημα του ανέμου
σε μια στοίβα από νεκρά φύλλα
και κάπου εκεί γίναμε γνωστοί σαν....Αποστάτες της Καρδιάς

Μια νέα αρχή...μίσος κι αγάπη είναι η ζωή

Είναι φορές που σε σκέφτομαι.Είμαι φορές που δυστυχώς δεν θα έπρεπε.Γιατί μετά απ όλα όσα έκανες δεν μπορούσα καν να "αναπνεύσω" όχι απλά να σταθώ στα πόδια μου.Ξέρεις σε μισώ.Τόσο ολοκληρωτικά όσο σε αγάπησα κάποτε.Μα όλα τα πρόσοδες και όλα τα πέταξες.Ήσουν προβληματική απ' την αρχή και το ξέραμε και οι δύο αλλά είχα ελπίδα και πίστευα στην αλλαγή.Σε αυτή την αλλαγή που άτολμα δεν έκανες ποτέ και έμαθες μόνο να κρύβεσαι.Να κρύβεσαι σε δικαιολογίες και το παρελθόν σου.Σε φρόντισα όταν οι φτερούγες σου ήταν σπασμένες και σου έδωσα ξανά λόγο να εμπιστευτείς έναν άνθρωπο.Μα εσύ φοβόσουν τα πάντα.Οπότε με ανάγκασες με τις πράξεις σου να σε αφήσω και δεν έχασες ευκαιρία να συνεχίσεις με αυτόν που είχες απλά για καβάντζα.Το νησί της λύτρωσης από την μοναξιά που με κατηγόρησες ότι δεν αντέχω.Αλλά τελικά τον εαυτό σου κατηγορούσες.Σε μισώ για τον πόνο που μου φύτεψες τον ακόμα χειρότερο και από την ίδια μου την γέννηση και καταράστηκες την ψυχή μου να έχει σκιές μια τιμωρία για την αγνότητα και την αφέλεια μου.Ο σκληρόκαρδη γυναίκα ή παμπόνηρο κορίτσι με ανέμελη καρδία ακόμα τις νύχτες μου τυραννάς.Κι εγώ σαν ένας παγωμένος απ' τον χρόνο Προμηθέας προσμένω τα όρνια της μοναξιάς σε άδεια δωμάτια μιας "γεμάτης" ζωής. Υπεκφυγές και ψευδαισθήσεις μιας παλιάς αμαρτίας.Όσο αγάπησα τώρα μισώ μα τι περιμένω για τι εκπληπαρώ....?Μια νέα καρδιά να με ξαναβάλει στα σκαριά και να με σακατέψει να με μετρήσει και να δρέψει τους κόπους τις ματαιότητας που φωλιάζει καθημερινά στο σώμα μου.Να με πετάξει στη φωτιά ώστε σαν άλλος φοίνικας να αναστηθώ γιατί δεν αντέχω άλλο αυτή την λήθη.Έκανα τον κύκλο μου και η παράταση αυτή είναι εξωπραγματική.Θέλω να εξανεμιστώ...να βρω απλά διέξοδο να λυτρωθώ από μια ζωή που κοντεύει να σβήσει την φλόγα της καρδιάς μου.Θέλω μια νέα αρχή...ένα ταξίδι με νέο προορισμό...και τι ζητώ πια...όλο κι όλο μια αφορμή....

When Dreams die and colors fade away...

Αδειανά τα δωμάτια της καρδιάς για καιρό
δεν μπαίνουν πια ηλιαχτίδες...

και η αίσθηση της μοναξιάς όλο και θεριεύει
η αναζήτηση της ευτυχίας μοιάζει μια ματαιότητα
κι εγώ είμαι πάλι εδώ άλλο ένα βράδυ να θρηνήσω
την χαμένη ικανότητα του να αγαπάς και να αγαπιέσαι
έχω σβήσει πολλές δημοσιεύσεις που δεν έγιναν ποτέ
όπως τα ποιήματα που έκαψα κάποτε...

Κενότητα...άσπρη σαν το χαρτί ενός άγραφου βιβλίου
που όσες φορές κι αν δοκιμάζεις να γράψεις πάλι
άγραφο μένει

Μισώ την λογική αυτή την ψυχρή και υπολογιστική
που έχει κάνει κατάληψη στο μυαλό μου και κυβερνά
θέλω μια επανάσταση!
Ένα βίαιο ξέσπασμα συναισθημάτων να σάρωση το κορμί
όπως άλλοτε και της δόξας η μανία να γίνει αγάπη τρυφερή

Νιώθω ότι γράφω σαν αναπτήρας.Τη μια βγάζω φλόγα την άλλη σπίθες ή τίποτα.Σαν μπουκωμένη μηχανή αυτοκινήτου που χρειάζεται συντήρηση.Δεν γράφω άλλο...αν και το θέλω σήμερα δεν μου βγαίνει.Αν και το χρειάζομαι η μούσα δεν μου κάνει την χάρη και δέσμιο με πετά στα κάτεργα για άλλη...μια...φορά...

Of Love and Death...

Ένα απόσπασμα από τα ρομαντικά μου διηγήματα.

Ανεκπλήρωτος Έρωτας

Βρισκόμαστε μόνοι μας σε αυτό το κρύο υπόγειο πάνω στο κρεβάτι του έρωτας μας για να ζήσουμε όσο προλαβαίνουμε την αγάπη μας. Ξέρω καλά πως ποτέ δεν θα μπορέσω να ζήσω την ζωή που μαζί ονειρευτήκαμε.Βλέπεις στη μοντέρνα εποχή μας οι οικογένειες αναζητούν τίτλους χωρίς νόημα και κοινωνική ανέλιξη σε μια υποκριτική και καθώς πρέπει χώρα. Αχ, γλυκιά μου γιατί να μην μπορούμε να φύγουμε μονάχοι μας από αυτόν τον θλιβερό τόπο; Μακάρι να βγάζαμε κι εμείς φτερά σαν τους γλάρους, σαν τα πουλιά και να πετάξουμε ελεύθεροι προς τα εκεί που η καρδιά μας ποθεί.
Σ’ αγαπώ και ξέρω πως κι εσύ μ’ αγαπάς. Παίρνω λοιπόν το θλιβερό καθήκον και την βαριά αυτή υποχρέωση να φύγω μακριά σου για να αναζητήσω τη μοίρα μου. Ελπίζω πως μια μέρα θα γυρίσω και θα μπορώ να σε έχω. Αν δεν γυρίσω απλά κάνε με μια όμορφη ζωγραφιά και κράτα με στο νου σου. Μια ανάμνηση που με τον καιρό γίνεται ένα όνειρο που δεν ξέρει κανείς αν αλήθεια ή ψέμα είναι. ....

Αντίο γλυκιά μου Ανζέλικα. Η καρδιά μου πάντα θα κατοικεί στο κορμί σου. Ακόμα ώρες ώρες όταν σε σκέφτομαι ριγώ σαν την πρώτη φορά που άγγιξα τρυφερά το κορμί σου και εσύ με γέμισες με φιλιά. Ποτέ δεν θα είμαι σπίτι. Σπίτι μου θα είναι η αγκαλιά σου.....

.. ..

Για πάντα δικός σου,....

Βίκτορ....

Νίκος Βασιλειάδης - 2008



Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος...


Μάταιη και μικρή φαντάζει η ζωή μας κάποιες φορές. Τέτοιες φορές μπορεί να δει κανείς καθαρά την αξία της αγάπης στη ζωή. Νόμιζα πως εγώ θα ήμουν αυτή που θα έφευγε πρώτη. Η μοίρα μου παίζει άσχημα παιχνίδια. Ποτέ πιο πριν δεν είχα συνειδητοποιήσει πιο έντονα τα πόσο πολύ σ’ αγαπώ. Επέζησα από μια ασθένεια που ελάχιστοι άνθρωποι θεραπεύονται. Όταν έμαθα πως είμαι άρρωστη έφυγα από κοντά σου θέλοντας να σε προστατέψω αλλά και γιατί ένιωθα τύψεις για την καλοσύνη σου που τόσο απερίσκεπτα πρόδωσα.

Δεν περίμενα ποτέ να με συγχωρέσεις. Κι όμως εσύ ήρθες με βρήκες έκατσες δίπλα μου τόσα βράδια να μου κρατάς το χέρι και να μου δίνεις κουράγιο. Με φρόντισες κι ας ήμουν δύστροπη. Μου φέρθηκες τόσο όμορφα και γλυκά. Ποτέ κανείς δεν μου έχει φερθεί έτσι. Κανείς. Έχω περάσει δύσκολες καταστάσεις και όλα τα ήξερες από την αρχή. Αντί να φύγεις έμεινες. Δεν είχα καταλάβει τότε το τι κουράγιο χρειάζεται κάποιος για να νοιαστεί τόσο πολύ τον άλλο και να δεχτεί να γίνει αυτός που θα βοηθήσει τα λάθη να σβήσουν. Πόσο ανόητη ήμουν. Πόσο; ....

Τώρα εσύ έχεις φύγει και νιώθω πιο μόνη από ποτέ. Παράξενο, τότε αδιαφορούσα πολλές φορές για μας μα τώρα χρειάζομαι πιο πολύ από ποτέ να γυρίσω σπίτι και να είσαι εκεί και να με περιμένεις. Τώρα μου λείπουν πιο πολύ τα χάδια σου και τα γλυκά πολύ γλυκά σου φιλάκια. Αχ, αγάπη μου μακάρι να γύριζα το χρόνο πίσω για να δω ότι αυτό που μια ζωή αναζητούσα το είχα αλλά δεν το ήξερα. Συγχώρησε με. Αγάπη μου συγχώρησε με… ....



Νίκος Βασιλειάδης - 2008

Ψυχικός Απολογισμός

Κάποτε όλοι μας μαθαίνουμε για ένα κόσμο ωραίο και γλυκό.Έναν κόσμο που ακόμα και αν δεν βρεις κατι μπορείς να παλέψεις για να το αποκτήσεις.Αργότερα όλοι καταλαβαίνουμε ότι κάτι δεν παέι καλά.Υπάρχουν πάρα πολλοί που λένε πως η κατάσταση δεν τους αρέσει καθώς και ακόμα πιο πολλοί που δεν μιλάνε ποτέ γι'αυτό και περιμένουν σιωπιλοί μέσα από τις σκιές της καθημερηνότητας να ζήσουν και το μαρτύριο τους να τελιώσει.

Εγώ πάλι είμαι ένα παράδοξο στην κατάσταση αυτή.Βλέπεις όσο πιο χάλια γίνονται τα πράγματα τόσο πιο πολύ αγωνίζομαι να τα αλλάξω.Να τα κάνω καλύτερα.

Είχα μια σχέση η οποία κράτησε 2,5 χρόνια και πριν από μερικές μέρες πήρε τέλος.Τα έδωσα όλα.Προσπάθησα να είμαι τέλειος και σχεδόν άγγιξα αυτή την βελτίωση την αιώνια.Υπήρξαν προβλήματα αλλά αντιμετωπηστηκαν.

Και θα με ρωτήσετε γιατί τότε τελιώσες αυτή την κατάσταση.
Και θα απαντήσω ότι τελικά αν κάποιος είναι καλός τότε αυτό είναι κακό!!!!

Όλα είναι αντιθέσεις. Εύθραυστες ισορροπίες που προσπαθούμε πάντα να τηρήσουμε για τον απλό λόγο ότι η μονοτονίας μας σκοτώνει.Λοιπόν υπήρξα τόσο "selfless" που όταν χρειαζόταν ο εαυτός μου χώρο ώστε να μπορέσει να ξαναμαζέψει δύναμη δεν μπορούσα να του τον δώσω γιατί είχα εκπαιδευτεί να μην είμαι εγωιστής(παρεπιπτόντος μια έννοια η οποία έχει διαστρευλωθεί και πιθανός να μην εννούμε το ίδιο πράγμα).Υπήρξε πίεση και μέσα από τη σχέση την οποία αποδέχτηκα γιατί "δεν ήθελα να πληγώσω".Τέλος, μέσα από όλες αυτές τις καλές προθέσεις έχασα την ικανότητα μου να αγαπαώ και να θέλω να αγαπηθώ.

Υπάρχει και κάτι για το οποίο απολογούμε.
Φταίω που θέλησα να είμαι μαζί με έναν άνθρωπο και να τον έχω δίπλα μου σχεδόν συνέχεια.Όταν όμως δεν μπορούσε αυτό να συμβεί έβρισκα διέξοδο σε άλλα πράγματα της καθημερηνότητας για να ξεχνιέμε και τελικά ξεχάστηκα εκεί ολόκληρος.Θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο ή αυτό ήταν μονόδρομος?

Και τι σημαίνει ότι είμαι άντρας.
Είμαι αναίσθητος από την φύση μου???Δεν νομίζω.

Όταν αυτή η κοινωνία δεν προσανατολίζεται στα συναισθήματα μας και στο να καταλάβουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας ποτέ δεν θα καταφέρουμε να φτιάξουμε τίποτε άλλο από μια μεγάλη ψευδαίσθηση.

Ότι φτιάχνουμε είναι τα όνειρα μας.Αλλά για να υπάρξουμε σε αυτά θέλουμε ένα άλλο εαυτό εξίσου ζωντανό και να νιώθει.Για να συμβεί αυτό όμως θα πρέπει να μας ξέρουμε καλά.Ποιός άνθρωπος μπορεί να πει ότι ξέρει τον εαυτό του καλά???Μπορεί η μια πλευρά του νομίσματος να γνέψει στην άλλη ένα σιωπιλό χαιρετισμό.Κι όμως δεν μπορεί.


Βρίσκομαι στην χειρότερη κατάσταση στην οποία υπήρξα ποτέ ως οντότητα.Δεν νιώθω.Θέλω να εκφραστώ και δεν μπορώ.Όλοι γύρω μου λένε γίνε ελάχιστα πιο εγωιστής.Είναι δύσκολο να αλλάξεις συνήθειες αλλά θα το προσπαθήσω μήπως και καταφέρω να βρω την ισορροπία μέσα μου.