Wolf, turtle and now crow...

From the early days of my childhood until around my 23rd year I felt the animal of guidance was the wolf for me. I still recall from my memory when I first saw the picture of this creature in a children's book. It felt so familiar, somehow I knew its existence forever. As a teenager I fantasized myself running among the trees with my long hair and transforming into a wolf. A big grey wolf. A wolf noble, a hunter and nature's balance keeper. Social and true to the pack. Fury and fluff. A rough side to help one survive and a soft side to help one communicate and bond with feelings and emotions. I searched for my pack but finally the wondering gave me some good seasons but at the end I was alone searching again...

There was a blank period with the fading wolf, especially my military days when I wished for a wolf chain breaker. I was and still am nobody's dog...

Then came another dream. A dream of ancestors and ruins with pillars, down the side of a mountain in a gorge. I saw my venerable, long dead, grandfather pointing me to a sea turtle swimming calmly through the serene waters of an ocean. Paradox as in every dream was the moment I stood upon a river and I decided to slow my pase when like a kind tutor the ghost of my grandfather remind me of the characteristics I had inherited and all the good things he have taught me. Then I decided there was a time for hard work but without pressure as success isn't permanent but good habits are. Like the turtle was set to live a thousand years as time is relevant too. Turtle was the stability in a very chaotic, from every aspect, period in my life. Hardened into the defensive cell with again a soft inner core I was able to deflect misfortune and continue to grow under pressure. Turtle was the escape from the static waters of life. 

Third phase, started I believe a few days now as I see crows everywhere and every time they do the same. They fly and sit in the lampposts on my left. This isn't the romantic crow of the past. This crow is the bird of the seer. The bird of the prophecy the bird of wisdom and intelligence. We might cheat a bit, play the trickster, the great joke. As life progresses and those who fear not death can get the benefits of this perspective. Crows, birds of Odin, Huginn and Muninn also know as thought and memory. In a crazy world that has forgotten to look deep inside may I be the wandering man with the stories to tell... my soul is old after all.

First I run hungry towards life, then I swim the slow flows and now I fly above, seeing things others cannot...

1000 Tries, 1000 Failures

Στον κόσμο φαντάζω σταθερός, σαν γίγαντας πέτρινος, μα ο χαρακτήρας μου αυτός με λάθη και αποκλίσεις είναι πραγματικά φτιαγμένος. Αλλά έχω και αυτό το ηφαιστικό πράγμα μέσα μου που σκάει ανα περιόδους και έτσι στις κοιλάδες μου τίποτα δεν φυτρώνει από την καυτή λάβα που ξεχύνεται με μπόλικο συναίσθημα και δική της λογική. Αποτυχίες και δοκιμές, ξανά και ...ξανά και ... ξανά.

Soul Seeker

Eyes are the mirror of the soul, so they say...

Once I had the privilege to meet the son of Varg. Golden eyed, tall and dark haired. Young but also wise. Aged by experience unmatched with his time on earth. His piercing gaze and his deep voice full of power. Passing the heart and reaching the soul. He know the secrets hidden but never spoke of them. He can attune to the emotions of the moment. Can drive every difficult situation to a safe harbour but also can ride your life like a chariot in the wilds, rushing you to explore the new. The observer with the ability to restore the balance. 

He is a visitor on critical times. At good times he disappears. They say there is a prophecy on him by some blind elder but no one really knows who he is. Intimidating his appearance is but have no fear. Surrender and you will granted everything. Resist and loose "Eden" again. As the universe so does he work like polar opposites. A pendulum guided by the internal flame of life. 

His example lives and guides those who do not believe in Gods, for he is no god but merely a shadow of our own existence. An image of wisdom and mortal strength. Lucky will be those who meet him and like a friend they greet him.

For he is none, for he is many, a faceless soul with a mirror face...

Εσωτερικά Ταξίδια - Μέρος 1ο

Αδειανό δωμάτιο. Τέσσερις τοίχοι κάποτε βαμμένοι λευκοί που τώρα έχουν μαυρίσει λίγο θαρρείς και κάποια φωτιά ζέσταινε αυτό το μέρος λίγο καιρό πριν. Πουθενά όμως εστία. Ούτε παράθυρα. Τουλάχιστον όχι αληθινά. Υπάρχει ένα παράθυρο αλλά είναι ζωγραφιστώ με νερομπογιές και παστελ. Αποχρώσεις παιδικής ηλικίας που ξεθώριασαν με τα χρόνια. Πόρτα μονάχα μια. Πίσω σου...

Βουνό.  Το έδαφος μοιάζει με τσιμέντο σμιλεμένο και βαμμένο ώστε να έχει την όψη του βράχου. Νιώθω το ψέμμα στον άερα. Σύννεφα κινούντε μα στην μύτη μου ο αέρας παραμένει σταματημένος και αποπνηκτικός. Απεραντοσύνη τριγύρω μα η αίσθηση είναι ίδια με το δωμάτιο πριν. Στα βόρεια κάτω στους πρόποδες χάρτινα δέντρα βαμμένα και αυτά σαν έλατα. Πικνά και αναδύουν την ξερή μυρωδιά που βρίσκει κανείς όταν γεύεται το καινούριο του βιβλίο την πρώτη μέρα.

Ανατολή. Έρημος σε ένα μέρος όπου ο ορίζοντας και ο ουρανός δεν είναι μπλε αλλά έχει αποχρώσεις ροζ. Διάσπαρτα δέντρα. Ένα ανα ορίζοντα ανα κατεύθυνση. Δηλαδή εδώ που στέκομαι βλέπω άλλα τέσσερα σε κάθε κατεύθυνση αλλά δεν δείχνει η πυξίδα μου τίποτα. Παράξενα τα δέντρα με κορμό ελιάς αλλά κλαδιά ίσια ανεπτυγμένα στον ουρανό. Τα φύλλα τους κοντά και κιτρινοπά σχεδόν φωσφοριζέ. Περπάτησα σε αρκετούς ορίζοντες και πιστεύω ότι δεν υπάρχει πραγματικό μονοπάτι σε αυτό το τακτοποιημένο καρτεσιανό σύστημα. Η έρημος θα κερδίζει πάντα τον τίτλο της απειρότητας.

Νότος. Σίδερα παντού. Παλιά αυτοκίνητα και πάπιες. Σιωπηλές και απόμακρες, ίπτανται πέντα εκατοστά πάνω από το έδαφος. Ακίνητες δίχως μάτια. Δεν δίνουν σημασία σε τίποτα. Δεν πετούν δεν τρώνε. Μετακινούντε αργά μαρμαρωμένες χωρίς να χτυπάνε στα κουφάρια παλιών πλοίων και αεροπλάνων σε αυτό τον δαιδαλωδη λαβύρινθο με το τούβλινο πάτωμα. Τούβλα τοποθετημένα, φυτεμένα με τις τρύπες σε ένα έδαφος που δεν φαίνεται πια.  Σημαίες πόνου τοποθετημένες στις γονίες του λαβυρίνθου. Η εικόνα στο πανί άηχη κραυγή. Άλλες με δάκρυα άλλες με χέρια για καλύτερη ένταση. Τίποτα δεν ακούγεται εδώ. Δεν υπάρχουν μυρωδιές επίσης. Τελευταία στροφή προς τα δεξιά και ίσια μπροστά η έξοδος.

Μπλε. Δύση μέσα σε μια ανάποδη θάλασσα. Όπου η βαρύτητα ανεβοκατεβάζει το νερό μέχρι το κεφάλι μας από πάνω προς τα κάτω χωρίς να στάζει. Χώμα υγρό και καφέ σαν του γόνιμου δάσους. Σπηλιές διάσπαρτες μέσα στο νερό πάνω μας αυτόνομες και δύσκολο να σκαρφαλώσει κανείς. Ψάρια πουθενά, φύκια πουθενά. Απέραντος υγρός ουρανός σε μια γη που δεν ποτίστηκε ακόμα αρκετά και δεν φύτρωσε ζωή από τα υλικά της. Σύντομα υποθέτω. Περπατάμε αμίλητοι προς τον επόμενο ορίζοντα και όταν τον πλησιάζουμε γίνεται πιο φωτεινός και όλα αρχίζουν να χάνονται μέσα στο ενοχλητικό αστραυτερό λευκό της πύρινης σφαίρας. Φτάνουμε στην τρύπα που φωτίζει τα πάντα και πηδάμε μέσα δίχως δεύτερη σκέψη.

Εσώτερος Ήλιος

Παρακολουθώντας την Αγάπη

Τι είναι αγάπη; Έχουν αναρωτηθεί όλοι σε κάποια φάση της ζωής τους. Ίσως περισσότερο όταν ήταν μικροί απ' ότι όταν μεγάλωσαν. Όλοι μπορούν να δώσουν έναν δικό τους ορισμό είτε να σου πουν ότι αγάπη υπάρχει, ότι τη μισούν ή ότι είναι ένα ψέμα.

Τίποτα απ' όλα αυτά δεν έχει νόημα αν δεν έχεις ζήσει αυτή την εμπειρία και αν δεν έχεις φτιάξει μόνος σου τον ορισμό της.

Για μερικούς από εμάς η αγάπη είναι ένα χρώμα με πολλές αποχρώσεις. Φιλικές, ερωτικές, ανάμικτες, οικογενειακές και άλλοι συνδιασμοί είναι πιθανοί με τη δική τους ένταση ο κάθε ένας. Άλλοι ξεθωριάζουν νωρίς, άλλοι ίσως κρατήσουν και για πάντα. Κανείς πραγματικά δεν ξέρει. Γι΄αυτό θαύμασε και εκτίμησε αυτό το αριστούργημα της φυσικής τέχνης σήμερα και απόψε. Γιατί ακόμα και η αυγή είναι μπορεί να το ξεθωριάσει.

Αλλά ας βουτίξουμε και λίγο πιο βαθιά...

Ήταν άλλο ένα βαρετό βράδυ όταν σε είδα ξανά στο ίδιο μέρος που αποπειράθηκα να σε γνωρίσω αλλά η προσπάθεια μου απέτυχε τότε. Όμως μάθε τόσο τα κύματα της μοίρας σε βγάζουν στην επιφάνεια και τα κάρβουνα μου ποτέ δεν σβήνουν. Το πρόσωπο σου τόσο γνώριμα ψυχρό ώρες ώρες.

Αλλά όταν ο μύες των χειλιών σου συσπώνται και σκάνε το χαμόγελο, κύματα ευχαρίστησης φτάχνουν μέχρι και στα δικά μου λιμάνια. Παράξενο, μα πόσο παράξενο να μην τολμάω να έρθω πιο κοντά στη ζεστασία σου. Δειλιάζω γιατί ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι ποθώ κάτι τόσο απλό τόσο πολύ. Στέκω μαγεμένος. Ρίχνω κλεφτές ματιές και δεν θέλω να με δεις. Ντύνομαι τις σκιες. Η αγάπη μπορεί να γεννηθεί και από τον φόβο. Δεν έσκασε ακόμα το μπουμπούκι του ερωτισμού. Φαίνεται άχρηστο τώρα που απλά θέλω να επεξεργαστώ με κάθε αίσθηση την μορφή σου. Να αγγίξω το δέρμα στα μάγουλα σου, να μυρίσω τα μαλλιά σου και να καθρεφτιστώ στα γενναία μάτια σου.

Περπατάς ανέμελα και ανεβαίνεις τα βουνά όταν εγώ ξεκουράζομαι. Δεν υπάρχει συγχρονισμός. Αλλά ποτέ δεν θα μάθεις πόσο σε πόθησα. Να βρω ένα έρισμα να είμαι κοντά. Συνήθησα σαν μοναχικός λύκος να παραμονεύω. Δεν δαγκώνω αλλά εσύ δεν το ξέρεις. Κρίνεις με ότι βλέπεις. Και αυτό που βλέπεις είναι απλά μια προβιά,  μια φορεσιά. Ίσως τις νύχτες με πανσέληνο να γίνομαι άνθρωπος και να αφήνομαι στην πίεση του φεγγαριού, να καθοδηγήσει τα βήματα μου στην πόλη των ανθρώπων...

Κομμάτια Ψυχεδέλειας

Λένε πως στα μάτια μας καθρεφτίζεται η ψυχή μας. Τι γίνεται όμως όταν το βλέμμα βλέπει πέρα από τον άνθρωπο πάνω από το κεφάλι, την αύρα, και την ίδια την οντότητα της ύπαρξης;

Οι περισσότεροι ανάμεσα μας πιστεύουν ότι για να αποκτήσει κανείς ψυχεδελικές ή "spiritual" εμπειρίες πρέπει να πάρει κάποια ουσία, κάτι τέτοιο δεν είναι πάντα απαραίτητο. Μπορεί να είναι μια αυθόρμητη και αυθαίρετη εμπειρία της στιγμής ανεπτυγμένη από έναν ήχο ή μια εικόνα. Υποθέτω πως δεν είμαι ο μοναδικός άνθρωπος με φλογερή φαντασία που χορεύει σαν φωτιά τα βράδια και με βομβαρδίζει τυχαία με εικόνες...

Μου συνέβαινε συχνά παλαιότερα αλλά πλέον με βρίσκει αυτή η φώτιση πιο σπάνια και νιώθοντας την ανάγκη να καταγράψω αυτή την εμπειρία δημιουργώ αυτό το άρθρο σαν ένα μνημείο σε ότι υπήρξε, στην ίδια την αντίληψη. Ατομική και συλλογική.

Καθόμαι σε ένα παγκάκι και το μυαλό μου δεν εστιάζει σε αυτό που τα μάτια μου βλέπουν. Νιώθω ότι η όραση μου πηγάζει από το πίσω μέρος του κεφαλιού μου και ότι σαν χωνί ανοίγει μια τεράστια κλίση εμπρός μου που μου επιτρέπει να μεγαλώσω την φυσική μου όραση και να πιάσω να συνδέσω πληροφορία τριγύρω μου που πριν ηθελιμένα αγνωούσα για την δική μου προσωπική ηρεμία του νου.

Χρώματα αλλάζουν στην νέα όραση και γεγονότα περνούν. Τα δέντρα τριγύρω τα νιώθω σαν ένα αόρατο δίκτυο σαν να ξέρουν το ένα την θέση των άλλων. Πέτρα και ξύλο ντύνει επιφάνειες που τις βλέπω με το άγγιγμα. Η αντίληψη με παίρνει από το χέρι και με κάνει να νιώσω άνετα σε μια τεράστια χωρική οντότητα. Ελέγχω την πληροφορία, ξεχωρίζω ήχους σε μεγαλύτερη απόσταση και διαιθάνομαι κάθε άνθρωπο που βρίσκεται κοντά. Μπορώ σχεδόν να τους μετρήσω αριθμητικά και να πιάσω κάτι από την διάθεση τους. Έχω ήδη αρχίσει να νιώθω στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου δύο πόλους να σχηματίζονται και η ύπαρξη τους δίνει άλλη διάσταση στο κρανίο.

Γέρνω το κεφάλι γύρω και ταξιδεύω, λύσεις από προβλήματα εμφανίζονται και ότι άγχος μπορεί να υπήρχε μέσα μου με εγκαταλείπει για να πάρει την θέση του ένα Ζεν. Μια παθητική χαλαρώτητα, με μια απόχρωση εντροπίας. Τα κόκκαλα γίνονται πυλώνες του οικοδομήματος και η σάρκα είναι Γιαπωνέζικοι χάρτινοι τοίχοι. Απαλοί στο άγγιγμα και όχι συμπαγής. Δεν υπάρχει θέληση, δεν υπάρχει νευρική ενέργεια, δεν υπάρχει τίποτα. Αναπνέω...

Void, κενό, ολότητα. Μια αντίληψη εαυτού από έξω προς τα μέσα. Μια θεραπευτική κατάσταση. Ίσως μια φυσική αυτο-ρύθμιση.

Ο χρόνος παγώνει και τα λεπτά γίνονται πιο αργά. Σαν να χύνονται αφήνοντας απόηχους και γραμμές στον χώρο που υπήρξαν. Για λίγο. Ίσως για πάντα λίγο. Ξαφνικά πάλι πίσω γείωση σε έναν πιο κανονικό ρυθμό σκέψεις. Τα πράγματα ξεθωριάζουν, η χημεία του εγκεφάλου στα ίδια επίπεδα και η ζωή συνεχίζεται, μέχρι το επόμενο απροσδόκητο ταξίδι...

Runaway Girl

Ήταν  μια ζεστή νύχτα του Απρίλη όταν έφυγες από το σπίτι χωρίς να πεις τίποτα σε κανένα. Κατέβηκες αργά τα σκαλιά χωρίς δισταγμό στα μάτια σου, χωρίς ενοχή...

Έβγαλες τα κλειδιά και ξεκλείδωσες το μπλε αμαξάκι σου που πάντα κρατάς τακτοποιημένο και καθαρό. Μια αντίθεση στην ζωή σου ή ίσως ένα καταφύγιο από την εξαντλητικά γρήγορη καθημερινότητα που ζεις.

Έκατσες στην θέση του οδηγού και αφού έσιαξες τον καθρέφτη και καθρέφτισες το βλέμμα σου για λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να καταλαβαίνεις αν είσαι εσύ αυτή η μορφή που βλέπεις, έβαλες βιαστικά μπρος και κίνησες να φύγεις από αυτό το αποπνικτικό μέρος.

Αν και δεν το συνήθιζες, επειδή οι δρόμοι σε τρόμαζαν, τώρα έτρεχες σαν τον άνεμο. Έτρεχες να φύγεις μακρυά από όλα αυτά που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις και να αντέξεις. Ήθελες μια ανάσα χώρο γιατί ακόμα χρόνο και νιάτα είχες στα χέρια σου.

Στις πρώτες δεκάδες χιλιόμετρα το μυαλό σου άδειαζε σιγά σιγά. Το βλέμμα καρφωμένο στην άσφαλτο μπροστά και ο ήλιος έδυε πίσω από τα βουνά στο βάθος. Κάθε σκέψη που ερχόταν την έσκιζες κομμάτια. Κάποια δάκρυα τόλμησαν να κυλήσουν και τα ξόρκισες. Τα εξόρισες και πείσμωσες με την ανεκτικότητα σου.

Κι άλλα χιλιόμετρα άφησες πίσω και τώρα ήρθε το πρώτο πνεύμα των χριστουγέννων για σένα. Το παρελθόν. Αυτό που ήθελες πάντα ήταν αγάπη, χαρά και ευτυχία. Απλά πράγματα. Μα οι θυσίες σου φάνταζαν να σε οδηγούν σε άλλο δρόμο. Δεν ένιωθες τον συντονισμό, το δέσιμο,  που ήθελες για να αγαπήσεις. Δεν μπορούσες να δεις την χαρά σου στην επιφανειακότητα των άλλων. Λαχταρούσες μια βουτιά στα βάθη της ψυχής. Της απέραντης και κατανυκτικής. Ένιωθες την ευτυχία να εξανεμίζεται σε κάθε σχέση, σε κάθε φιλί. Λάθος χείλι, λάθος αγκαλιά. Κι έτσι επέλεγες συχνά την μοναξιά. Όχι από φόβο, αλλά από ανάγκη. Περίμενες... υπομονετικά και ο πρίγκιπας δεν φάνηκε.

Τώρα πια έχει νυχτώσει για τα καλά μα ο δρόμος συνεχίζει ανάμεσα σε αυτά τα μελαγχολικά ψηλά φώτα με το κιτρινωπό άρρωστο και ξένο φως. Ανοίγεις το ράδιο και ακούς...

 

Αναρωτιέσαι τι να έγινε λάθος σε κάθε σχέση. Οικογένεια, φίλοι; Τους σκέφτεσαι όλους για ώρα. Έναν... έναν. Ο τελευταίος που σκέφτεσαι είναι ο εαυτός σου σαν να είναι κι αυτός ένας τρίτος ένας άλλος. Και οι σκέψεις αλλάζουν χρώμα.

Πλέον μπορείς να δεις καθαρά. Ότι κάνουμε συνήθως προέρχεται από ένα κώδικα χαραγμένο μέσα μας. Αυτό τον χαρακτήρα. Χτισμένο με επιμέλεια από γονείς και περιβάλλον από τότε που γεννηθήκαμε. Πνίγεσαι δεν θες να είσαι πια αυτό που είσαι. Θες να καταστρέψεις τα πάντα. Να φύγεις να τους ξεχάσεις όλους. Να κάνεις ένα "reset" στην ίδια την ζωή. Να μην δώσεις λογαριασμό, να μην ακούσεις κούφιες συμβουλές και ψεύτικη συμπάθια. Να καταστρέψεις, να κάψεις, να καταστρέψεις, να κάψεις... και πατάς το γκάζι ακόμα περισσότερο. Γίνεσαι σφαίρα, γίνεσαι νύχτα και θυμός, μια θεα εκδικητικής λύτρωσης. Παίρνεις φωτιά και όλα γίνονται στάχτη....

Το μαύρο γίνεται μπλε και οι σκιές αρχίζουν να λεπταίνουν. Έχεις σταματήσει κάπου στην εθνική για να κάνεις ένα τσιγάρο. Αλλά κλαις, λυγίζεις για να μην σπάσεις, αφήνεσαι... τα συναισθήματα σε κατακλύζουν. Έτρεξες, υψώθηκες και κάηκες από τον δικό σου Ήλιο. Έπεσες σαν άλλος Ίκαρος αναπόφευκτα στο πέλαγος των συναισθημάτων σου και σε κατάπιαν οι τρικυμίες σου.

Ξαναμπαίνεις αργά στο αμάξι και ξεκινάς. Είμαστε αυτό που είμαστε και αν ο κόσμος μας πιέζει δεν θα αλλάξουμε ποτέ να να χωρέσουμε σε αυτόν. Φτιάχνουμε τον δικό μας μέσα του. Επιβιώνουμε κάτω από την δική μας επιρροή. Αλλάζουμε τα χρώματα μας για εμάς και πάντα ο τελευταίος μας σύμμαχος είναι πίσω από τον καθρέφτη. Παίρνεις μερικές βαθιές ανάσες και μετά μια γαλήνη σε τυλίγει σαν ομίχλη. Βγαίνεις στην στεριά δειλά δειλά.

Αυτό που βλέπεις δεν είναι το μέρος που ήξερες. Δεν είναι βράχια και έρημος είναι δάσος και λίμνη. Είχες ξεχάσει να φυτέψεις μέσα σου τον σεβασμό και έχτισες τείχη που σε απόκοψαν από αυτό που πρέπει να κάνεις. Παραδίνεσαι. Δεν θα παλέψεις πια λες. Και η ηρεμία σου ζεσταίνεται και η χαρά σκάει τον σπόρο της και με την δύναμη χιλιάδων αστεριών σε σηκώνει στα πόδια σου.

Σταματάς στο αμάξι στην άκρη του δρόμου. Μια απέραντη παραλία βρίσκεται στα πόδια σου. Αγγίζεις με τα δάχτυλα των ποδιών σου το νερό. Είναι κρύο μα νιώθεις ζωντανή. Σκέφτεσαι ότι δεν μπορούσες να βρεις την αγάπη τόσο καιρό και ο λόγος ήταν απλός. Πολεμούσες τον εαυτό σου σε κάθε απόφαση. Τα πρέπει και θέλω σε δίχαζαν και σε κρεμούσαν σε κόψεις γκρεμών και κυλιόσουν και έσφυγγες τα δόντια για λάθος πράγματα.

Μια νέα μέρα ξημερώνει, οι σκιές φεύγουν και εσύ ξυπνάς...
Νέοι ορίζοντες, μια νέα αρχή ή ίσως η πρώτη μέρα της πραγματικής ζωής σου...

Mr. Freeman, part 61 - Λευκός Θεός και Μαύρος Θεός.

The Idol

Όπως λέει και ένα παλιό ωραίο τραγούδι: "Crazy in paradise is easy...Can you see the prisoners in my eyes..." Είναι φορές, κάτι νύχτες φλογερές, που τα πράγματα που κρύβουμε και καταπιέζουμε μέσα μας από κάποιο ερέθισμα ανασύρονται και μας ταράζουν. Κάτι τέτοιες νύχτες σκέφτεσαι ότι η λογική και οι υποχρεώσεις έχουν όρια και κανείς δεν κάνει ποτέ πραγματικά κουμάντο στο βασίλειο της καρδιάς...

Παγώνει η καρδιά σα μεγαλώνει ο άνθρωπος, γερνά και αυτή πολλές φορές με απρόβλεπτες συνέπειες. Ακόμα και όταν είμαστε νέοι με την ελαφράδα της αιωνιότητας χαραγμένη στο σφιχτό μας δέρμα κάτι μέσα μας μέρα με την μέρα γλιστρά και μας φεύγει ακριβώς μέσα από τα χέρια. Δεν ξέρω για σένα ξένε περιηγητή που κάθισες απόψε να ακούσεις την ιστορία μου μα εγώ διαφέρω από τους ανθρώπους. Μπορεί να σου φανεί παράξενο και ίσως αλαζονικό μα τις καρδιές και τις ψυχές τις βλέπω εγώ...τις βλέπω να αλλάζουν χρώματα να τρέμουν και να γλεντοκοπούν σε απόκρυφα σημάδια που οι κινήσεις μας προδίδουν καθώς μονολογούν.

Υπάρχουν στιγμές που το νόημα χάνετε σα χρώμα που σιγά σιγά εγκαταλείπει τον ξεθωριασμένο πίνακα της ζωής μας και η έννοια και όχι η λέξη της αγάπης παύει να μας γεμίζει όπως έκανε άλλοτε. Και τότε τι κάνεις φίλε μου σοφέ; Όταν αναλαμπές από τις παλιές φλόγες σου λένε ότι είσαι σε λάθος μέρος και ίσως θα έπρεπε να βρίσκεσαι κάπου αλλού. Όταν κοιτάς τα μάτια των αγνώστων και βλέπεις πράγματα αταίριαστα με το κράμα σου; Πως νιώθεις όταν άθελα σου μαθαίνεις τα μυστικά τους και όταν είσαι το κλειδί στις επιθυμίες τις καρδιάς τους αλλά η επιλογή σου δεν συνετίζετε; Θα μπορούσαμε πάντα να έχουμε ότι ποθούμε ή μήπως όχι; Και αν ναι τι ποθούμε πραγματικά που το καπρίτσιο μας δεν θα αλλάζει αύριο.

Πότε θα μάθουμε να ζούμε τις στιγμές; Πότε θα μάθουμε να τις ξεφεύγουμε και στον πατέρα χρόνο να παίξουμε πονηρά τα παιχνίδια μας μαζί με τα άλλα παιδιά που χάσανε την χώρα του ποτέ και μαζί μας βρεθήκανε σε αυτή την αμμουδιά; Δεν υπάρχει τίποτα πια εδώ πέρα από αναμνήσεις, στάχτη και ιστούς αράχνης από κάποιο παραμύθι που ακούσαμε μικροί.

Ξέρεις φίλε μου χάνομαι και ψύχομαι ενώ κάποτε ζούσα για την έκφραση. Η συνήθεια σκοτώνει και ο συμβιβασμός δηλητήριο γλυκό και εθιστικό. Για να 'χεις το κεφάλι σου καθαρό...λένε. Μα τι γίνεται όταν γνωρίζεις την άλλη αλήθεια αυτή που ήξερες και ξέρεις αυτή που με πόνο βγάζεις από τον βυθό την συνείδησης να σε κάψει ξανά...για άλλη μια τελευταία φορά... Μα υπάρχουν φορές που θα μου πεις ότι θες μα απόψε το έργο στο θέατρο αυτό θα το γράψω εγώ στο αφιερώνω αν θες μα εσύ ζεις στο χθες..

 Άναρχη η γραφή μου και πληγές αόρατες ανοίγουν στο κορμί μου. Από λάθη παλιά έρωτες και αγάπες δίχως γιατριά με ανθρώπους σωστούς, αληθινούς ταυτόχρονα ψεύτες και πονηρούς. Χυδαίες σκιές σε τοίχους χωρίς οπές και δίχως γωνίες κοφτερές...μα με αμαρτίες παλιές σε απλησίαστες στιγμές. Παραληρώντας σε διαδικτυακά φαντάσματα και αυλότητες από όλους ξεχασμένες. Λείπει το νόημα από τις πράξεις και αυτές χολένουν και παραπατούν, αργά πεθαίνουν μα γυρνούν κάποιο τελευταίο μάθημα να μας διδάξουν. Να μας ταράξουν...



 ..and there are things that miss the point and only love can be the cure...but the eyes of your soul are... still unknown to me...what a pity and I cannot see...

*ΕΝ*

Ο άντρας είναι το πιο εξυψωμένο των πλασμάτων.

Η γυναίκα είναι το πιο ύψιστο των ιδανικών.

Ο άντρας είναι ο εγκέφαλος.

Η γυναίκα είναι η καρδιά.

Ο εγκέφαλος παράγει το φως, η καρδιά την αγάπη.

Το φως γονιμοποιεί, η αγάπη ανασταίνει.

Ο άντρας είναι δυνατός στην λογική.

Η γυναίκα είναι ανίκητη με τα δάκρυα.

Η λογική πείθει, τα δάκρυα συγκινούν.

Ο άντρας είναι ικανός για όλους τους ηρωϊσμούς.

Η γυναίκα για όλα τα μαρτύρια.

Ο ηρωϊσμός εξευγενίζει.

Το μαρτύριο ανυψώνει.

Ο άντρας είναι ένας κώδικας.

Η γυναίκα ένα ευαγγέλιο.

Ο κώδικας διορθώνει, το ευαγγέλιο τελειοποιεί.

Ο άντρας είναι ένας ναός, η γυναίκα είναι το ιερό.

Μπροστά στον ναό αποκαλυπτόμαστε,

μπροστά στο ιερό γονατίζουμε.

Ο άντρας σκέφτεται.

Η γυναίκα ονειρεύεται.

Το να σκέφτεσαι είναι να έχεις μια νύμφη στο κρανίο.

Το να ονειρεύεσαι είναι να έχεις

ένα φωτοστέφανο στο μέτωπο.

Ο άντρας είναι ένας ωκεανός.

Η γυναίκα είναι μια λίμνη.

Ο ωκεανός έχει το μαργαριτάρι που στολίζει.

Η λίμνη την ποίηση που θαμπώνει.

Ο άντρας είναι ο αετός που πετά.

Η γυναίκα είναι το αηδόνι που τραγουδά.

Το να πετάς είναι να κυριαρχείς το διάστημα.

Το να τραγουδάς είναι να κατακτάς την ψυχή.

Τελικά, ο άντρας είναι τοποθετημένος

εκεί που τελειώνει η γη.

Και η γυναίκα εκεί που αρχίζει ο ουρανός.

~

Victor Marie Vicomte Hugo

Αναδημοσίευση από: Sunborn Stories

Sufi Story

One evening when the Caliph had called for a feast to be held for the wealthiest men in the Ummah, the top religious leaders, and emirs and sheiks from throughout the land, all the guests had arrived and were jockeying for the best seats when an old, eccentric-looking and dishevelled man wound his way through the dignitaries in their lavish attire and plopped down without ceremony in the highest seat of all.

Immediately, all these self-important individuals became incensed at the man's audacity, and demanded to know who he was, challenging him, "How dare you come here dressed in those rags and claim the highest seat? Who are you? You must at least be a noted mullah who has been in secluded study."

"No," replied the mystery man, a stern expression fixed on his face, "I am higher than that."

"Perhaps, then, you are a sheikh or an emir."

"No," he replied again, "I am higher than that."

"Well, then, you must be one of the ministers."

"No, higher than that."

"In that case, you are certainly the new vizier."

"No, higher than that."

"There's no one in the kingdom higher than the vizier, except the Caliph; maybe you are he in disguise, playing a joke on your loyal retainers."

"No, wrong again; I am higher than that."

"That's impossible," the men cried out in exasperation, "unless you are claiming to be The Prophet himself."

"No," the man replied yet again, "I am higher still."

Now the men began to be afraid, for the man appeared totally confident and sure of himself and of who he was. They asked again, meekly, "That only leaves...can it be...that you are Allah incarnate, the Mahdi come at last?"
The man shook his head, "No, I am even higher than that."

Now the men gaped in astonishment and indignation at his absurd statement. "But nothing is higher than Allah!".

At last, the mystery man smiled.

"I am that Nothing."

Source

Το εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός

Ένας πολεμιστής εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για να μάθει.

Οι αποφάσεις του λαμβάνονται με θάρρος, νηφαλιότητα και καμιά φορά με μία δόση τρέλας.Δέχεται τα πάθη του και τα ζει έντονα…

…χωρίς έμπνευση και εμπειρία, δεν υπάρχει εκπαίδευση που να φέρνει αποτελέσματα.

Ο πολεμιστής διακινδυνεύει την καρδιά του μόνο για κάτι που αξίζει τον κόπο.

Ένας πολεμιστής δεν περνάει τις μέρες του προσπαθώντας να παίξει το ρόλο που επέλεξαν άλλοι γι’ αυτόν.

Για να πιστέψει στο δρόμο του,δεν έχει ανάγκη να αποδείξει πως ο δρόμος του άλλου είναι λανθασμένος.

…στον πόλεμο και στον έρωτα δεν είναι δυνατό να προβλεφθούν όλα.

Ένας πολεμιστής του Φωτός μοιράζεται τον κόσμο του με εκείνους που αγαπά.

Ένας πολεμιστής του Φωτός διατηρεί πάντα την καρδιά του άδεια από το συναίσθημα του μίσους.

…ξέρει πως το ένστικτο είναι το αλφάβητο του Θεού και συνεχίζει να ακούει τον άνεμο και να μιλάει με τα αστέρια.

Είναι διάφανος στις πράξεις του και μυστικοπαθής στα σχέδιά του.

Ένας πολεμιστής δεν επιτρέπει στον εαυτό του να τρομάξει όταν ακολουθεί αυτό που έχει ανάγκη .Χωρίς αγάπη, αυτός δεν είναι τίποτα.

Αδικίες συμβαίνουν.Όλοι μπλέκονται σε καταστάσεις που δεν τους αξίζουν…

Οι πραγματικοί σύντροφοι ενός πολεμιστή βρίσκονται πάντα στο πλευρό του,τόσο στις δύσκολες,όσο και στις ευνοϊκές στιγμές.

Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες είναι απαραίτητο να δράσεις και άλλες κατά τις οποίες πρέπει απλώς να υπομείνεις.

Ο πολεμιστής γνωρίζει πως ένα μεγάλο όνειρο αποτελείται από ένα σωρό διαφορετικά πράγματα,ακριβώς όπως το φως του ήλιου είναι το σύνολο εκατομμυρίων ακτινών.

Ο πολεμιστής του Φωτός επικεντρώνεται στα μικρά θαύματα της καθημερινής ζωής.

…Εσύ όμως,είσαι θλιμμένος.Κι αυτό αποδεικνύει πως η ψυχή σου είναι ακόμα ζωντανή…!





Paulo Coelho

Ζωές παλαιοτέρων χρόνων

Συναντηθήκαμε κάποτε ξανά. Το ξέρω. Τώρα το ξέρεις κι εσύ...

Ήμασταν εκεί στην αρχή του χρόνου ήμουν ο Αδάμ και ήσουν η Εύα ή μήπως η Λίλιθ μου.
Ήμασταν εκεί όταν πιάσαμε στην φωτιά να μας ζεστάνει και το αρχέγονο προαιώνιο πάθος μα κατέκλυζε. Ήμασταν εκεί όταν τα τείχη τις Τροίας έπεφταν και το Δούρειος Ίππος εγκαταλελειμμένος καιγόταν κι αυτός μέσα στην προδοσία.
Ήμασταν εκεί όταν μικρή μου μάγισσα καιγόσουν στην πυρά κι εγώ σε θαύμαζα με δάκρυα στα μάτια. Ήμασταν εκεί στην αυγή του νέου κόσμου εξόριστοι εξερευνητές, εξολοθρευτές ιθαγενών για χάρη της ευκαιρίας, αυτής της δεύτερης που σπαταλήσαμε μάταια και άδοξα.
Ήμασταν εκεί σε δύο πολέμους να γελάμε αντί να κλαίμε με την βλακεία των ανθρώπων, αυτών που αγαπάμε και μισούμε.

Πλέον...είμαστε εδώ και περιμένουμε την ιστορία να μεταμορφωθεί σε διεστραμμένη αγάπη που σκιάζει και κυριαρχεί ολικά στα πάντα ή μήπως περιμένουμε απλά την κατάρρευση της αυταπάτης μας?

Οι άνθρωποι είναι χωνιά

Οι άνθρωποι είναι χωνιά. Διαφορετικού διαμετρήματος και πεταμένα μέσα στο ποτάμι της ζωής. Όπως το χωνί φιλτράρει υλικά φερμένα έτσι κι ο άνθρωπος φιλτράρει τις εμπειρίες και τα ερεθίσματα που η ζωή του δίνει. Ανάλογα με το χωνί ανάλογη και η ποσότητα από το νερό που περνά και ανάλογα με την ποιότητα του φίλτρου του ο κάθε άνθρωπος κρατά ότι χρειάζεται. Τα υπόλοιπα περνούν. Βέβαια πάντα υπάρχει νερό σε αυτό το ποτάμι που δεν θα περάσει ποτέ μέσα από το προσωπικό μας χωνί.

Οπότε τι επιλογές έχουμε εμείς οι άνθρωποι? Να μείνουμε ίδιοι, ακίνητα χωνιά στο ίδιο σημείο? Να κυλήσουμε μαζί με το νερό άρα και να αλλάξουμε λίγο νερά και παραστάσεις? Μήπως όμως το ποτάμι είναι πάντα το ίδιο απλά όταν βρέχει φέρνει περισσότερα υλικά? Κι αν βγούμε στην θάλασσα? Με τόσα πολλά ρεύματα και τόση απεραντοσύνη τι θα πρέπει να κάνουμε τότε? Να αλλάξουμε το διαμέτρημα μας για να προσαρμοστούμε? Ή απλά να βουλιάξουμε σε βαθύτερα ρεύματα? Ποιος ξέρει?

Πάντως μόνο ένα είναι σίγουρο ότι η ζωή κυλά και δεν περιμένει.

I have been Being...before

As the night turns to day
and as life turns to death
I will remain upon that earth
out of my silent womb I will wonder
a living being freed,totaly unleashed

unknown territory ahead
too many things to discover yet
and every mystery to uncover left
still hangry for life and energy
I strungle throught the jungle and sea

One day I will find a loop hole
a hidden gate to take me higher
evolution oriented existance
in a trap for not ex-instance
living....

I was and then I will be
circling around of my body and my soul
exploring the wonderful world beyond
through pain and exstacy of feelings
Feeling breathing attacking...

Too young to be alone
too strong to be together
left to die but yet exists
in a body build of death,
rot and unused earth

I am what I eat
I am what I feel
I am what I dream
I am you and eventualy you are me
We are the one undivided but yet parted existance
the whole and part
never really torn apart

Death & Life a turing circle
and again from the begining...

Psychedelic Period

Αναρωτιέμαι τι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως γιατρικό στην ασθένεια μου?Πήγα λοιπόν και άρπαξα από το ράφι το βαζάκι που έγραφε "Λογική" γιατί εξ αρχής αυτό μου φάνηκε λογικό.Σιγά σιγά το άδειασα όλο αλλά ξαφνικά έπαψα να νιώθω και τρόμαξα τόσο που με έπιασε λόξιγκας.Την άλλη μέρα είπα να δοκιμάσω το βαζάκι που έγραφε "Συναισθήματα".Για άλλη μια φορά κάτι παράξενο συνέβη...ένιωσα σαν να μην χωράω στο σώμα μου και μ έπιασαν τα κλάματα.Τα πάντα γύρω μου ήταν αλλόκοτα μεγάλα και έντονα.Μετά από μια μέρα μου πέρασε κι αυτό.Τρίτη μέρα τρίτη απόπειρα και είπα να δοκιμάσω την "τέχνη".Νομίζω πως τελικά αυτό το μαγικό βαζάκι έχει ακριβώς ότι ψάχνει και ότι ποθεί η ψυχή μας.Έτσι νομίζω δηλαδή...

Η διαδικασία ανανέωσης της Αντίληψης μέσω της σύγκρουσης

Η έπαρση ή η προσωρινή αλαζονεία ενός συγκροτημένου ανθρώπου μπορεί να φέρει σύγκρουση.Η σύγκρουση με την σειρά της τριβή,σύγκριση και ανανέωση.Όταν ολοκληρωθεί η σύγκρουση ο συγκροτημένος άνθρωπος είναι πάλι ταπεινός.Έτσι θα σκεφτεί τα λάθη του και θα διορθώσει τις αδυναμίες του.Και ο κύκλος συνεχίζεται για πάντα ώστε ο άνθρωπος να ανακαλύψει την πραγματικότητα του σύμπαντος και όχι αυτή του μικρόκοσμου του.

Σημειώσεις:
1)Η σύγκρουση σοκάρει και ξεβολεύει αυτούς που ζουν στον μικρόκοσμο τους.
2)Η σύγκρουση είναι θεμελιώδης διαδικασία του σύμπαντος υπεύθυνη για κάθε δημιουργία και καταστροφή.Μιας και το πιο σταθερό πράγμα στο σύμπαν είναι η αλλαγή.
3)Η εναλλαγή της αλαζονείας και της ταπεινότητας είναι ένδειξη ικανότητας προσαρμογής και τις πιο πολλές φορές οδηγεί σε συνειδητοποίηση καταστάσεων.
4)Η διαδικασία αυτή δεν επηρεάζεται ή περιορίζεται από την κρίση του ατόμου.Αντιθέτως το βοηθά να περάσει από την υποκειμενικότητα στην σχετική αντικειμενικότητα.

Ego

Είμαι ένας φιλόσοφος δίχως αναγνώριση είμαι "μικρός" και κανείς δεν με παίρνει στα σοβαρά. Αλλά τι είναι σοβαρότητα; Ποιος μπορεί ή έχει την αυθεντία να προσδιορίσει αυτή την λέξη. Πολλές φορές επειδή σκέφτομαι με αγνοούν,με κοροϊδεύουν και σίγουρα δεν με καταλαβαίνουν. Άνθρωποι...βγήκα από την σπηλιά και είδα τον Ήλιο αλλά είμαι μόνος...
Μεγάλο και βαρύ το τίμημα αυτό. Να θες να ελευθερώσεις ανθρώπους που έχουν συνηθίσει στην σκλαβιά και να ξέρεις με τον νου και όλες τις αισθήσεις ότι η κατάσταση είναι λάθος και πρέπει να αλλάξει.Θα φάω όλη μου τη ζωή να ψάχνω αυτό το "παραθυράκι" και μια μέρα ελπίζω είτε εγώ είτε η κληρονομιά μου να οδηγήσουν τους ανθρώπους στην γη του Ήλιου...

Fallen

I asked the angels why they have fallen
and they respond because they didn't have choice
they have to take it violently...
and I wondered do I have a choice too?

I asked the sea and the air why they move all the time and do not rest
and they respond because they cannot control the movement
they are moved by an upper force
and I wondered do I am moved by an upper force...the God or Puppeteer?

I asked the ants why they why they live in the ground
and they respond because they have to
they have to protect themselves
and I wondered do I have to protect myself too?

And the answer was not clear and the protection was useless against lies and treacherous people.The shield of spirit weakend by time and finaly I slept and my existance became something different and I wondered again from the beginning....

Για όσους βαριούνται να διαβάσουν το προηγούμενο άρθρο

Το "ΕΓΩ" είναι κάθε τουβλάκι Lego.
Το "ΕΜΕΙΣ" είναι το σύνολο και αυτό το όμορφο οπτικό αποτέλεσμα.

Αν ο καθένας κάνει ότι θέλει τότε δεν υπάρχει ούτε τέχνη ούτε αρμονία ούτε θα στηνόταν αυτό.Όλα θα ήταν πεσμένα κάτω τα κομμάτια και δεν θα είχαν ούτε ύψος ούτε μορφή.

Δεν χρειάζεται να λέμε "Εγώ είμαι το τουβλάκι στο πρόσωπο άρα όλοι με βλέπουν και είμαι πιο σημαντικό." γιατί υπάρχουν τουβλάκια που δέχονται πιο μεγάλη πίεση αλλά αντέχουν.Εκείνα αν αφαιρεθούν θα γίνει μεγαλύτερη ζημιά αν αφαιρεθεί κάτι από το πρόσωπο. Όπως και να 'χει πάντως ότι και αν αφαιρεθεί το έργο θα είναι ημιτελές.

Οι άνθρωποι είναι σαν τα Lego.Ίδιοι αλλά σε άλλες θέσεις πίεσης με άλλες όψεις.
Για να πάρουν μορφή θέλουν συντονισμό.Και από μόνα τους να ενωθούν αλλά και κάποιος να τους δείξει πως μοιάζει αυτό που φτιάχνουν.

Αυτό είναι το πρόβλημα και της εξουσίας που θα έπρεπε να παίζει τον ρόλο του συντονιστή.Ενώνει Lego δίχως προεξοχές για να γαντζωθούν μεταξύ τους.Το δημιούργημα παρ όλη την προσπάθεια είναι καταδικασμένο να πέσει.